ทั้งสองคนใช้เวลาไม่นานก็เก็บข้าวของบนชั้น 4 และชั้น 5 จนหมด เดิมทีหลินเวยหน่วนตั้งใจจะดำน้ำลงไปดูชั้น 1 กับชั้น 2 แต่ถูกนานจิ่นห้ามไว้
เมื่อครู่พวกเธอเจอคนกลุ่มหนึ่งบนชั้น 4 ไม่รู้ว่าในตึกนี้ยังมีคนอื่นอีกหรือเปล่า
วันสิ้นโลกเพิ่งเปิดฉาก เธอไม่อยากเปลืองกระสุนตั้งแต่แรก
ระหว่างทางกลับ ฝนดูเหมือนจะตกหนักขึ้นอีกไม่น้อย
เม็ดฝนขนาดเท่าถั่วกระแทกตัวเรือดังเปาะแปะถี่รัว
ระดับน้ำสูงขึ้นจากตอนขามาอีกมาก จนท่วมหน้าต่างชั้น 4 มิดแล้ว
ตอนเรือแล่นผ่านย่านที่พักอาศัย จู่ ๆ ก็มีมือหลายข้างยื่นออกมาจากหน้าต่างรอบตัวที่ยังไม่ถูกน้ำท่วม
“ช่วยด้วย! เรือ! ตรงนั้นมีเรือ!”
“ขอร้องล่ะ พาพวกเราไปด้วยเถอะ! ฉันมีอาหาร!”
“อย่าไป! หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงร้องขอชีวิต เสียงร่ำไห้ และเสียงสบถด่าปะปนกัน บิดเบี้ยวไปกับพายุคลั่ง ฟังแล้วชวนขนหัวลุก
ถึงกับมีผู้ชายคนหนึ่งกระโจนลงมาจากหน้าต่างชั้น 3 ตูม! ร่างเขากระแทกผิวน้ำ ก่อนจะว่ายสุดชีวิตเข้าหาเรือยางของพวกเธอ
สีหน้าของนานจิ่นเย็นชาไร้อารมณ์ เธอไม่พูดอะไรสักคำ เพียงเร่งความเร็วของเรือให้มากขึ้น
เรือยางติดมอเตอร์แล่นฉวัดเฉวียนเป็นเส้นโค้งบนผิวน้ำ ก่อนจะกระแทกมือที่เกาะขอบเรืออย่างไม่ปรานี เล็บมือเปื้อนโคลนเต็มซอก
“อ๊าก!”
คนคนนั้นร้องโหยหวนสั้น ๆ พลางสบถด่าก่อนจมลงไปในน้ำดำขุ่น ไม่นานก็เงียบสนิท
หลินเวยหน่วนนั่งอยู่หัวเรือ มองทุกอย่างตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์
มือของเธอกำกระบองไฟฟ้าที่เพิ่งยึดมาจากพวกโจรแน่น สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง