เจียงมี่มองปฏิสัมพันธ์ระหว่างลวี่อวี่กับฝูหลี แววขบขันวาบผ่านดวงตา ก่อนลูกตาจะกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้
เธอยกมือคว้าบังเหียนม้าขาว แล้วก้าวขาขึ้นเหยียบโกลน
ตอนนั้นม้าขาวยังดูเหมือนขุ่นเคืองหญิงสาวที่เพิ่งยั่วโมโหมัน จมูกพ่นลมหายใจฟืดฟาด แต่เพราะกู้ชวนยืนอยู่ข้าง ๆ มันจึงได้แต่ยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับ
ทว่าเจียงมี่กลับกระตุกบังเหียนอย่างแรง ม้าขาวที่ถูกฝึกจนเชื่องแล้วสะบัดขาหลังขึ้นตามสัญชาตญาณ ส่วนหญิงสาวที่ยังขึ้นหลังม้าไม่เต็มตัวก็แสร้งกรีดร้องด้วยความตกใจ
ดูท่าเจียงมี่กำลังจะถูกม้าขาวสะบัดตกลงมา
กู้ชวนก้าวพรวดเข้าไป ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ อีกข้างเหยียบโกลนแล้วออกแรงกระโดด ร่างสูงปราดเปรียวทะยานขึ้นไปบนหลังม้า
แผ่นหลังของเจียงมี่กระแทกเข้ากับอกอุ่นร้อนของชายหนุ่มอย่างจัง
ความรู้สึกอันตรายถึงขีดสุดที่ห่างหายไปนาน กลับมาพร้อมกับความปลอดภัยถึงขีดสุด
กู้ชวนจับมือเจียงมี่ไว้ มือของเขากุมบังเหียนที่อยู่ในมือเธอด้วย ก่อนจะส่งเสียงกระตุ้นม้าในลำคอว่า “ย่า!”
ม้าขาวออกวิ่งเต็มฝีเท้า พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง
สายลมสดชื่นเหนือทุ่งหญ้าพัดผ่านเข้ามา