วิลล่าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้หลินเวยหน่วนตั้งอยู่บนเขาหมิงหลานในเขตชานเมือง
ที่นี่มีวิลล่าทั้งเล็กและใหญ่รวมกันสี่ห้าสิบหลัง เพราะอยู่ไกลจากใจกลางเมืองเกินไป ผู้พักอาศัยจึงมีทั้งคนเกษียณที่มาใช้ชีวิตบั้นปลาย และลูกเศรษฐีที่ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง ปกติจึงเงียบเหงามาก
วิลล่าของหลินเวยหน่วนตั้งอยู่บนพื้นที่ค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับหลังอื่น ๆ
เธอยังจำได้ ตอนนั้นเธอออดอ้อนพ่อ หลินกั๋วหมิน ว่าหลังเรียนจบอยากเปิดสตูดิโอวาดภาพบนยอดเขา จะได้ชมพระอาทิตย์ขึ้นและตกทุกวัน
หลินกั๋วหมินไม่พูดพร่ำทำเพลง เลือกวิลล่าหลังที่มองเห็นทิวทัศน์ได้ดีที่สุดให้เธอทันที
รถจอดสนิท หลินเวยหน่วนสูดหายใจลึก ๆ แล้วเปิดประตูลงจากรถ
ลานบ้านที่คุ้นเคย อาคารที่คุ้นตา เพียงแต่มีฝุ่นบาง ๆ จับอยู่ เพิ่มความเงียบเหงาขึ้นมาอีกหลายส่วน
ที่นี่เก็บงำความทรงจำอันแสนสุขทั้งหมดในช่วงครึ่งแรกของชีวิตเธอไว้
นานจิ่นเดินตามหลังมาโดยไม่เร่ง ไม่พูดอะไร เพียงอยู่เป็นเพื่อนเธอเงียบ ๆ
“ไปกันเถอะ”
จู่ ๆ หลินเวยหน่วนก็หันกลับมา ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มสดใส
“ไปล่าสมบัติกัน! แม่ที่รักของฉันคงนึกไม่ถึงแน่ ว่าสินเดิมที่ทิ้งไว้ให้ฉันไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นหนังสือช่วยชีวิตเต็มบ้าน!”
เธอคว้ามือนานจิ่นแล้วพุ่งเข้าไปในวิลล่านำหน้า
“ห้องหนังสือของแม่อยู่ชั้นสอง! ห้องใหญ่สุดทางทิศใต้!”
หลินเวยหน่วนวิ่งขึ้นบันไดอย่างคุ้นทาง ไม่สนใจฝุ่นสักนิด ผลักประตูห้องหนังสือเปิดออกทันที
“เอี๊ยด—”
แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างสูงจรดพื้นซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น เผยให้เห็นละอองฝุ่นนับไม่ถ้วนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