นานจิ่นไม่ได้ยื่นมือไปรับทันที แต่ก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องผลมะเขือเทศบนฝ่ามือขาวนุ่มของหลินเวยหน่วน
มะเขือเทศลูกนั้นดูผิดปกติจริง ๆ ขนาดใหญ่เกินเหตุ
เปลือกแดงมันวาวราวกับเคลือบขี้ผึ้ง เปล่งประกายเย้ายวน
“หน่วนหน่วน”
นานจิ่นเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเจือแววสงสัย
“ของนี่ใหญ่เกินไปหรือเปล่า?”
“ใหญ่กว่าที่เราเคยซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตนำเข้าเกินสองเท่าอีกนะ”
หลินเวยหน่วนหัวเราะคิกคัก
เธอยื่นมะเขือเทศเข้าไปใกล้ปากนานจิ่นอีกนิด
“ใหญ่สิถึงจะดี!”
“นี่เป็นของชั้นดีที่ปลูกจากมิติของเราเลยนะ”
“ไม่ใช้ยาฆ่าแมลง ไม่ฉีดฮอร์โมน ทั้งปลอดสารและเป็นธรรมชาติ”
“ลองชิมเร็ว!”
นานจิ่นมองดวงตาเป็นประกายของอีกฝ่าย คำปฏิเสธที่เกือบจะหลุดปากกลับถูกกลืนลงคอไป
เธอถอนหายใจอย่างจนใจ ก่อนเอื้อมมือไปรับผลสีแดงหนักอึ้ง
เธอไม่ได้กินเองก่อน แต่หยิบมีดพับเล่มเล็กจากกระเป๋า แล้วลงมือผ่ามะเขือเทศอย่างคล่องแคล่ว
“ฉ่า—”
น้ำผลไม้กระเซ็นไปทั่ว
กลิ่นหอมเปรี้ยวหวานเข้มข้นพลันฟุ้งกระจายไปในอากาศ
หอมเหลือเกิน
แค่ได้กลิ่น ทั้งคู่ก็เผลอกลืนน้ำลายตามไปด้วย
นานจิ่นหั่นชิ้นเล็ก ๆ ออกมา วางไว้ใต้จมูกดมก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีกลิ่นแปลกปลอมจึงยื่นให้หลินเวยหน่วน
หลินเวยหน่วนไม่เกรงใจ อ้าปากงับเนื้อผลสีแดงสดเข้าปากทันที ทันทีที่ฟันกัดเนื้อผล น้ำหวานเย็นฉ่ำรสเปรี้ยวอมหวานก็ระเบิดกระจายไปทั่วปาก