พอเห็นข้อความตอบกลับจากลู่ชวน หัวใจที่นานจิ่นเป็นห่วงมาตลอดก็คลายลงได้บ้างในที่สุด
อย่างไรเสีย หากอยากซื้อของที่หาไม่ได้ตามท้องตลาด ก็มีเพียงช่องทางลู่ชวนเท่านั้น
ตอนนี้ผู้จัดการหลี่กับพนักงานเสิร์ฟหัวเราะจนแทบหมดแรง ต่างก็ออกไปแล้ว ในห้องส่วนตัวจึงเหลือเพียงพวกเธอสองคนอีกครั้ง
นานจิ่นม้วนเป็ดปักกิ่งของโปรดของหลินเวยหน่วนให้ชิ้นหนึ่ง แล้ววางลงในจานของเธอ
“เวยหน่วน เงินสดที่เรามีไม่มาก ตอนนี้ที่ไหนรูดบัตรเครดิตได้ก็รูดไปก่อน พยายามใช้วงเงินให้หมด”
นานจิ่นวางบัตรเครดิตที่หลินเวยหน่วนให้ไว้ตรงหน้าเธอ
“เก็บเงินสดไว้ใช้ตอนซื้อขายกับพวกลู่ชวน พวกนั้นไม่รับบัตรเครดิตหรอก”
หลินเวยหน่วนมองม้วนเป็ดย่างที่มันวาว ส่งกลิ่นหอมฉุยอยู่ในจาน แล้วกลืนน้ำลาย
เธอยัดม้วนเป็ดทั้งชิ้นเข้าปากแทบจะอย่างตะกละ หนังเป็ดกรอบ ๆ น้ำเนื้อฉ่ำ ๆ รวมถึงต้นหอมกับแตงกวารสหวานสดชื่นระเบิดรสชาติไปทั่วปาก
นี่คือกลิ่นหอมของอาหาร
คือรสชาติของการมีชีวิตอยู่
ดีเหลือเกิน
ก่อนที่เธอจะหมดสติไปในทะเลสาบเย็นเยียบเมื่อชาติก่อน เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้กินอาหารร้อน ๆ มานานแค่ไหน
ดิน เปลือกไม้ บิสกิตขึ้นรา… สิ่งเหล่านั้นต่างหากคืออาหารหลักในวันสิ้นโลก
ขอบตาของหลินเวยหน่วนร้อนผ่าว แต่เธอก็ฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้