จางฮุยชะงักไปเล็กน้อย แววเจ็บปวดรวดร้าวและจนปัญญาวูบผ่านดวงตา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“ขอโทษนะ ตอนนี้ยังไม่พบเบาะแสที่ใช้ได้เลย”
ปลายนิ้วของหลินเซียวเกร็งขึ้นเล็กน้อย ประกายในดวงตาคมกริบวาบขึ้น พร้อมความเฉียบคมที่เป็นเอกลักษณ์
“แล้วพี่รองหลินเฟิงเสียชีวิตได้ยังไงคะ ใครเป็นคนฆ่าเขา?”
เมื่อจางฮุยเห็นแววตาคมกริบของเธอ เขาก็ชะงักงันไปทันที
เขากลับมองเห็นจิตสังหารในดวงตาของเด็กสาวอายุเพียง 18 ปี
ไม่ผิดแน่ จิตสังหาร!
จิตสังหารของนักล่าที่จ้องเหยื่อเขม็ง พร้อมจะพุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรงถึงตายได้ทุกเมื่อ
จิตสังหารที่ทำให้แผ่นหลังของเขาเย็นวาบ หนาวสะท้านไปทั้งตัว
จางฮุยถึงกับไม่กล้าสบตาเธอ ค่อย ๆ หลุบตาลง
ตอนแบมือออก เขาก็พบว่าฝ่ามือของตัวเองชื้นเหงื่อเย็นเสียแล้ว
แปลกจริง ทำไมเขาถึงกลัวเด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายกันนะ?
สีหน้าของจางฮุยเคร่งขรึมลงทันที เขาใช้เวลานานกว่าจะตั้งสติได้ แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจและข่มกลั้น
“ขอโทษนะหนู รายละเอียดการรบตามชายแดนเป็นความลับของกองทัพ ฉันไม่มีสิทธิ์เปิดเผยให้คนนอกฟัง ตอบเธอไม่ได้”
หลินเซียวเป็นทหารมาสองชาติภพ เธอเข้าใจดีทั้งวินัยของกองทัพและขีดจำกัดของความลับทางทหาร จึงไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจหรือคาดคั้นแม้แต่น้อย
เธอเก็บความคมกริบรอบตัวอย่างสงบนิ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ฉันเข้าใจค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทีรู้ความและสุขุมเกินวัยของเธอ จางฮุยก็ยิ่งรู้สึกสงสาร เขากำชับเสียงเบา
“ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ ตั้งใจเรียนให้ดี เรียนให้จบจากมหาวิทยาลัยชิงหัว แล้วใช้ชีวิตให้ดี”
เขารีบเขียนหมายเลขโทรศัพท์ชุดหนึ่ง ก่อนยื่นให้หลินเซียวด้วยสองมือ
“นี่เบอร์ส่วนตัวของฉัน ต่อไปถ้าที่บ้านมีปัญหาอะไร ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อ”
“ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันพอช่วยได้ ฉันจะช่วยเต็มที่แน่นอน”
หลินเซียวรับกระดาษมา เก็บไว้อย่างดี แล้วกล่าวขอบคุณเสียงเบา “ขอบคุณค่ะ”
จางฮุยไม่พูดอะไรอีก เขามองอาคารพักอาศัยเก่าคร่ำคร่าลึก ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาค่อย ๆ กลืนหายไปในความมืด
หลินเซียวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองส่งเขาจนลับตา แล้วจึงค่อย ๆ ถอนสายตาหนักอึ้งกลับมา
เมื่อจัดการอารมณ์ทั้งหมดได้แล้ว เธอก็หันหลังเดินกลับบ้าน
แต่พอใกล้ถึงหน้าประตูบ้าน ร่างของเธอก็แข็งค้างขึ้นมาทันที
ภายในบ้าน คุณย่าตาบอดกำลังก้มหลัง มือกอดโกศอัฐิของพี่รองไว้แนบอกอย่างระมัดระวัง
หลินเซียวยืนนิ่ง สายตาจับจ้องโกศอัฐิที่คุณย่ากอดไว้แน่น ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว
ความตกตะลึงสุดขีดถาโถมเข้าใส่เธอราวกับคลื่นน้ำเย็นยะเยือก กลืนกินเธอไปทั้งร่างในพริบตา
ในหัวเหลือเพียงความคิดหนึ่งที่วนเวียนอย่างบ้าคลั่ง หรือคุณย่าจะรู้แล้ว?
