ทหารหญิงบอบบาง? เธอคือยอดฝีมือแห่งหน่วยรบพิเศษ

ตอนที่ 2 ทหารหญิงบอบบาง? เธอคือยอดฝีมือหน่วยรบพิเศษ

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จางฮุยชะงักไปเล็กน้อย แววเจ็บปวดรวดร้าวและจนปัญญาวูบผ่านดวงตา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

“ขอโทษนะ ตอนนี้ยังไม่พบเบาะแสที่ใช้ได้เลย”

ปลายนิ้วของหลินเซียวเกร็งขึ้นเล็กน้อย ประกายในดวงตาคมกริบวาบขึ้น พร้อมความเฉียบคมที่เป็นเอกลักษณ์

“แล้วพี่รองหลินเฟิงเสียชีวิตได้ยังไงคะ ใครเป็นคนฆ่าเขา?”

เมื่อจางฮุยเห็นแววตาคมกริบของเธอ เขาก็ชะงักงันไปทันที

เขากลับมองเห็นจิตสังหารในดวงตาของเด็กสาวอายุเพียง 18 ปี

ไม่ผิดแน่ จิตสังหาร!

จิตสังหารของนักล่าที่จ้องเหยื่อเขม็ง พร้อมจะพุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรงถึงตายได้ทุกเมื่อ

จิตสังหารที่ทำให้แผ่นหลังของเขาเย็นวาบ หนาวสะท้านไปทั้งตัว

จางฮุยถึงกับไม่กล้าสบตาเธอ ค่อย ๆ หลุบตาลง

ตอนแบมือออก เขาก็พบว่าฝ่ามือของตัวเองชื้นเหงื่อเย็นเสียแล้ว

แปลกจริง ทำไมเขาถึงกลัวเด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายกันนะ?

สีหน้าของจางฮุยเคร่งขรึมลงทันที เขาใช้เวลานานกว่าจะตั้งสติได้ แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจและข่มกลั้น

“ขอโทษนะหนู รายละเอียดการรบตามชายแดนเป็นความลับของกองทัพ ฉันไม่มีสิทธิ์เปิดเผยให้คนนอกฟัง ตอบเธอไม่ได้”

หลินเซียวเป็นทหารมาสองชาติภพ เธอเข้าใจดีทั้งวินัยของกองทัพและขีดจำกัดของความลับทางทหาร จึงไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจหรือคาดคั้นแม้แต่น้อย

เธอเก็บความคมกริบรอบตัวอย่างสงบนิ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ฉันเข้าใจค่ะ”

เมื่อเห็นท่าทีรู้ความและสุขุมเกินวัยของเธอ จางฮุยก็ยิ่งรู้สึกสงสาร เขากำชับเสียงเบา

“ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ ตั้งใจเรียนให้ดี เรียนให้จบจากมหาวิทยาลัยชิงหัว แล้วใช้ชีวิตให้ดี”

เขารีบเขียนหมายเลขโทรศัพท์ชุดหนึ่ง ก่อนยื่นให้หลินเซียวด้วยสองมือ

“นี่เบอร์ส่วนตัวของฉัน ต่อไปถ้าที่บ้านมีปัญหาอะไร ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อ”

“ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันพอช่วยได้ ฉันจะช่วยเต็มที่แน่นอน”

หลินเซียวรับกระดาษมา เก็บไว้อย่างดี แล้วกล่าวขอบคุณเสียงเบา “ขอบคุณค่ะ”

จางฮุยไม่พูดอะไรอีก เขามองอาคารพักอาศัยเก่าคร่ำคร่าลึก ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาค่อย ๆ กลืนหายไปในความมืด

หลินเซียวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองส่งเขาจนลับตา แล้วจึงค่อย ๆ ถอนสายตาหนักอึ้งกลับมา

เมื่อจัดการอารมณ์ทั้งหมดได้แล้ว เธอก็หันหลังเดินกลับบ้าน

แต่พอใกล้ถึงหน้าประตูบ้าน ร่างของเธอก็แข็งค้างขึ้นมาทันที

ภายในบ้าน คุณย่าตาบอดกำลังก้มหลัง มือกอดโกศอัฐิของพี่รองไว้แนบอกอย่างระมัดระวัง

หลินเซียวยืนนิ่ง สายตาจับจ้องโกศอัฐิที่คุณย่ากอดไว้แน่น ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว

ความตกตะลึงสุดขีดถาโถมเข้าใส่เธอราวกับคลื่นน้ำเย็นยะเยือก กลืนกินเธอไปทั้งร่างในพริบตา

ในหัวเหลือเพียงความคิดหนึ่งที่วนเวียนอย่างบ้าคลั่ง หรือคุณย่าจะรู้แล้ว?

