ซานจื่อนำหนานจิ่นกับหลินเวยหน่วนเดินผ่านทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูไม้บานหนึ่งที่ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ
บนประตูเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและฝุ่นจับ ราวกับพร้อมจะพังลงได้ทุกเมื่อ
แต่หนานจิ่นกลับรู้สึกระแวดระวังขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอรู้สึกว่าหลังประตูบานนี้ต้องซ่อนความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้เอาไว้
ซานจื่อเผยรอยยิ้มลึกลับเจือความภาคภูมิใจ เขาไม่พูดพร่ำอีกต่อไป เพียงเดินไปหยุดข้างโต๊ะไม้เก่าผุพังตัวหนึ่ง
เขาใช้นิ้วกดปุ่มนูนเล็ก ๆ ที่ด้านข้างโต๊ะ ซึ่งแทบไม่มีใครสังเกตเห็น พลันมีเสียง “กึก” ดังขึ้น คล้ายกลไกโบราณบางอย่างถูกกระตุ้น
จากนั้นผนังที่ดูแข็งแรงตรงหน้าก็แยกออกเป็นรอยแยกจากตรงกลาง
รอยแยกค่อย ๆ กว้างขึ้น พร้อมเสียงเสียดสีทุ้มต่ำ ผนังไม่ได้เปิดออกตรง ๆ หากแต่เลื่อนแยกไปสองด้านอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นทางเดินมืดลึกสายหนึ่ง
หนานจิ่นกับหลินเวยหน่วนอดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
นี่จะเป็นผนังธรรมดาได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่าเป็นประตูโลหะผสมที่สร้างขึ้นอย่างประณีต แถมยังพรางตาได้แนบเนียนไร้ที่ติ
「เชิญเลยครับ คุณผู้หญิงทั้งสอง」ซานจื่อผายมือ รอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าแทบจะล้นออกมา
สองสาวสบตากัน ต่างเห็นความตกตะลึงที่ปิดไม่มิดและความคาดหวังเล็กน้อยในแววตาของอีกฝ่าย
พวกเธอเดินตามซานจื่อเข้าไปหลังประตูที่กำลังเปิดออกอย่างช้า ๆ
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทั้งคู่ยืนตะลึง
ที่นี่จะเทียบกับร้านขายของชำเก่าซอมซ่อด้านนอกได้อย่างไร นี่มันคลังแสงของจริงชัด ๆ!
พื้นที่กว้างขวางเต็มไปด้วยอาวุธหลากชนิด จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบบนชั้นโลหะ สะท้อนประกายเย็นเยียบ