แม้คนที่ถามคำถามจะมีเพียงโซโนโกะ แต่เพื่อนร่วมชั้นแทบทุกคนรอบข้าง ไม่ว่าหญิงหรือชาย ต่างก็เงี่ยหูฟัง แสร้งทำเป็นสนใจธุระของตัวเอง ทั้งที่กำลังตั้งใจแอบฟังบทสนทนาทางนี้อย่างใจจดใจจ่อ พวกผู้หญิงอยากรู้เรื่องของเทพบุตรหน้าใหม่ให้มากขึ้น ส่วนพวกผู้ชายก็อยากรู้ให้แน่ชัดว่า “ภัยคุกคาม” ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นคนนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร
“เกรย์คุง สูงเท่าไรเหรอ?” คำถามแรกของโซโนโกะพุ่งตรงเข้าประเด็นทันที
“186 ซม.”
“ว้าว! จริงด้วย! แล้วทำไมถึงย้ายมาเรียนที่ญี่ปุ่นล่ะ?”
“พ่อแม่ย้ายมาทำงานที่นี่”
“เป็นลูกครึ่งใช่ไหม? หล่อมากเลย! ลูกครึ่งอังกฤษกับญี่ปุ่นเหรอ?”
“อืม พ่อเป็นคนอังกฤษ ส่วนแม่เป็นคนญี่ปุ่น”
คำตอบของเขาสั้นกระชับ ไม่มีคำขยายเกินจำเป็น แต่ก็เพียงพอให้คนที่แอบฟังอยู่รอบข้างได้รับข้อมูลสำคัญ ทั้งส่วนสูง 186 ซม. เป็นลูกครึ่งอังกฤษ-ญี่ปุ่น และย้ายโรงเรียนด้วยเหตุผลทางครอบครัว
ระหว่างนั้น โมริ รันยืนอยู่ข้าง ๆ สายตาของเธอเผลอทอดไปยังใบหน้าของเซลัสโดยไม่รู้ตัว คิ้วเข้มคมสัน สันจมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปงดงาม และดวงตาลึกล้ำที่กะพริบเป็นครั้งคราว ขนตายาวหนา... ทุกส่วนล้วนราวกับงานศิลป์ที่ได้รับการแกะสลักอย่างประณีต ยิ่งมองเขา ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ภาพของคุโด้ชินอิจิก็ผุดขึ้นมาในหัว
เพื่อนสมัยเด็กที่มั่นใจในตัวเองอยู่เสมอ ชอบพูดว่า “คลั่งการสืบสวน” แล้วทิ้งเธอไว้ข้างหลังเพื่อวิ่งไปสืบคดี ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดว่าชินอิจิหน้าตาสะอาดสะอ้านและหล่อเหลาอยู่เหมือนกัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหนุ่มหล่อระดับท็อปที่มีเสน่ห์ชวนตะลึงและดูสุขุมเย็นชาอย่างเซลัส ภาพของชินอิจิก็เหมือนถูกฝุ่นจับขึ้นมาทันที ภาพลักษณ์แสนดีที่เคยมีพลันแตกสลายดังเพล้ง... รู้สึกว่าเมื่อเทียบกับเขาแล้ว ชินอิจิก็เหมือน “ลูกเจี๊ยบ” ที่ยังโตไม่เต็มวัย แถมยังดูบอบบางอยู่หน่อย ๆ ความคิดนี้ทำให้เธอตกใจเสียเอง ใบหน้าจึงยิ่งแดงก่ำ รีบส่ายหัวเพื่อสลัดความคิดนั้นทิ้ง