ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้น
บนหน้าจอปรากฏชื่อที่ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจจนแทบคลื่นไส้—ลู่เจียเหยียน
แววตาของหลินเวยหน่วนเย็นชาลงทันที
ชาติก่อน “เพื่อนร่วมห้องแสนดี” คนนี้แหละที่กินขนมซึ่งเธอซื้อ ใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่เธอให้ แล้วยังลอบคบชู้กับเจียงฮุย แฟนหนุ่มของเธออีกด้วย
สุดท้ายก็ยังร่วมมือกับเจียงฮุยจากทั้งภายในและภายนอก หลอกเธอกับนานจิ่นให้ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง
หลินเวยหน่วนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความแค้นที่พลุ่งพล่านเอาไว้ ก่อนใช้นิ้วปัดหน้าจอรับสาย
เธอเปลี่ยนกลับไปใช้น้ำเสียงคุณหนูเอาแต่ใจที่ฟังดูอ่อนหวานจนน่าหมั่นไส้และไม่สบอารมณ์อยู่เล็กน้อยในทันที
“ฮัลโหล เจียเหยียน มีอะไรเหรอ?”
ปลายสายมีเสียงหวานเลี่ยนของลู่เจียเหยียนดังขึ้นทันที
“หน่วนหน่วน วันนี้เธอลางานไม่ใช่เหรอ อย่าลืมสิ งานเลี้ยงฉลองเรียนจบคืนนี้ไง!”
“พี่เจียงฮุยตั้งใจจองห้องจัดเลี้ยงใหญ่ที่สุดที่อ่าวซิงไห่เลยนะ! เขาบอกว่าจะเลี้ยงอาหารเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง เพื่อฉลองที่เรียนจบกัน”
อ่าวซิงไห่เหรอ?
ในหัวของหลินเวยหน่วนมีเสียงดังสนั่น ความทรงจำที่ถูกแช่แข็งไว้พลันละลายออกมา