หลินเวยหน่วนกลิ้งไปมาบนโซฟาอย่างพึงพอใจ ซุกหน้าลงกับหมอนอิงนุ่ม ๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“นานจิ่น ฉันประกาศเลยว่าที่นี่คือบัลลังก์ของเรา!”
“ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเราคือราชินีของป้อมปราการแห่งนี้!”
เธอออกแรงทั้งมือทั้งเท้ากลิ้งไปมาบนโซฟาเหมือนแมวที่เจอที่ฝนเล็บถูกใจที่สุด
นานจิ่นมองท่าทางไร้กระดูกของเธอแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
จากนั้นก็เดินไปหยิบแตงโมแช่เย็นที่หั่นไว้แล้วออกมาจากตู้เย็น วางลงบนโต๊ะกลาง
“ฝ่าบาท เชิญเสวยก่อนค่ะ”
หลินเวยหน่วนดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที คว้าแตงโมชิ้นใหญ่ที่สุดยัดเข้าปาก แล้วพูดอู้อี้ว่า “อนุญาต!”
น้ำหวานเย็นฉ่ำระเบิดรสชาติในปาก ช่วยขจัดความร้อนอบอ้าวจากความตื่นเต้นเมื่อครู่
นี่สิชีวิต!
ข้างนอกน้ำท่วมหนัก แต่พวกเราเปิดแอร์กินแตงโมอยู่ในป้อมปราการที่แข็งแกร่งดุจป้อมเหล็ก
ชีวิตแบบนี้ ต่อให้เป็นเซียนก็ไม่แลก!
จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของนานจิ่นสว่างวาบ เธอกดเปิดดู เป็นกลุ่มลูกบ้านที่เคยเข้าร่วมไว้ก่อนหน้านี้
กลุ่มที่ปกติเงียบสนิทราวกับป่าช้า ตอนนี้มีข้อความเด้งขึ้นมาเกิน 999 ข้อความ จนแตกตื่นกันไปหมด
【คนตึก 10! โรงจอดรถใต้ดินของตึก 10 ท่วมหมดแล้วหรือยัง? ฉันเพิ่งลงไปดู น้ำสูงถึงเข่าแล้ว! รถใหม่ของฉัน!】
【นิติบุคคลหายหัวไปไหน? โทรไปตั้ง 800 รอบก็ไม่มีใครรับ! พวกเราจ่ายค่าส่วนกลางแพงขนาดนั้นเพื่อให้พวกมันนั่งกินเงินเดือนหรือไง?】