“พี่หยาง ทำแบบนี้... เราจะติดคุกหรือเปล่า?”
เสียงกระซิบแผ่วเบาของหญิงสาวดังขึ้นในความมืด น้ำเสียงสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่
ทันใดนั้น เสียงผู้ชายก็ดังตามมาอย่างหงุดหงิด
“กลัวบ้าอะไร! ข้างนอกวุ่นวายขนาดนี้ ใครจะมาสนใจที่ซอมซ่อนี่กัน! ตำรวจเองยังไม่รู้เลยว่าตายห่าไปอยู่ไหนแล้ว!”
หัวใจของนานจิ่นหล่นวูบ
เธอพลิกตัว ใช้ช่องว่างระหว่างชั้นวางสินค้าเพ่งมองไปยังต้นเสียงอย่างสุดกำลัง
ลึกเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต ลำแสงจากไฟฉายส่ายวูบวาบ ส่องให้เห็นพื้นที่เล็ก ๆ
ร่างคล้ายมนุษย์นอนอยู่ข้างชั้นวางของที่ล้มคว่ำ มองไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง มีเสื้อผ้าสกปรกสองสามตัวคลุมอยู่ และแน่นิ่งไม่ไหวติง
ข้างศพมีชายหญิงคู่ที่เพิ่งพูดกันยืนอยู่
ใกล้เท้าของพวกเขายังมีไม้เบสบอลเปื้อนคราบสีแดงคล้ำที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรโยนทิ้งอยู่
รูม่านตาของนานจิ่นหดเล็กลงฉับพลัน
มีคนตาย
และจากบทสนทนาเมื่อครู่ ฆาตกร... ก็คือสองคนตรงหน้า
เธอค่อย ๆ หันไปมองหลินเวยหน่วนที่อยู่ข้างกาย
เห็นได้ชัดว่าหลินเวยหน่วนก็ได้ยินเช่นกัน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอซีดเผือดในความมืด กัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เผลอส่งเสียงออกมา
เธอขยับปากถามนานจิ่นโดยไร้เสียงสามคำ: จะทำยังไงดี?
สมองของนานจิ่นแล่นเร็วจี๋
จะปะทะตรง ๆ งั้นเหรอ?
ในมิติมีปืน ส่วนอีกฝ่ายมีแค่ไม้เบสบอล ดูแล้วก็เป็นเพียงคนธรรมดาสองคน