ของเหลวอุ่นร้อนกระเซ็นโดนหลังมือหลินเวยหน่วน มีกลิ่นคาวคล้ายสนิมเหล็ก
เลือด
เลือดของเจียงฮุย
เธอมองชายที่ทรุดฮวบลงกับพื้น ท้ายทอยเละเป็นแผลฉกรรจ์ ร่างกายยังกระตุกเบา ๆ จากแรงกระแทกมหาศาล
หลินเวยหน่วนแช่น้ำพุวิญญาณมาสองครั้งแล้ว สภาพร่างกายของเธอไม่เหมือนคุณหนูบอบบางที่ไร้เรี่ยวแรงจะจับไก่ในชาติก่อนอีกต่อไป
การฟาดครั้งนี้ เธอทุ่มแรงทั้งหมด
เจียงฮุยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนสักแอะ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ ก่อนหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
สำเร็จแล้ว
อกของหลินเวยหน่วนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ยากจะบรรยาย ซึ่งทะลักขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
เธอตื่นเต้นจนมือสั่น
ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกตอนชาติก่อนที่ถูกเขาผลักตกลงไปในหลุมน้ำแข็งด้วยมือของตัวเอง ความสิ้นหวังที่ได้แต่มองชีวิตค่อย ๆ เลือนหายไปจากร่าง ในที่สุดก็มีทางระบายออกมาเสียที
“ซ่า...”
ทันใดนั้น เสียงกระแสน้ำเชี่ยวกรากก็ดังมาจากชั้นล่าง ราวกับมีบางอย่างพังทลายลง
ขณะเดียวกัน โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็สั่นครืด ๆ
นานจิ่น
“หน่วนหน่วน รีบลงมา เขื่อนแตกแล้ว!”
เสียงของนานจิ่นจากปลายสายร้อนรน แต่ยังคงหนักแน่น ช่วยให้ประสาทที่กำลังพลุ่งพล่านของหลินเวยหน่วนสงบลงทันที
“ไปเดี๋ยวนี้!”
หลินเวยหน่วนวางสาย เหลือบมองเจียงฮุยที่หมดสติอยู่บนพื้น แววตาเย็นเยียบ
เธอหันหลังเดินออกจากห้องกั้น แล้วปิดประตูไม้บานหนาหนักจากด้านนอก
จากนั้นก็หยิบโซ่คล้องแม่กุญแจสีดำขนาดเท่านิ้วมือออกมาจากมิติส่วนตัว นี่เป็นของที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว
“กึก”
ห่วงล็อกเย็นเฉียบคล้องผ่านกลอนประตู ปิดผนึก “ฝาโลง” ของเจียงฮุยจนแน่นสนิท