เทศกาลไหว้พระจันทร์ ตั้งแต่โบราณกาลมาเป็นคืนจันทร์กระจ่าง ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา!
สมัยนี้มีคำกล่าวว่า พระจันทร์คืนสิบห้า สวยคืนสิบหก หลายคนเข้าใจว่าเดือนแปดสิบหกค่ำถึงจะเป็นคืนจันทร์เพ็ญ แต่ที่จริงหาใช่ไม่
คนโบราณแบ่งเวลาด้วยสิบสองชั่วยาม เทศกาลไหว้พระจันทร์เป็นวันจันทร์เต็มดวง จันทร์เป็นหยิน บริบูรณ์แล้วคือเต็ม ยามจื่อ(23:00-01:00) คือพลังหยินพุ่งถึงขีดสุด ตรงกับจังหวะจันทร์เพ็ญ!
สังคมสมัยใหม่ ยามจื่อผ่านเที่ยงคืนไปนิดเดียว ก็คือวันสิบหกแล้ว
ข้ามีนามว่าหลัวสือลิ่ว…
ปี 1995 ที่บ้านเกิดยากจน ไม่มีเงินไปโรงพยาบาล แม่คลอดข้าเองในบ้าน!
เที่ยงวันน้ำคร่ำแตก คลอดยากจนถึงห้าทุ่มกว่า แม้แต่ลมหายใจแม่ก็ไร้แล้ว ข้าก็ยังไม่ออกมา
หมอตำแยว่าไม่มีทางแล้ว สองศพในท้องเดียว ให้ยายหลิวมาทำคลอดวิญญาณเท่านั้น…
ยายหลิวก็คือย่าข้า นางเป็นหมอตำแยคลอดวิญญาณชื่อดังระบือไกลหลายหมู่บ้าน
สมัยก่อนไปโรงพยาบาลไม่ไหว ผู้หญิงคลอดลูกที่บ้าน โศกนาฏกรรมสองศพในท้องเกิดบ่อยครั้ง
ตายเพราะคลอดยาก ผู้ตายเจ็บแค้นไม่สลาย ลูกก็โกรธแค้นรุนแรง จัดการไม่ถูกต้องจะกลายเป็นวิญญาณแม่ลูกอาฆาต อาละวาดไปทั่ว!
ทำคลอดให้คนตาย เรียกว่าคลอดวิญญาณ!
ย่าว่า ต้องรอฟ้าสางก่อนจึงจะผ่าท้องเอาข้าออกได้
ช่วงยามจื่อคืนไหว้พระจันทร์ พลังหยินถึงขีดสุด ต่อให้ออกมาก็ปราบไม่อยู่! ข้าจะกลายเป็นภูตผีปีศาจ!
พ่อเช็ดน้ำตาไปพลาง สวมกางเกงให้แม่ไปพลาง
ทันใดนั้นก็เห็นท้องของแม่ขยับ!
ย่าตัดสินใจทันที ใช้มีดผ่าท้องเลย ควักข้าออกมาทั้งเนื้อตัวเปรอะเลือด!
……
ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าไม่เคยเป็นที่ต้อนรับ
ข้าคือเด็กคลอดวิญญาณจากท้องคนตาย! เรียกว่าลูกเกิดในที่ตาย!
วัยเด็กของเด็กชนบท คือเล่นเป็นกลุ่มเป็นก้อน ขึ้นเขาลุยน้ำ ล้วงไข่นก ยิงหนังสติ๊ก
ส่วนวัยเด็กของข้า คือแอบข้างกำแพงหรือหลังต้นไม้ มองดูเด็กอื่นเล่นด้วยความอิจฉา
ทว่า กลับไม่มีใครกล้ารังแกข้า!
มีครั้งเดียว ตอนห้าขวบ ข้าไปซื้อซีอิ๊วที่ปากหมู่บ้าน
ถูกลูกชายคนฆ่าหมูของหมู่บ้านไล่ตีหัวโนไปทั้งหัว เลือดกำเดาไหลยาว!
ย่ามาถึงหน้าบ้านคนฆ่าหมู บอกให้พวกเขาทั้งครอบครัวคุกเข่าขอขมา
ไก่หนึ่งตัวทดแทนเลือดสามหยด ยังต้องฆ่าไก่ให้ข้าอีกหนึ่งร้อยตัว กับหมูหนึ่งตัว ถึงจะรักษาชีวิตคนทั้งครอบครัวไว้ได้!
คนฆ่าหมูอยู่กับคมมีดทุกวัน!
คนอื่นเกรงกลัวย่าข้า แต่เขาไม่กลัว! เอามีดฆ่าหมูจ่อคอย่า ไล่ให้นางไปให้พ้น!
อย่าว่าแต่ไก่ร้อยตัว ขนไก่เส้นเดียวก็ไม่มีทางให้!
ยังบอกอีกว่าต่อไปให้ลูกชายเขาเจอข้าที จะตีข้าที! ตีจนหน้าข้ากับตูดข้าบานเป็นดอกไม้!
ย่าสีหน้าเขียวคล้ำเดินจากไป
พลางเดิน พลางแหกปากร้องตะโกนว่า ใครหาที่ตาย ก็สมควรตาย!
สิบกว่ายี่สิบกว่าปีก่อน ย่าข้ามีฐานะสูงส่งในหมู่บ้าน! เป็นหมอตำแยคลอดวิญญาณนี่นา ทุกคนก็ทั้งกลัวทั้งเคารพ
พอถึงปี 2000 โดยมากต่างส่งโรงพยาบาลได้ ทั้งปีก็ไม่ได้ทำคลอดวิญญาณสักครั้ง คนในหมู่บ้านเริ่มรังเกียจนาง!
ว่านางเป็นของตกค้างยุคศักดินา เป็นความงมงายที่ยังไม่ถูกลบล้าง
ยิ่งกว่านั้น ลูกชายคนฆ่าหมูยังแอบเข้าบ้านข้า เอาเลือดหมูสาดใส่ข้าจนเปียกโชก!
ยังบอกอีกว่าให้ข้าได้บำรุงเลือดเสียหน่อย!
ย่าไม่ปริปาก ไล่คนออกไป
บอกว่าพวกเขาทำแบบนี้จะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว!
คนฆ่าหมูไม่เพียงไม่กลัว ยังพาลูกชายมาฉี่รดหน้าบ้านข้าทุกวัน
เจอใครก็พูดว่า ข้าเป็นลูกเกิดในที่ตาย ไอ้ลูกชั่วที่สมควรตายไปนานแล้ว!
ตอนนั้นพ่อข้าไปทำงานต่างเมือง ที่บ้านไม่มีผู้ชาย ถูกเขารังแกถึงขนาดนี้แล้ว กลับไม่อาจตอบโต้
ข้าหลบอยู่ในบ้านร้องไห้ทุกวัน
ข้าน้อยใจนะ!
แต่ออกไปข้างนอกก็ไม่กล้า!
กลัวจะถูกตีหน้าตูดบานเป็นดอกไม้จริง ๆ
ทนอยู่อย่างนี้เจ็ดวัน
คืนวันที่เจ็ด ย่าข้ารีบอาบน้ำให้ข้าเข้านอนแต่หัวค่ำ และให้กินช็อกโกแลตที่ข้าชอบที่สุด
พอวันต่อมา คนทั้งหมู่บ้านก็หวาดสะพรึง…
รถตำรวจชั้นแล้วชั้นเล่าล้อมหมู่บ้านไว้ ตำรวจหลายสิบคนพร้อมสุนัขตำรวจ ค้นหาไปทุกครัวเรือน!
เพราะในหมู่บ้านเรา เกิดคดีฆ่าล้างโคตร!
ครอบครัวคนฆ่าหมูเจ็ดชีวิต ดับสิ้น!
ลูกชายเขาถูกตัดมือตัดเท้า กลายเป็นท่อนเนื้อมนุษย์ ภรรยา พ่อตา แม่ยาย พ่อเขา แม่เขา ตายคาซากบนเขียงฆ่าหมู
ที่มีสภาพดีหน่อยคือคนฆ่าหมู ถูกเชือดคอตาย
สุดท้ายตำรวจอธิบายว่า ผู้เชี่ยวชาญหลายฝ่ายชันสูตรศพ ผนวกกับการสืบสวนในที่เกิดเหตุ ฆาตกรคือคนฆ่าหมูเอง!
เขาเสพยาเกินขนาด ทำให้สภาพจิตใจผิดปกติ! ใช้วิธีทารุณสังหารครอบครัวแล้วฆ่าตัวตายตาม!
แต่ข้ารู้ เรื่องนี้คงไม่ง่ายดายอย่างนั้น…
คืนนั้นเอง ข้าฝัน
ในฝัน ข้าเห็นผู้หญิงตัวเปื้อนเลือดทั้งร่าง หน้าท้องถูกผ่าเป็นแผลใหญ่ นางอุ้มข้า ร้องเพลงกล่อมให้ฟัง ยังบอกอีกว่าข้าคือชีวิตของนาง!
ในโลกนี้ใครทำร้ายข้า ผู้นั้นสมควรตาย!
คืนนั้น ย่าก็ไม่กลับบ้าน ไปตะโกนร้องไห้เรียกวิญญาณอยู่ในหมู่บ้านทั้งคืน
มีข่าวลือมากมายว่า สาเหตุที่คนฆ่าหมูเป็นบ้า ก็เพราะพวกเขารังแกข้า!
ตอนนั้นแม่ข้าตายตั้งแต่อยู่ในท้อง กลายเป็นวิญญาณแม่ลูกอาฆาต ไม่ยอมไปเกิดใหม่ คอยเฝ้าข้าอยู่ทุกวัน!
นางต้องการล้างผลาญทั้งครอบครัวคนฆ่าหมูเจ็ดชีวิต!
หลังจากนั้น ในหมู่บ้านก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับข้าอีกเลย!
จนกระทั่งต่อมา ข้าไปเรียนประถม มัธยมต้น มัธยมปลายที่ในเมือง…
ข้ามีเพื่อน และทำตามคำสอนของย่าอย่างเคร่งครัด ไม่ก่อเรื่องกระทบกระทั่งกับใคร ค่อย ๆ กลายเป็นคนขี้กังวลและเก็บตัว
ชีวิตแบบนี้ ดำเนินไปหลายปี จนข้าเรียนจบมหาวิทยาลัย ข้าถึงได้คิด
ในโลกนี้มีผีจริงหรือ?
ครอบครัวคนฆ่าหมู เป็นเพราะแม่ข้าตายแต่ไม่สลาย จึงทำให้พวกเขาถูกล้างโคตรจริงหรือ?
ถ้าเช่นนั้น ความรักของแม่เช่นนี้ ช่างน่ากลัวเสียจริง!
เพราะนิสัยขลาดกลัว เก็บตัวเกินไป หลายที่ทำงานไม่รับ ข้าเอง ทางโรงเรียนไม่มีจัดหางานให้ ข้าจึงต้องกลับบ้าน
พ่อข้าก็กลุ้มใจ
กลุ้มเรื่องจน!
ที่บ้านไม่มีเงินสักแดงเดียว! เกรงว่าข้าคงต้องขึ้นคาน
ย่าบอกว่า มีวิธีให้ข้าได้ทำงานหาเงินง่าย ๆ สักปีสองปี เก็บเงินพอแล้ว ไปซื้อบ้านในเมือง แล้วหาเมียใช้ชีวิต!
ตอนนั้นข้าตื่นเต้นจนแทบกับเป็นบ้า ข้าก็อยากหาเงินนะ ไม่อยากอยู่แต่ในหมู่บ้านทำนา พวกตายายในหมู่บ้าน พากันนินทาชี้หน้าชี้หลังข้า! ข้ารู้สึกขายหน้ามาก เงยหน้าไม่ขึ้น
ส่วนวันที่ข้ากลับบ้านนั้น ตรงกับวันไหว้พระจันทร์พอดี!
เป็นวันที่คนอื่นอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน…
วันเกิดข้า ก็เป็นวันตายของแม่ข้า…
ทุกปีในวันไหว้พระจันทร์ ข้าจำต้องกลับบ้าน ย่าจะคอยเฝ้าข้าจนหลับ
ทว่าวันนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านกลับมาที่บ้านข้า ขอร้องให้ย่าไปกับเขาสักเที่ยว
ลูกสะใภ้ของหลานเขาคลอดลูกยากที่โรงพยาบาลอำเภอ คนสิ้นแล้ว… ลูกก็ตายคาท้อง!
ตอนย่าออกจากบ้าน กำชับข้าครั้งแล้วครั้งเล่า บอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดอายุยี่สิบสองของข้า
เดือนสองขึ้นสองค่ำ มังกรเชิดหัว
อายุย่างยี่สิบสอง ลอดด่านหยาง
นางจะรีบกลับมาก่อนฟ้ามืดให้ได้
เพราะวันนี้ก็เป็นวันตายของแม่ข้า! นางไม่อยากให้ข้าลอดด่านหยาง ไปสัมผัสพลังหยิน
ถ้าเป็นเช่นนั้น ความผูกพันระหว่างนางกับข้าก็จะขาดสะบั้นลง นางจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ที่พึ่ง
ข้าคือชีวิตของแม่ข้า!