「ฮัลโหล คุณตำรวจใช่ไหมคะ? ฉันขอแจ้งความค่ะ มีคนขโมยของของฉันไป…」
ลู่เจียเหยียนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง!
ผู้ชายคนนี้… ผู้ชายที่เพิ่งให้คำมั่นสัญญารักมั่นกับเธอเมื่อครู่ กลับคิดจะแจ้งตำรวจจับเธอด้วยมือตัวเองจริง ๆ!
ความอับอายและความโกรธเกรี้ยวถาโถมขึ้นมาจนแทบระเบิด
เธอผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ใช้แรงทั้งหมดตบหน้าเจียงฮุยอย่างแรง!
「เจียงฮุย! แกมันไม่ใช่คน!」
เจียงฮุยถูกตบจนหน้าหัน เขาคว้าข้อมือลู่เจียเหยียนไว้ทันที แววตาดุดัน
เขาโน้มเข้าไปใกล้หูเธอ พูดเสียงลอดไรฟันด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน
「อดทนไว้ก่อน ฉันจะชดเชยให้」
พูดจบ เขาก็ผลักลู่เจียเหยียนไปด้านข้าง ส่วนตัวเองทรุดเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าหลินเวยหน่วนดังตุบ
เขาพลิกสีหน้าเร็วเสียจนเถาเถาที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึง
เจียงฮุยลนลานควักกล่องกำมะหยี่จากกระเป๋าเสื้อ เปิดออกอย่างรวดเร็ว
ข้างในมีแหวนเพชรวงหนึ่งวางอยู่
「หน่วนหน่วน ตอนนี้พอใจแล้วใช่ไหม? ฉันไม่ได้ทรยศเธอจริง ๆ」
เขาเงยหน้ามองหลินเวยหน่วนด้วยแววตาเปี่ยมรัก
「ดูสิ วันนี้… ที่จริงฉันเตรียมจะขอเธอแต่งงานอยู่แล้ว ฉันจะไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นได้ยังไงล่ะ?」
หลินเวยหน่วนก้มมองแหวนวงนั้น เพชรเม็ดเล็กจนแทบมองไม่เห็น มุมปากยกขึ้นนิด ๆ เป็นรอยเยาะเย้ยที่แทบสังเกตไม่ออก
แค่นี้เนี่ยนะ?
ยังกล้าเอามาขอแต่งงานอีกหรือ?
กลุ่มเพื่อนสาวที่อยู่ด้านหลังเธอไม่ได้แสดงเก่งเหมือนเธอ บางคนอดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้แล้ว
「ดูสภาพตัวเองบ้างเถอะ ยังแย่งแฟนเพื่อนตัวเองอีก สมควรแล้ว!」
「ใช่เลย ให้คุณตำรวจจับไปสงบสติอารมณ์สักสองสามวันเถอะ! ไร้ยางอาย!」
เมื่อเห็นลู่เจียเหยียนตกอยู่ในสภาพถูกทุกคนทอดทิ้ง ราวกับหมาจนตรอก หลินเวยหน่วนก็รู้สึกสะใจจนแทบล้นอก
เธอค่อย ๆ ยื่นมือออกไป
เจียงฮุยเห็นดังนั้นก็ยินดีจนออกนอกหน้า รีบสวมแหวนราคาถูกวงนั้นลงบนนิ้วเรียวของเธอ