ริมฝีปากของเธอสั่นระริก เผลอคิดจะก้าวเข้าไปอธิบาย

แต่ยังไม่ทันได้ขยับแม้แต่ครึ่งก้าว คุณย่าที่นั่งนิ่งอยู่ก็พลันยิ้มขึ้นมา

“เซียวเซียว ของที่อยู่ในนี้ใช่ของที่พี่รองส่งกลับมาจากที่ไกล ๆ หรือเปล่า?”

“ยังอุตส่าห์ใส่กล่องสวยขนาดนี้ ดูท่าจะตั้งใจไม่น้อยเลยนะ”

พอได้ยินเช่นนั้น หัวใจที่ตึงเครียดจนสุดขีดของหลินเซียวก็คลายลงไปกว่าครึ่ง ความตื่นตระหนกค่อย ๆ สงบลง

ดีแล้ว คุณย่ายังไม่รู้

เธอรีบก้าวเข้าไป ค่อย ๆ รับโกศอัฐิหนักอึ้งจากอ้อมแขนของคุณย่า

“ค่ะ เป็นของที่พี่รองส่งกลับมา คุณย่าให้หนูเก็บไว้ก่อนนะคะ หนูจะเก็บให้ดี”

พูดจบ เธอก็ประคองโกศอัฐิด้วยสองมือไปวางไว้ด้านในสุดของโต๊ะในห้องรับแขก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มั่นคงที่สุด

ตอนนั้นเอง คุณย่าก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ

“เซียวเซียว ไปตลาดซื้อหมูสดกับผักกาดขาวมาหน่อยนะ”

“คืนนี้ย่าอยากทำเกี๊ยว พี่รองของหนูชอบเกี๊ยวไส้หมูกับผักกาดขาวที่สุด ย่าจะทำส่งไปให้เขาสักหน่อย”

หลินเซียวชะงักไปเล็กน้อย ความปวดร้าวพลุ่งขึ้นในใจอีกครั้ง เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนตอบเสียงนุ่ม

“ได้ค่ะคุณย่า หนูจะไปซื้อเดี๋ยวนี้ กลับมาแป๊บเดียวค่ะ”

เธอกลับเข้าไปในห้อง หยิบเงินย่อยติดกระเป๋า แล้วรีบมุ่งหน้าไปตลาดสด

ไม่นานนัก เธอก็หิ้วถุงวัตถุดิบเต็มมือกลับบ้าน แล้วบอกคุณย่าที่อยู่ในบ้านเสียงเบา

“คุณย่าคะ หนูกลับมาแล้ว ซื้อวัตถุดิบครบแล้วค่ะ รอหนูแป๊บนะคะ”

“หนูขอจัดการวัตถุดิบให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวก็ทำเกี๊ยวได้แล้วค่ะ”

คุณย่านั่งอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนเมตตา ก่อนจะพยักหน้าตอบช้า ๆ

“ได้ ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ทำ ย่ารออยู่”

หลินเซียวหันเข้าไปในครัว ล้างผักกาดขาวทีละใบอย่างคล่องแคล่วแล้วผึ่งให้สะเด็ดน้ำ

เธอเลาะพังผืดออกจากเนื้อหมูที่มีทั้งส่วนมันและส่วนเนื้ออย่างละเอียด ก่อนหั่นเป็นชิ้นขนาดเท่า ๆ กัน

ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา เธอกับคุณยาพึ่งพาอาศัยกันมาตลอด

ทั้งซักผ้า ทำอาหาร และดูแลงานบ้าน เรื่องจุกจิกพวกนี้เธอคุ้นมือจนชำนาญแล้ว

มีดในมือวูบไหวอย่างรวดเร็ว เธอสับผักกาดขาวให้ละเอียด บีบน้ำออก แล้วสับเนื้อหมูจนกลายเป็นไส้เนื้อนุ่มเนียน

เธอใส่เครื่องปรุงตามลำดับ คลุกเคล้าให้เข้ากันจนได้รสชาติ ไส้เกี๊ยวหอมกรุ่นชามหนึ่งก็เสร็จอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ปรุงไส้เสร็จ คุณย่าก็ค่อย ๆ คลำทางเดินเข้าครัวมา อยากช่วยห่อเกี๊ยว

แม้คุณย่าจะตาบอด มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ประสบการณ์ชีวิตหลายสิบปีฝังแน่นอยู่ในกระดูกแล้ว

