หลินเวยหน่วนสวมชุดอยู่บ้านผ้าขนปะการังสีชมพูสะอาดนุ่มนิ่ม เท้าเปลือยเปล่าขาวผ่อง ในมือไม่ได้ถือกระบองไฟฟ้าเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
แต่กลับเป็นไม้เบสบอลเหล็กกล้าตันที่สะท้อนแสงวาววับ
เธอมองหลินเจ๋ออวี่ที่นอนหมดสภาพราวกับกองโคลนจากด้านบน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มหวานหยดย้อยจนชวนให้ขนลุก
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ไหน ๆ ก็มาแล้ว ทำไมไม่เข้าไปนั่งข้างในล่ะ?”
หลินเจ๋ออวี่ตัวสั่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ฟันกระทบกันกึก ๆ พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เขาอยากหนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมขยับตามใจ
เพราะทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเห็นกับตาว่าหวังขุยอันตายยังไงเมื่อครู่
เพียงไม่กี่วินาที ชายร่างยักษ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ ก็ถูกจัดการจนราบคาบ
“ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องทิ้งของที่ระลึกไว้สักหน่อยสิ”
รอยยิ้มของหลินเวยหน่วนยังคงเดิม ทว่าแววตากลับเย็นชาไร้ความอบอุ่น
เธอก้าวขายาว ๆ เดินไปหาหลินเจ๋ออวี่ทีละก้าว
“ก่อนหน้านี้ฉันให้โอกาสครอบครัวนายออกไปแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้จักรักษาไว้ดี ๆ นะ?”
ทุกครั้งที่หลินเวยหน่วนพูด เธอจะใช้ปลายไม้เบสบอลแตะใบหน้าหลินเจ๋ออวี่เบา ๆ
สัมผัสเย็นเยียบทำให้ความหวาดกลัวของหลินเจ๋ออวี่พุ่งถึงขีดสุด
“มะ... ไม่ใช่... หน่วนหน่วน ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว! ฉันถูกบังคับ! หูหมาจื่อบังคับให้ฉันมา!”
เขาร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก พลางเริ่มอ้อนวอนขอชีวิต
“งั้นเหรอ?”
หลินเวยหน่วนเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงหวานหยด
“แต่ฉันไม่ได้อยากรู้หรอกว่าใครส่งนายมา ฉันแค่อยากตีแกเฉย ๆ”
วินาทีถัดมา เธอเงื้อไม้เบสบอลขึ้นทันควัน ออกแรงสุดกำลังฟาดลงบนขาซ้ายของหลินเจ๋ออวี่อย่างแรง!
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบชวนเสียวฟัน!
“อ๊ากกก!!!”