ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็ออกมาจากมิติส่วนตัวด้วยร่างกายสดชื่นสะอาดสะอ้าน เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านที่ใส่สบาย
หลินเวยหน่วนเพิ่งหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา ก้อนขนสีขาวกลมปุ๊กก้อนหนึ่งก็พุ่งโครมใส่ท้องเธออย่างแม่นยำ
“โฮ่ง!”
“ฮั่วลาลา! แกคิดจะฆ่าแม่แท้ ๆ ของตัวเองหรือไง!”
หลินเวยหน่วนลูบท้องที่เกือบถูกชนจนจุก พลางอุ้มเจ้าหมาหนักอึ้งขึ้นมาด้วยสีหน้าทั้งขำทั้งจนใจ
สัมผัสแปลกไป
เธอบีบอุ้งเท้าของฮั่วลาลา แล้วลูบหลังมันอีกที
“นานจิ่น มาดูเร็ว! ลาล่าตัวใหญ่ขึ้นอีกแล้วหรือเปล่า?”
ฮั่วลาลาตัวใหญ่ขึ้นจริง ๆ ขนสั้นสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยมี กลับเริ่มเปล่งประกายสีเงินจาง ๆ แสงวูบไหวให้เห็นรำไรใต้แสงไฟ
ใบหน้ากลมเล็กน่ารักของมันก็ดูไร้เดียงสาน้อยลง คล้ายมีความองอาจเพิ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
นานจิ่นขยับเข้ามาดูใกล้ ๆ จากนั้นก็เหลือบมองเจ้าพินซีซีที่กำลังพันแขนเธออยู่ แลบลิ้นออกมาเงียบ ๆ
ลำตัวของงูน้อยสีขาวดูเหมือนจะหนาขึ้นอีกระดับ เกล็ดของมันเปล่งประกายลุ่มลึกกว่าเดิม
“หน่วนหน่วน ต่อไปเวลาเราแช่น้ำพุวิญญาณ พาสองตัวนี้ไปด้วยนะ”
แววตาของนานจิ่นเปล่งประกายตื่นเต้น
“ช่วงปลายของวันสิ้นโลกในชาติก่อน ฝนกรดครั้งนั้นคร่าชีวิตคนไปมาก ทั้งคนและสัตว์ต่างกลายพันธุ์กันหลายตัว”
“พวกที่กลายพันธุ์สำเร็จก็จะมีพลังพิเศษ ส่วนพวกที่ล้มเหลวก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเลย”
“ถ้าพินซีซีกับลาลาใช้พลังน้ำพุวิญญาณขัดเกลาร่างกายให้พร้อม ก่อนฝนกรดจะมา ไม่แน่ว่า…เราอาจเลี้ยงสัตว์เทพได้ถึงสองตัว”
สัตว์เทพ!
ดวงตาของหลินเวยหน่วนเป็นประกายทันที
เธอยกฮั่วลาลาขึ้นมาตรงหน้าแล้วจุ๊บแรง ๆ หนึ่งที
“ได้ยินไหม ต่อไปต้องทำตัวให้สมกับที่เป็นสัตว์เทพนะ จะได้ทำให้แม่ภูมิใจ!”
ฮั่วลาลาไม่เข้าใจว่าเธอพูดอะไร แต่ก็ส่งเสียง “โฮ่ง” อย่างให้ความร่วมมือ