ท่าทางการห่อเกี๊ยวคล่องแคล่วฉับไว ทั้งจับจีบ ปิดปาก และขึ้นรูป ทำได้ต่อเนื่องเป็นจังหวะเดียว ไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย

มือที่ชราแต่คล่องแคล่วขยับพลิ้วไหว ไม่นานเกี๊ยวอวบอิ่มได้รูปก็เรียงรายอยู่เต็มถาด

คุณย่าห่อเกี๊ยวไปพลาง พูดถึงความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เก็บไว้ในใจไปพลาง

“ใส่ไส้เยอะ ๆ ห่อให้ลูกใหญ่หน่อยนะ พี่รองของหนูชอบกินเกี๊ยวไส้แน่น ๆ”

“พี่ใหญ่ไม่เหมือนกัน เขาชอบลูกเล็ก ๆ กินคำเดียวหมด สะดวกแล้วก็กลืนง่าย”

ถ้อยคำอ่อนโยนแผ่วเบาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยที่คุณย่ามีต่อหลานชายทั้งสอง ฝังลึกอยู่ในใจ

หลินเซียวนั่งช่วยอยู่ข้าง ๆ เธอเอ่ยคล้อยตามและปลอบประโลมคุณย่าอย่างอ่อนโยน

“เกี๊ยวที่คุณย่าทำอร่อยที่สุด ไม่ว่าจะลูกเล็กหรือลูกใหญ่ พี่รองกับพี่ใหญ่ก็ชอบทั้งนั้นค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มของคุณย่าก็ยิ่งอ่อนโยน มือที่กำลังห่อเกี๊ยวก็ขยับเบามือยิ่งขึ้น

เธอบรรจงห่อเกี๊ยวแต่ละลูกอย่างตั้งใจและระมัดระวัง

เกี๊ยวอวบอิ่มทุกลูกอัดแน่นไปด้วยความรักลึกซึ้งยาวนานของผู้เป็นย่า

จังหวะที่หลินเซียวก้มหน้าจัดวางเกี๊ยว หางตาก็เหลือบเห็นประกายระยิบระยับวูบหนึ่ง

หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลเงียบ ๆ จากหางตาเหี่ยวย่นของคุณย่า ก่อนหยดลงในไส้เกี๊ยวเบา ๆ

น้ำตาค่อย ๆ ซึมเข้าไปในไส้หอมกรุ่นอย่างไร้เสียง แต่กลับหนักอึ้งราวกับพันชั่ง

หลินเซียวเงยหน้ามองคุณย่า กลับเห็นว่าบนใบหน้าของหญิงชรายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนเมตตา

ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความโศกเศร้าปานใจสลาย เหลือเพียงความคิดถึงอันอ่อนโยนสุดหัวใจ

หลินเซียวเงียบ ๆ ถอนสายตากลับมา ไม่เอ่ยปากรบกวนความคิดถึงที่ลึกซึ้งและเงียบงันนี้

ไม่นาน เกี๊ยวไส้หมูกับผักกาดขาวร้อนฉ่าหม้อหนึ่งก็สุกพร้อมยกลงจากเตา

ไอขาวลอยกรุ่น กลิ่นหอมเข้มข้นแผ่คลุมไปทั่วบ้านหลังเล็กในพริบตา

ไออุ่นจากเตาไฟโอบล้อมรอบตัว ทำให้บ้านที่เคยเย็นชืดอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

หลินเซียวหยิบชามกับตะเกียบ คีบเกี๊ยวร้อน ๆ ลูกหนึ่งเข้าปาก

เนื้อนุ่มหนึบ หอมอร่อย ร้อนกำลังดี รสชาติคุ้นเคยเติมเต็มทั้งปลายลิ้นและหัวใจในทันที

“อร่อยมาก! หอมสุด ๆ! ยังไงก็เป็นรสมือคุณย่า กินเท่าไรก็ไม่เบื่อเลยค่ะ”

เมื่อเห็นหลานสาวกินอย่างเอร็ดอร่อย คุณย่าก็ยิ้มกว้างขึ้น ก่อนกำชับอย่างอ่อนโยน

“อร่อยก็เอาอีก ในหม้อยังมีอีกเยอะ กินได้เต็มที่”

หญิงชรายกตะเกียบขึ้นอย่างสั่นเทา ค่อย ๆ คีบเกี๊ยวใส่ชามให้หลินเซียวไม่หยุด

แม้จะตาบอด แต่ก็ยังคีบเกี๊ยวลูกที่อวบอิ่มที่สุดใส่ชามหลานสาวได้อย่างแม่นยำ

หลินเซียวเองก็คอยคีบกับข้าวให้คุณย่า ป้อนน้ำแกง และดูแลเรื่องอาหารการกินของหญิงชราอย่างใส่ใจ

