“พวกเรา... พวกเราเจอกระป๋องอาหารอยู่บ้าง ถ้าพี่ ๆ อยากได้ พวกเรายกให้หมดเลย ขอแค่ปล่อยพวกเราไป”
เธอพูดพลางยื่นมือสั่น ๆ ไปทางกระเป๋า ราวกับกำลังจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจริง ๆ
สายตาของนานจิ่นนิ่งสงบราวผิวน้ำ มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวกลับกำชะแลงเย็นเฉียบไว้แน่นแล้ว
เธอรู้จักหลินเวยหน่วนดีเกินไป
ยัยตัวแสบนี่ ยิ่งแสดงท่าทีน่าสงสารมากเท่าไร ในใจก็ยิ่งเดือดดาลมากเท่านั้น
ดูท่าว่าวันนี้ไอ้พวกตาถั่วนี่คงได้เจ็บหนักแน่
ชายร่างกำยำหัวโจกเห็นท่าทางของหลินเวยหน่วนที่เหมือนใกล้จะร้องไห้ ความระแวดระวังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็หายวับไปจนหมด เหลือเพียงความหื่นกระหายที่ถูกตัณหาครอบงำ
เขายิ้มพลางยื่นมือสกปรกมันเยิ้มออกมา หมายจะลูบแก้มหลินเวยหน่วน
“น้องสาวรู้ความจริง ๆ พี่เอาทั้งอาหารกระป๋อง แล้วก็เอาตัวน้องด้วย”
ฝันไปเถอะ!
หลินเวยหน่วนแค่นหัวเราะในใจ
ชั่วขณะที่มือสกปรกข้างนั้นกำลังจะแตะแก้มเธอ ประกายหยาดน้ำตาที่แสร้งทำไว้ในดวงตาก็เหือดหายไปทันที
“ฉึก!”
ของที่เธอล้วงออกจากกระเป๋าไม่ใช่อาหารกระป๋อง แต่เป็นสเปรย์พริกไทยความเข้มข้นสูงที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติเมื่อครู่ เธอกดฉีดใส่ดวงตาของชายตรงหน้าอย่างแรง!
“อ๊าก!”
ของเหลวฉุนแสบพุ่งออกมา ชายร่างกำยำส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับไม่ใช่เสียงมนุษย์ ก่อนจะยกมือกุมตาล้มลงไป
แทบจะในเวลาเดียวกัน นานจิ่นที่เงียบงันและเตรียมพร้อมอยู่นานก็ลงมือ
ชะแลงในมือฟาดแหวกอากาศดังวืด เธอไม่แม้แต่จะมองชายหัวโจกที่หมดสภาพไปแล้ว กลับเล็งฟาดเข่าอีกฝ่ายที่ขวางประตูอย่างแม่นยำและรุนแรง!