ริมฝีปากของเธอสั่นระริก เผลอคิดจะก้าวเข้าไปอธิบาย
แต่ยังไม่ทันได้ขยับแม้แต่ครึ่งก้าว คุณย่าที่นั่งนิ่งอยู่ก็พลันยิ้มขึ้นมา
“เซียวเซียว ของที่อยู่ในนี้ใช่ของที่พี่รองส่งกลับมาจากที่ไกล ๆ หรือเปล่า?”
“ยังอุตส่าห์ใส่กล่องสวยขนาดนี้ ดูท่าจะตั้งใจไม่น้อยเลยนะ”
พอได้ยินเช่นนั้น หัวใจที่ตึงเครียดจนสุดขีดของหลินเซียวก็คลายลงไปกว่าครึ่ง ความตื่นตระหนกค่อย ๆ สงบลง
ดีแล้ว คุณย่ายังไม่รู้
เธอรีบก้าวเข้าไป ค่อย ๆ รับโกศอัฐิหนักอึ้งจากอ้อมแขนของคุณย่า
“ค่ะ เป็นของที่พี่รองส่งกลับมา คุณย่าให้หนูเก็บไว้ก่อนนะคะ หนูจะเก็บให้ดี”
พูดจบ เธอก็ประคองโกศอัฐิด้วยสองมือไปวางไว้ด้านในสุดของโต๊ะในห้องรับแขก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มั่นคงที่สุด
ตอนนั้นเอง คุณย่าก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ
“เซียวเซียว ไปตลาดซื้อหมูสดกับผักกาดขาวมาหน่อยนะ”
“คืนนี้ย่าอยากทำเกี๊ยว พี่รองของหนูชอบเกี๊ยวไส้หมูกับผักกาดขาวที่สุด ย่าจะทำส่งไปให้เขาสักหน่อย”
หลินเซียวชะงักไปเล็กน้อย ความปวดร้าวพลุ่งขึ้นในใจอีกครั้ง เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนตอบเสียงนุ่ม
“ได้ค่ะคุณย่า หนูจะไปซื้อเดี๋ยวนี้ กลับมาแป๊บเดียวค่ะ”
เธอกลับเข้าไปในห้อง หยิบเงินย่อยติดกระเป๋า แล้วรีบมุ่งหน้าไปตลาดสด
ไม่นานนัก เธอก็หิ้วถุงวัตถุดิบเต็มมือกลับบ้าน แล้วบอกคุณย่าที่อยู่ในบ้านเสียงเบา
“คุณย่าคะ หนูกลับมาแล้ว ซื้อวัตถุดิบครบแล้วค่ะ รอหนูแป๊บนะคะ”
“หนูขอจัดการวัตถุดิบให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวก็ทำเกี๊ยวได้แล้วค่ะ”
คุณย่านั่งอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนเมตตา ก่อนจะพยักหน้าตอบช้า ๆ
“ได้ ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ทำ ย่ารออยู่”
หลินเซียวหันเข้าไปในครัว ล้างผักกาดขาวทีละใบอย่างคล่องแคล่วแล้วผึ่งให้สะเด็ดน้ำ
เธอเลาะพังผืดออกจากเนื้อหมูที่มีทั้งส่วนมันและส่วนเนื้ออย่างละเอียด ก่อนหั่นเป็นชิ้นขนาดเท่า ๆ กัน
ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา เธอกับคุณยาพึ่งพาอาศัยกันมาตลอด
ทั้งซักผ้า ทำอาหาร และดูแลงานบ้าน เรื่องจุกจิกพวกนี้เธอคุ้นมือจนชำนาญแล้ว
มีดในมือวูบไหวอย่างรวดเร็ว เธอสับผักกาดขาวให้ละเอียด บีบน้ำออก แล้วสับเนื้อหมูจนกลายเป็นไส้เนื้อนุ่มเนียน
เธอใส่เครื่องปรุงตามลำดับ คลุกเคล้าให้เข้ากันจนได้รสชาติ ไส้เกี๊ยวหอมกรุ่นชามหนึ่งก็เสร็จอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ปรุงไส้เสร็จ คุณย่าก็ค่อย ๆ คลำทางเดินเข้าครัวมา อยากช่วยห่อเกี๊ยว
แม้คุณย่าจะตาบอด มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ประสบการณ์ชีวิตหลายสิบปีฝังแน่นอยู่ในกระดูกแล้ว
ท่าทางการห่อเกี๊ยวคล่องแคล่วฉับไว ทั้งจับจีบ ปิดปาก และขึ้นรูป ทำได้ต่อเนื่องเป็นจังหวะเดียว ไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย
มือที่ชราแต่คล่องแคล่วขยับพลิ้วไหว ไม่นานเกี๊ยวอวบอิ่มได้รูปก็เรียงรายอยู่เต็มถาด
คุณย่าห่อเกี๊ยวไปพลาง พูดถึงความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เก็บไว้ในใจไปพลาง
“ใส่ไส้เยอะ ๆ ห่อให้ลูกใหญ่หน่อยนะ พี่รองของหนูชอบกินเกี๊ยวไส้แน่น ๆ”
“พี่ใหญ่ไม่เหมือนกัน เขาชอบลูกเล็ก ๆ กินคำเดียวหมด สะดวกแล้วก็กลืนง่าย”
ถ้อยคำอ่อนโยนแผ่วเบาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยที่คุณย่ามีต่อหลานชายทั้งสอง ฝังลึกอยู่ในใจ
หลินเซียวนั่งช่วยอยู่ข้าง ๆ เธอเอ่ยคล้อยตามและปลอบประโลมคุณย่าอย่างอ่อนโยน
“เกี๊ยวที่คุณย่าทำอร่อยที่สุด ไม่ว่าจะลูกเล็กหรือลูกใหญ่ พี่รองกับพี่ใหญ่ก็ชอบทั้งนั้นค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มของคุณย่าก็ยิ่งอ่อนโยน มือที่กำลังห่อเกี๊ยวก็ขยับเบามือยิ่งขึ้น
เธอบรรจงห่อเกี๊ยวแต่ละลูกอย่างตั้งใจและระมัดระวัง
เกี๊ยวอวบอิ่มทุกลูกอัดแน่นไปด้วยความรักลึกซึ้งยาวนานของผู้เป็นย่า
จังหวะที่หลินเซียวก้มหน้าจัดวางเกี๊ยว หางตาก็เหลือบเห็นประกายระยิบระยับวูบหนึ่ง
หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลเงียบ ๆ จากหางตาเหี่ยวย่นของคุณย่า ก่อนหยดลงในไส้เกี๊ยวเบา ๆ
น้ำตาค่อย ๆ ซึมเข้าไปในไส้หอมกรุ่นอย่างไร้เสียง แต่กลับหนักอึ้งราวกับพันชั่ง
หลินเซียวเงยหน้ามองคุณย่า กลับเห็นว่าบนใบหน้าของหญิงชรายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนเมตตา
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความโศกเศร้าปานใจสลาย เหลือเพียงความคิดถึงอันอ่อนโยนสุดหัวใจ
หลินเซียวเงียบ ๆ ถอนสายตากลับมา ไม่เอ่ยปากรบกวนความคิดถึงที่ลึกซึ้งและเงียบงันนี้
ไม่นาน เกี๊ยวไส้หมูกับผักกาดขาวร้อนฉ่าหม้อหนึ่งก็สุกพร้อมยกลงจากเตา
ไอขาวลอยกรุ่น กลิ่นหอมเข้มข้นแผ่คลุมไปทั่วบ้านหลังเล็กในพริบตา
ไออุ่นจากเตาไฟโอบล้อมรอบตัว ทำให้บ้านที่เคยเย็นชืดอบอุ่นขึ้นมาบ้าง
หลินเซียวหยิบชามกับตะเกียบ คีบเกี๊ยวร้อน ๆ ลูกหนึ่งเข้าปาก
เนื้อนุ่มหนึบ หอมอร่อย ร้อนกำลังดี รสชาติคุ้นเคยเติมเต็มทั้งปลายลิ้นและหัวใจในทันที
“อร่อยมาก! หอมสุด ๆ! ยังไงก็เป็นรสมือคุณย่า กินเท่าไรก็ไม่เบื่อเลยค่ะ”
เมื่อเห็นหลานสาวกินอย่างเอร็ดอร่อย คุณย่าก็ยิ้มกว้างขึ้น ก่อนกำชับอย่างอ่อนโยน
“อร่อยก็เอาอีก ในหม้อยังมีอีกเยอะ กินได้เต็มที่”
หญิงชรายกตะเกียบขึ้นอย่างสั่นเทา ค่อย ๆ คีบเกี๊ยวใส่ชามให้หลินเซียวไม่หยุด
แม้จะตาบอด แต่ก็ยังคีบเกี๊ยวลูกที่อวบอิ่มที่สุดใส่ชามหลานสาวได้อย่างแม่นยำ
หลินเซียวเองก็คอยคีบกับข้าวให้คุณย่า ป้อนน้ำแกง และดูแลเรื่องอาหารการกินของหญิงชราอย่างใส่ใจ
หญิงชรากับเด็กสาวนั่งล้อมโต๊ะอยู่ด้วยกัน ภาพตรงหน้าอ่อนโยนและอบอุ่น
แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงบนโต๊ะอาหารตัวเล็ก ให้บรรยากาศอ่อนโยนชวนสบายใจ ราวกับวันเวลาอันสงบสุข
หลินเซียวเงยหน้ามองโกศอัฐิที่วางนิ่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ แววตาพลันอ่อนโยนขึ้น
ในภวังค์ เธอคล้ายเห็นเงาของพี่รองนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ
ใบหน้าของเด็กหนุ่มยังคงเหมือนเดิม เขากำลังกินเกี๊ยวร้อน ๆ คำโตอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าสงบและพึงพอใจ
ในวินาทีนั้น หัวใจของเธอสงบลงเล็กน้อย ราวกับคนในครอบครัวยังคงนั่งล้อมวงอยู่ด้วยกัน ไม่เคยแยกจากกันไปไหน
ยิ่งดึก ลมกลางคืนยิ่งแผ่วเบา ความอบอุ่นในบ้านค่อย ๆ ไหลริน ช่วยปลอบประโลมความเจ็บปวดที่สะสมมาหลายวัน
หลังมื้อเย็น หลินเซียวเก็บชามตะเกียบ ล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ ก็เตรียมกลับห้องนอนของตัวเอง
แต่ในจังหวะที่เธอหันหลังเดิน เสียงเรียกแผ่วเบาของคุณย่าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เซียวเซียว มาหาย่าหน่อย”
หลินเซียวชะงักฝีเท้า รีบหันกลับแล้วเดินไปหาคุณย่า ก่อนถามเสียงเบา
“คุณย่าคะ เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนไหมคะ?”
คุณย่าค่อย ๆ ยกมือขึ้น คว้ามืออุ่น ๆ ของหลินเซียวไว้ได้อย่างแม่นยำ ฝ่ามือของหญิงชราอุ่นและแห้ง
จากนั้นเธอยกมือขึ้นลูบไล้คิ้วตาและแก้มของหลินเซียวอย่างแผ่วเบา ท่าทางอ่อนโยนและอาลัยอาวรณ์
ปลายนิ้วชราลูบคลำเบา ๆ เปี่ยมด้วยความรักและความไม่อยากจากลา ก่อนพึมพำเสียงต่ำ
“เซียวเซียวของย่าโตแล้ว สวยจริง ๆ แถมยังเก่งมาก สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้ด้วย”
เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจยาว “เซียวเซียวเอ๋ย ต่อไปไม่ว่าจะเจอความลำบากหรืออุปสรรคอะไร ก็ต้องใช้ชีวิตให้ดีนะ”
“ต้องปลอดภัย สุขภาพแข็งแรง ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี แล้วก็ดูแลตัวเองให้ดี”
“เข้าใจไหม?”
หลินเซียวชะงักไป “คุณย่าคะ ทำไมคืนนี้ถึงพูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาล่ะคะ?”
คุณย่ายิ้มอย่างสงบนิ่ง “ย่าแก่แล้ว ก็เลยชอบพูดจู้จี้ไปหน่อย แต่หนูต้องสัญญากับย่านะ”
หลินเซียวพยักหน้าแรง ๆ ขอบตาร้อนผ่าว ก่อนตอบรับคำกำชับของหญิงชราอย่างนุ่มนวลและจริงจัง
“คุณย่าไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะทำตาม หนูจะใช้ชีวิตให้ดีและดูแลตัวเองให้ดีแน่นอนค่ะ”
คุณย่าผ่อนลมหายใจเบา ๆ สีหน้าเผยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว
“ย่าเหนื่อยแล้ว ขอไปพักในห้องก่อนนะ”
“ได้ค่ะ หนูพาคุณย่าไปพักนะคะ” หลินเซียวรีบตอบ แล้วประคองคุณย่าอย่างระมัดระวัง
เธอค่อย ๆ พยุงหญิงชราขึ้นเตียง แล้วจัดชายผ้าห่มให้เรียบร้อยด้วยความใส่ใจ
เมื่อแน่ใจว่าคุณย่านอนพักอย่างสบายแล้ว เธอจึงค่อย ๆ ปิดประตู ก่อนหันกลับไปยังห้องของตัวเอง