หญิงชรากับเด็กสาวนั่งล้อมโต๊ะอยู่ด้วยกัน ภาพตรงหน้าอ่อนโยนและอบอุ่น

แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงบนโต๊ะอาหารตัวเล็ก ให้บรรยากาศอ่อนโยนชวนสบายใจ ราวกับวันเวลาอันสงบสุข

หลินเซียวเงยหน้ามองโกศอัฐิที่วางนิ่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ แววตาพลันอ่อนโยนขึ้น

ในภวังค์ เธอคล้ายเห็นเงาของพี่รองนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ

ใบหน้าของเด็กหนุ่มยังคงเหมือนเดิม เขากำลังกินเกี๊ยวร้อน ๆ คำโตอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าสงบและพึงพอใจ

ในวินาทีนั้น หัวใจของเธอสงบลงเล็กน้อย ราวกับคนในครอบครัวยังคงนั่งล้อมวงอยู่ด้วยกัน ไม่เคยแยกจากกันไปไหน

ยิ่งดึก ลมกลางคืนยิ่งแผ่วเบา ความอบอุ่นในบ้านค่อย ๆ ไหลริน ช่วยปลอบประโลมความเจ็บปวดที่สะสมมาหลายวัน

หลังมื้อเย็น หลินเซียวเก็บชามตะเกียบ ล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ ก็เตรียมกลับห้องนอนของตัวเอง

แต่ในจังหวะที่เธอหันหลังเดิน เสียงเรียกแผ่วเบาของคุณย่าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เซียวเซียว มาหาย่าหน่อย”

หลินเซียวชะงักฝีเท้า รีบหันกลับแล้วเดินไปหาคุณย่า ก่อนถามเสียงเบา

“คุณย่าคะ เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนไหมคะ?”

คุณย่าค่อย ๆ ยกมือขึ้น คว้ามืออุ่น ๆ ของหลินเซียวไว้ได้อย่างแม่นยำ ฝ่ามือของหญิงชราอุ่นและแห้ง

จากนั้นเธอยกมือขึ้นลูบไล้คิ้วตาและแก้มของหลินเซียวอย่างแผ่วเบา ท่าทางอ่อนโยนและอาลัยอาวรณ์

ปลายนิ้วชราลูบคลำเบา ๆ เปี่ยมด้วยความรักและความไม่อยากจากลา ก่อนพึมพำเสียงต่ำ

“เซียวเซียวของย่าโตแล้ว สวยจริง ๆ แถมยังเก่งมาก สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้ด้วย”

เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจยาว “เซียวเซียวเอ๋ย ต่อไปไม่ว่าจะเจอความลำบากหรืออุปสรรคอะไร ก็ต้องใช้ชีวิตให้ดีนะ”

“ต้องปลอดภัย สุขภาพแข็งแรง ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี แล้วก็ดูแลตัวเองให้ดี”

“เข้าใจไหม?”

หลินเซียวชะงักไป “คุณย่าคะ ทำไมคืนนี้ถึงพูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาล่ะคะ?”

คุณย่ายิ้มอย่างสงบนิ่ง “ย่าแก่แล้ว ก็เลยชอบพูดจู้จี้ไปหน่อย แต่หนูต้องสัญญากับย่านะ”

หลินเซียวพยักหน้าแรง ๆ ขอบตาร้อนผ่าว ก่อนตอบรับคำกำชับของหญิงชราอย่างนุ่มนวลและจริงจัง

“คุณย่าไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะทำตาม หนูจะใช้ชีวิตให้ดีและดูแลตัวเองให้ดีแน่นอนค่ะ”

คุณย่าผ่อนลมหายใจเบา ๆ สีหน้าเผยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

“ย่าเหนื่อยแล้ว ขอไปพักในห้องก่อนนะ”

“ได้ค่ะ หนูพาคุณย่าไปพักนะคะ” หลินเซียวรีบตอบ แล้วประคองคุณย่าอย่างระมัดระวัง

เธอค่อย ๆ พยุงหญิงชราขึ้นเตียง แล้วจัดชายผ้าห่มให้เรียบร้อยด้วยความใส่ใจ

เมื่อแน่ใจว่าคุณย่านอนพักอย่างสบายแล้ว เธอจึงค่อย ๆ ปิดประตู ก่อนหันกลับไปยังห้องของตัวเอง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป