หลินเวยหน่วนเด้งตัวลุกจากโซฟาทันที ดวงตาเป็นประกายวาววับ
“เราจะไปซื้อของแบบนั้นกันเหรอ?”
เธอคว้าชายเสื้อของนานจิ่นไว้ ทำท่าตื่นเต้นราวกับเด็กประถมกำลังจะไปทัศนศึกษา ความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็นแทบล้นออกมาจากดวงตา
นานจิ่นมองท่าทางไร้กังวลของเธอ ความหนักอึ้งในใจที่เกิดจากสายของลู่ชวนก็คลายลงไปหลายส่วน
เธอยื่นมือช่วยจัดปกเสื้อที่ยับยุ่งของหลินเวยหน่วนให้เรียบร้อย กดเสียงต่ำลงเล็กน้อย แฝงความจริงจังไว้ในน้ำเสียง
“หน่วนหน่วน ฟังฉันนะ ที่ที่เราจะไปต่อจากนี้ไม่ใช่ห้างที่เราเดินกันตามปกติ”
“เพราะงั้นต้องตามฉันให้ดี”
หลินเวยหน่วนกะพริบตา ก่อนจะรีบเก็บสีหน้าซุกซนแล้วพยักหน้าแรง ๆ
เธอรู้ว่านานจิ่นไม่เคยพูดเล่น
นานจิ่นพูดจริงจังขนาดนี้ แสดงว่าที่ที่จะไปต้องอันตรายอยู่บ้างแน่ ๆ
“วางใจได้ ฉันเก็บความลับเก่งมาก!” เธอพูดพลางทำท่ารูดซิปปาก
ทั้งคู่เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาเรียบ ๆ สีดำ แล้วรีบลงไปข้างล่าง
ท่ามกลางราตรี รถตู้สีดำจอดนิ่งอยู่ใต้เงาไม้ริมถนนด้านนอกหมู่บ้านจิ่นฮุยหยวน แทบกลืนหายไปกับความมืด
นานจิ่นตรวจดูป้ายทะเบียน เมื่อแน่ใจว่าไม่ผิดคันจึงดึงหลินเวยหน่วนเดินเข้าไป
ประตูรถเลื่อนเปิด เธอก้มตัวขึ้นรถก่อน พร้อมกับขยับมาบังหลินเวยหน่วนไว้ด้านหลัง
ลู่ชวนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันกลับมา เขาสวมแจ็กเก็ตสีดำ ผมสั้นเกรียนทำให้ดูคล่องแคล่วมีชีวิตชีวา ส่วนรอยแผลบนใบหน้าก็ยิ่งทำให้เขาดูดุดันภายใต้แสงสลัว