ตลอดสัปดาห์ถัดมา ฝนไม่ได้ซาลงอย่างที่พวกผู้เชี่ยวชาญในโทรทัศน์คาดการณ์ไว้ กลับยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกวงการเริ่มหยุดงาน ปิดกิจการ และงดการเรียนการสอน
หลินเวยหน่วนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานในห้องนั่งเล่น มือประคองโกโก้ร้อน พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
ฝนที่เทกระหน่ำทำให้ทัศนวิสัยต่ำมาก แม้จะเป็นเวลากลางวัน ท้องฟ้าสีเทาหม่นกดทับจนคนแทบหายใจไม่ออก
อาคารพักอาศัยฝั่งตรงข้ามถูกน้ำฝนขุ่นคลั่กท่วมมิดชั้นสามไปแล้ว
อาคารบางหลังที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ต่ำกว่า ระเบียงชั้นสี่ก็จมอยู่ใต้น้ำเช่นกัน
ภายในโถงบันไดมืดสนิท พอมองเห็นเงาคนไหววูบอยู่ราง ๆ คงเป็นพวกผู้อยู่อาศัยชั้นล่างที่ไม่มีที่ไป จึงย้ายขึ้นมาอยู่ข้างบน
ไกลออกไป หลังคาศูนย์กิจกรรมซึ่งอยู่บนพื้นที่สูงที่สุดในหมู่บ้านจัดสรร รวมถึงดาดฟ้าของอาคารต่าง ๆ เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่มาหลบภัย เต็นท์หลากสีตั้งกระจายเป็นหย่อม ๆ
เสื้อคลุมสีชมพูตัวหนึ่งถูกคลุมลงบนไหล่ของเธอเบา ๆ
เสียงของนานจิ่นดังมาจากด้านหลัง «ใส่ซะ ช่วงนี้กลางคืนอุณหภูมิลดลงไปสิบกว่าองศา อย่าประมาทเพราะคิดว่าร่างกายแข็งแรง»
หลินเวยหน่วนสวมเสื้ออย่างว่าง่าย ก่อนหันไปมองโทรศัพท์
25 กรกฎาคม อุณหภูมิ 12 องศา
หัวใจเธอกระตุกวูบ ชาติก่อนช่วงปลายเดือนกรกฎาคมนี่เองที่มหาอุทกภัยระลอกแรกซึ่งสมควรเรียกว่าอุทกภัยจริง ๆ จะถาโถมเข้าใส่ทั้งเมือง
มันไม่ใช่น้ำท่วมขังจากฝนที่ตกต่อเนื่องอย่างตอนนี้ แต่เป็นน้ำป่าที่ไหลหลากอย่างแท้จริง พัดทำลายทุกสิ่งราวกับหักกิ่งไม้แห้ง
หลังน้ำลด อุณหภูมิจะดิ่งฮวบลงอย่างฉับพลัน ลดลงจนเกือบถึงศูนย์องศา
«เสี่ยวจิ่น»