นานจิ่นมองใบหน้าคุ้นเคยในผืนน้ำ จุดที่อ่อนโยนที่สุดในใจพลันสะเทือนเบา ๆ
ชาติที่แล้ว ใบหน้านี้หยุดนิ่งอยู่กับความสิ้นหวังและเย็นชาเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ตอนนี้เธอยังมีชีวิตชีวา สดใส คล่องแคล่ว และกำลังโบกมือให้เธออยู่ท่ามกลางไอน้ำอุ่น
ความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่แบบนี้ ช่างดีเหลือเกิน
นานจิ่นข่มความคิดนับพันในใจไว้ ก่อนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน
เธอไม่ได้ใจกล้าเปิดเผยเหมือนหลินเวยหน่วน เพียงถอดเสื้อผ้าอย่างเงียบ ๆ เผยให้เห็นรูปร่างงดงามที่กระชับได้สัดส่วนจากการออกกำลังกายเป็นประจำ แล้วค่อย ๆ ก้าวลงน้ำ
“ซี๊ด...”
ทันทีที่น้ำพุร้อนอุ่นสัมผัสผิว นานจิ่นก็อดสูดปากไม่ได้
ความรู้สึกนี้ช่างน่าอัศจรรย์
กระแสอุ่นราวกับมีชีวิต ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปตามรูขุมขนทุกแห่ง ไหลไปตามเส้นลมปราณและหลอดเลือด ชะล้างบาดแผลเรื้อรังในร่างกายที่ทิ้งไว้จากการทำงานรับจ้างสารพัดมาหลายปี
บริเวณกระดูกสันหลังส่วนเอวที่ปวดเมื่อยอยู่เป็นประจำ ราวกับมีฝ่ามืออุ่น ๆ นวดซ้ำไปมา อาการตึงปวดกำลังทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด
“เป็นยังไงบ้าง เป็นยังไง?” หลินเวยหน่วนว่ายมาหาเธออย่างร่าเริงราวกับนางเงือก ก่อนประคองน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมืออย่างอวดของ “รู้สึกเหมือนได้ชีวิตกลับมาทันทีเลยใช่ไหม? ฉันบอกเลย เมื่อกี้ความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนทั้งคืนหายไปหมดแล้ว ตอนนี้วิ่งสิบกิโลเมตรยังไหว!”
นานจิ่นหลับตา ตั้งใจรับรู้ความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย ก่อนตอบเสียงเบา “อืม มหัศจรรย์มาก”
ร่างกายของเธอกำลังร้อนขึ้น ไม่ใช่ความร้อนแสบผิวจากน้ำร้อน แต่เป็นพลังชีวิตที่ผลิบานจากภายในสู่ภายนอก ราวกับทุกเซลล์กำลังโห่ร้องด้วยความยินดี