ในตอนนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างในร้านอาหารก็เริ่มบ่นขึ้นมา
“อะไรกันเนี่ย อยู่ดี ๆ ฝนตกได้ยังไง?”
เธอปัดหน้าจอโทรศัพท์ดูครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงดังขึ้น “หา? สัปดาห์หน้าฝนจะตกหนักตลอดเลยเหรอ? จบกัน ทริปตั้งแคมป์ที่นัดกันไว้คงล่มหมดแล้ว!”
คำพูดนั้นทำลายบรรยากาศผ่อนคลายระหว่างหลินเวยหน่วนกับนานจิ่นลงในพริบตา
ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย แววตาของอีกฝ่ายต่างเผยอารมณ์เดียวกัน—เคร่งเครียด และโล่งใจอยู่ลึก ๆ... ในที่สุดมันก็มาแล้ว
หลินเวยหน่วนแทบกลั้นหายใจ ขณะหยิบโทรศัพท์ออกมา
เธอเปิดพยากรณ์อากาศ หน้าจอเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ฝนตกหนักเรียงรายจนน่าตกใจสำหรับพยากรณ์อากาศสิบวันข้างหน้า
ฝนจะตกหนักขึ้นทุกวัน เริ่มตั้งแต่วันนี้
“นานจิ่น”
เสียงของหลินเวยหน่วนเบามาก แต่กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด “ฝนนั่นมาแล้ว”
“อืม” นานจิ่นพยักหน้า สายตาสงบนิ่งจับจ้องม่านฝนด้านนอกที่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ดูเหมือนจะเร็วกว่าที่เราจำได้สองสามวัน”
ถึงจะมาเร็วขึ้น แต่ก็ไม่กระทบแผนการโดยรวม
ในฤดูร้อนที่ฝนตกชุกทางใต้ สภาพอากาศที่ฝนตกต่อเนื่องแบบนี้ยังไม่ทำให้ทุกคนระแวดระวังขึ้นมาทันที
นี่แหละคือฉากบังหน้าที่ดีที่สุดของพวกเธอ
นานจิ่นเดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน สแกนจ่ายอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็หันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่หลินเวยหน่วน น้ำเสียงยังคงทำให้รู้สึกอุ่นใจเช่นเคย