นานจิ่นมองข้อความนั้น ใบหน้าที่ปกติเยือกเย็นก็อดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้
บ้านดูดเลือดบ้านนี้ ในชาตินี้ในที่สุดก็ทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ได้สักอย่าง
เธอยื่นมือไปตบมือกับหลินเวยหน่วนอย่างแรง
เสียง “เพี๊ยะ” ดังใสกังวาน
ความอัดอั้นในใจหลินเวยหน่วนระบายออกจนหมดเสียที เธอมองตัวเลขยาวเหยียดบนหน้าจอโทรศัพท์ ยิ้มจนดวงตาหยีโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
“สองล้าน ได้มาแล้ว!”
นี่คือเงินที่เธอเค้นออกมาจากมืออารองกับอาสะใภ้รองจอมตระหนี่ทีละนิด
ชาติที่แล้ว อารองผู้ซื่อสัตย์คนนี้กลับไม่ยอมแบ่งข้าวให้เธอสักชาม ในวันที่เธอลำบากที่สุด
แต่ตอนนี้ เขากลับควักเงินสองล้านออกมาโดยไม่ลังเล เพียงเพื่อความฝันเรื่องบ้านพักตากอากาศที่เลื่อนลอย
ช่างน่าขันจริง ๆ
รวมกับเงินสี่ล้านที่เหลือจากก่อนหน้านี้ ตอนนี้พวกเธอมีเงินสดที่ใช้ได้อยู่ในมือมากกว่าหกล้าน
หลินเวยหน่วนรู้สึกว่าตัวเองมีความมั่นใจขึ้นมาทันที
“เสี่ยวจิ่น ตอนนี้เราเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยแล้ว!”
เธอเขย่าแขนนานจิ่นอย่างตื่นเต้น “บอกมาสิ เป้าหมายต่อไปคืออะไร? อยากได้อะไร ฉันซื้อให้!”
นานจิ่นถูกเขย่าจนแทบหลุดหัวเราะ หยิบแท็บเล็ตที่พกติดตัวออกจากกระเป๋า เปิดหน้าจอแล้วส่งให้
“นี่ ดูนี่สิ”