ตอนหลินเวยหน่วนออกมาจากมิติส่วนตัว ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
เธอรู้สึกเหมือนร่างกายถูกแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ เอวก็ไม่ใช่เอว ขาก็ไม่ใช่ขา
เสียงตุบดังขึ้น เธอทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม ๆ นอนแผ่กางแขนกางขา หมดแรงจนไม่อยากขยับแม้แต่นิ้วเดียว
คุณพระช่วย!
ทำไร่นี่เหนื่อยเกินไปแล้ว!
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า “ทุกเมล็ดข้าวล้วนได้มายากลำบาก” หมายความว่ายังไง
เมื่อก่อนเห็นบล็อกเกอร์สายชนบทปลูกดอกไม้ปลูกผัก ใช้ชีวิตสงบงาม มีบทกวีและโลกกว้าง
แต่พอถึงคราวตัวเอง ทำไมเหลือแค่ปวดเอวปวดหลังกับเหงื่อเหม็นหึ่งเต็มตัวล่ะ?
นานจิ่นเดินออกมาจากห้อง ภาพที่เห็นคือสภาพเหมือน “ซากศพเกลื่อนกลาด” แบบนี้
เธอพิงกรอบประตู มองหลินเวยหน่วนที่นอนหมดอาลัยตายอยาก รอยยิ้มในดวงตาแทบปิดไม่มิด
เทียบกับมิติปลาหยางที่ต้องลงมือเพาะปลูกเองทุกอย่างแล้ว มิติปลาหยินของเธอแทบจะเป็นสวรรค์ของคนขี้เกียจ
แค่เอาของเข้าไป พอขยับความคิดก็จัดหมวดหมู่ให้เอง แถมหยิบใช้ก็สะดวก
เธอเลยจัดการเสร็จตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน แล้วก็ได้อาบน้ำอย่างสบายใจด้วย
“ลุกได้แล้ว ชาวนาตัวน้อย”
เสียงของนานจิ่นเจือแววหยอกเย้า
หลินเวยหน่วนส่งเสียงอืออาอยู่สองที ซุกหน้ากับหมอนอิงแล้วประท้วงอู้อี้ “อย่าเรียกฉัน ฉันตายแล้ว”
สิ้นเสียง กลิ่นเผ็ดหอมเข้มข้นก็ลอยเข้าจมูกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย