ทั้งสองกลับเข้าไปในห้องหนังสือ
หลังมิติอัปเกรด บนชั้นหนังสือในห้องกลับยังเหลือหนังสืออยู่หลายแถวอย่างโดดเดี่ยว
“เอ๊ะ?”
หลินเวยหน่วนเดินวนรอบชั้นหนังสือ ก่อนยื่นนิ้วไปจิ้มสันหนังสือ
“นานจิ่น ดูสิ ทำไมหนังสือพวกนี้ถึงไม่ถูกกลืนไปล่ะ หรือระบบกินจนจุกแล้ว?”
นานจิ่นสังเกตอย่างใจเย็น คิ้วขมวดน้อย ๆ
“ฉันเดาว่าตั้งแต่มิติระดับสองขึ้นไป ของที่ต้องใช้ในการอัปเกรดคงไม่ใช่หนังสือธรรมดาแล้ว”
ก่อนหน้านี้เธอคาดเดาไว้ไม่ผิดจริง ๆ เส้นทางการอัปเกรดของระบบมิตินี้คงไม่ง่ายดายขนาดนั้น
“หา? แล้วต้องใช้อะไรล่ะ?” ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินเวยหน่วนพลันหงอยลง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นเสียงหวานเลี่ยน ออดอ้อนอากาศตรงหน้า
“ระบบสุดน่ารัก? ท่านระบบผู้เลอโฉมที่สุดในโลก ช่วยเมตตาบอกพวกเราหน่อยได้ไหมว่าต้องใช้วัสดุอะไรในการอัปเกรดจากระดับสองเป็นระดับสาม?”
อากาศเงียบสนิทอยู่นานถึงครึ่งนาที
ขณะที่หลินเวยหน่วนคิดว่าระบบค้างไปอีกแล้ว ตัวอักษรเย็นชาแถวหนึ่งจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด
【วัสดุอัปเกรดต้องให้ผู้ใช้ระบบค้นหาด้วยตนเอง ระบบนี้ไม่มีข้อมูลให้】
รอยยิ้มของหลินเวยหน่วนแข็งค้างอยู่ตรงมุมปาก
“เฮ้ย ระบบเฮงซวย!” เธอเท้าเอวอย่างโมโห “ฉันเพิ่งบอกว่าแกขี้เหนียว แกก็แค้นฝังใจแล้วใช่ไหม! ตั้งใจไม่บอกฉันล่ะสิ!”
นานจิ่นมองท่าทางแก้มป่องของเธอ เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง ประกายในดวงตาพลันแฝงรอยยิ้ม
“เอาล่ะ อย่าโมโหเลย”
“ลองคิดดูสิ ตอนอัปเกรดจากระดับหนึ่งเป็นระดับสอง พอเราเจอหนังสือพวกนั้น ระบบก็แจ้งเตือนไม่ใช่เหรอ?”