แสงไฟสลัวสีเหลืองนวล สั่นไหวชวนให้บรรยากาศคลุมเครือ
มือเนียนนุ่มของหญิงสาวลูบคลำไปทั่วแผงอกแน่นกระชับของชายหนุ่มอย่างสะเปะสะปะ น้ำเสียงสั่นพร่า
“กู้ชวน...”
“เด็กดี...”
เสียงทุ้มแหบแฝงเสน่ห์ของชายหนุ่มดังแผ่วอยู่ข้างหู
เอวของเธออ่อนระทวยไปหมด มองชายหนุ่มรูปงามเป็นที่สุด ดวงตาหวานฉ่ำวาวพร่าไปด้วยหยาดน้ำ
เจียงมี่สะดุ้ง ก่อนจะผวาตื่นจากฝัน
เธอเงยหน้ามองเพดานสีขาวบริสุทธิ์เหนือหัว เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมบนหน้าผาก ริมฝีปากแดงเผยอ สูดหายใจหอบถี่ครั้งแล้วครั้งเล่า
เธอฝันเห็นอะไรไปบ้างเนี่ย...
“มี่มี่ ฝันอะไรเหรอ?” ลวี่อวี่ยืนอยู่ข้างเตียงของเจียงมี่ โน้มตัวลงมามองเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง
เจียงมี่สะดุ้ง มือเล็กกำผ้าห่มตรงหน้าอกแน่นอย่างไม่รู้ตัว “มะ...ไม่มีอะไรหรอก”
ลวี่อวี่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างสงสัย “แต่เมื่อกี้เธอพูดละเมอไม่ใช่แบบนั้นนี่”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงมี่แทบจะประคองไว้ไม่อยู่ เธอรวบรวมความกล้าถาม “ฉันพูดว่าอะไรเหรอ?”
“อืม...ไม่เอาแล้ว ช้าหน่อย...”
“หยุดเลย!”
เจียงมี่ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวทันที คิดไม่ถึงว่าคนที่รักษาชื่อเสียงมาทั้งชีวิตอย่างเธอ แค่แหย่กู้ชวนก่อนนอนประโยคเดียว ก็ฝันเรื่องอย่างว่าไปทั้งคืน
เจียงมี่ เธอไหวไหมเนี่ย!
เห็นเจียงมี่ทำท่าตื่นกลัวขนาดนั้น ลวี่อวี่ก็เข้าใจความรู้สึก เลยปลอบใจว่า “ฝันร้ายตื่นแล้วก็จบ เดี๋ยวก็ลืมเอง ว่าแต่วันนี้มี่มี่ตื่นสายจังนะ”
“กี่โมงแล้ว?” เจียงมี่ถามเสียงอู้อี้
ลวี่อวี่เหลือบดูเวลา “ตอนนี้แปดโมงครึ่งแล้ว”