ทั้งสองกลับถึงหมู่บ้านจิ่นฮุยหยวนตอนฟ้ามืดสนิทแล้ว
ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียง “ติ๊ง”
ไฟเซนเซอร์ในโถงทางเดินเหมือนจะขัดข้อง กะพริบแปลบ ๆ สองครั้ง ก่อนเปล่งแสงสีเหลืองสลัวอันหม่นหมอง
เสียงฝนด้านนอกดังสนั่น แม้จะอยู่หลังกำแพงหนาทึบก็ยังได้ยินเสียงครืนครั่นอื้ออึง
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ลิฟต์ตัวนี้คงพังเข้าสักวัน
หลินเวยหน่วนเดินตามหลังนานจิ่น พอก้าวพ้นลิฟต์ก็ชะงักฝีเท้า
หน้าประตูบ้านมีเงาดำสองร่างยืนขวางอยู่
ดูจากรูปร่างแล้ว น่าจะเป็นจ้าวหนานกับซุนเจียลี่ที่อยู่ชั้นล่าง
หลินเวยหน่วนพอจะรู้จักคู่สามีภรรยานี้อยู่บ้าง ก่อนหน้านี้เคยได้ยินพวกป้า ๆ ในหมู่บ้านพูดคุยกันหลังจิบชา จ้าวหนานเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่สอบเข้าเมืองมาจากหมู่บ้านเดิม เรียนเก่ง แถมหน้าตาสะอาดสะอ้าน ต่อมายังสอบเข้าทำงานในสถาบันวิจัยของเมือง แล้วพาซุนเจียลี่คนรักสมัยเด็กจากหมู่บ้านเข้ามาอยู่ในเมืองด้วย
แต่ซุนเจียลี่คนนี้ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง อาศัยว่าสามีทำงานหน่วยงานดี เงินเดือนสูง เวลาเจอใครก็เชิดหน้าจนแทบชี้ฟ้า แล้ววันนี้ทำไมถึงมายืนเฝ้าอยู่ตรงนี้เหมือนเทพเฝ้าประตูสององค์ล่ะ?
วันนี้จ้าวหนานสวมชุดอยู่บ้านหลวมโคร่ง ผมมันเยิ้มแนบหน้าผาก ไม่เหลือเค้าความเป็นบัณฑิตอย่างที่เคยเห็น
พอเห็นนานจิ่นกับหลินเวยหน่วนเดินออกมา ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แต่แล้วเขาก็หดคอเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว ดันแว่นบนสันจมูก พร้อมฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน