【โฮสต์ โปรดอย่าหลุดคาแรกเตอร์ต่อหน้าตัวร้าย!】
เปิ่นเปิ่นมองตัวร้ายตัวพ่อที่กำลังกินมื้อเช้าอย่างไม่รีบร้อน แล้วก็สั่นงันงกด้วยความกลัว
นี่คือโลกที่ทุกคนหลงรักนางเอก ภายใต้กฎของโลกนี้ ทุกคนต้องชอบนางเอก
เรื่องนี้เองก็อธิบายได้ว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงถูกนางเอกหลอกได้ง่าย ๆ จนเริ่มทำเรื่องโง่ ๆ พาตัวเองไปตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลายเป็นประสบการณ์ให้หญิงเอกเติบโต
แต่ในโลกทั้งใบ มีอยู่คนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น!
คนนั้นก็คือตัวร้ายตัวพ่ออย่างกู้ชวน!
การที่เขาไม่ถูกจำกัดด้วยกฎของโลกก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเขาอันตรายแค่ไหน
แม้แต่เปิ่นเปิ่นซึ่งเป็นระบบก็ยังไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติม สิ่งเดียวที่ทำได้คือเตือนโฮสต์ให้รักษาคาแรกเตอร์ เดินตามเนื้อเรื่องดี ๆ อย่าไปหยอดมั่วซั่ว!
เจียงมี่เบ้ปากเล็กน้อย สีหน้าเขียนชัดว่าไม่เต็มใจ «ไม่ได้ ฉันชอบกาแฟดำ»
กู้ชวนเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบตกลง «ได้»
เจียงมี่ทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก «ขอบคุณนะ»
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางมีชีวิตชีวาของเจียงมี่ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาแทบมองไม่เห็น «ไม่เป็นไร การทำตามคำขอของคุณหนูเป็นหน้าที่ของผม»
เจียงมี่ «.......»
เธอค่อย ๆ ดันกาแฟดำออกไปให้ไกลขึ้นอีกนิด แล้วก็อีกนิด
กู้ชวนเหลือบมอง แต่ไม่ได้พูดอะไร หลังจากกินเสร็จ เขาก็เก็บจานชามเข้าไปในครัว
เจียงมี่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบดื่มโจ๊กข้าวเหนียวดำไปสองสามคำ แล้วเทกาแฟดำลงไปอย่างรวดเร็ว คนด้วยช้อนสองสามทีให้ดูแนบเนียน
พอได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เจียงมี่ก็คิดว่าดีจริง ๆ ที่เจ้าของร่างเดิมเรื่องมากจนเตรียมอาหารเช้าไว้หลายอย่าง ก่อนพูดอย่างรู้สึกผิด «ออกมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ»
กู้ชวนปรายตามองโจ๊กข้าวเหนียวดำที่มีระลอกคลื่นไหวอยู่ น้ำเสียงทุ้มกังวานราวกับเจือรอยยิ้มจาง ๆ
«คุณหนูค่อย ๆ กินนะครับ ผมไปเอารถที่โรงรถ»
«.......»
สรุปว่าเธอจะแอบเทกาแฟลงในโจ๊กข้าวเหนียวดำทำไม เทลงอ่างล้างผักไปตรง ๆ ไม่ดีกว่าเหรอ!
เปิ่นเปิ่นมองแผ่นหลังของตัวร้ายแล้วอยากบอกโฮสต์เหลือเกินว่า ไอ้หมอนี่จงใจแกล้งชัด ๆ!
แต่มันไม่กล้า!
ฮือ ๆ!
ตัวร้ายน่ากลัวเกินไปแล้ว!
กินข้าวเสร็จ โทรศัพท์จากทีมรายการก็ดังขึ้น เร่งให้เธอรีบไปหา บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย!!!
«ใจเต้นสิบเต็มสิบ»ออกอากาศทั้งแบบถ่ายทอดสดและบันทึกเทป เหล่าผู้ร่วมรายการจะใช้เวลาใกล้ชิดกันในวิลล่าหัวใจเต้น จนเกิดประกายความรักขึ้นมา
รายการมีกำหนดถ่ายทำรวม 1 เดือน ถ่ายทอดสดทุกวันเสาร์และอาทิตย์ ส่วนวันทำงานอื่น ๆ ผู้ร่วมรายการจะไปทำงานของตัวเองก็ได้ แต่ตอนกลางคืนควรกลับมานอนที่วิลล่าหัวใจเต้นให้ได้มากที่สุด
พูดถึงเรื่องนอนแล้วนะ
ทีมรายการนี่ช่างสรรหาเรื่องดี ๆ จริง ๆ
จุ๊ ๆ ดราม่า เร้าใจ ฉากรักสามเส้า
เจียงมี่กำลังคิดเรื่องเนื้อเรื่องอยู่ จึงยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หนักอึ้งลงบันไดไปตามสบาย จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงสายตาเย็นเยียบที่จับจ้องมา หัวใจเธอกระตุกวูบ
เจ้าของร่างเดิมเป็นคุณหนูผู้บอบบาง กระเป๋าถือยังเป็นของที่หนักที่สุดที่เคยหยิบจับ ส่วนกระเป๋าเดินทางใบนี้ เธอยกไม่ขึ้นแน่ ๆ
เธอวางกระเป๋าลงอย่างนิ่งเฉย
แล้วยกแขนเรียวเนียนนุ่มขึ้นมา
ทั้งหยิ่งยโสทั้งเอาแต่ใจ
«เพราะนายชักช้าเกินไป ฉันถึงต้องยกกระเป๋าหนักขนาดนี้ แขนฉันล้าไปหมดแล้ว!»
กู้ชวนเอ่ยเสียงทุ้มแหบ «คุณหนูอยากลงโทษผมยังไงครับ»
ดวงตาคู่สวยกลอกไปมาอย่างมีชีวิตชีวา หางตาเหลือบมองท่อนแขนแข็งแรงของชายหนุ่ม «ลงโทษให้นายอุ้มฉันไง~»
กู้ชวนมองเธอด้วยแววตาลุ่มลึก «คุณหนูแน่ใจเหรอครับ»
ดวงตาหงส์คู่สวยของเจียงมี่ฉายแววเจ้าเล่ห์ «แน่ใจสิ หรือว่านายจะขัดคำสั่งฉัน»
กู้ชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาคลุมเครืออ่านไม่ออก «ผมไม่กล้าครับ»
สิ้นเสียง ชายร่างสูงสง่าก็ก้มตัวเข้ามาหาเจียงมี่
ชั่วพริบตา กลิ่นอายฮอร์โมนเข้มข้นร้อนแรงของชายหนุ่มก็โอบล้อมร่างเธอเอาไว้ เอวอ่อนระทวยไปกว่าครึ่ง
จากนั้นท่อนแขนแข็งแกร่งร้อนผ่าวของชายหนุ่มก็รองรับตรง...บั้นท้ายของหญิงสาว
ความรู้สึกเหมือนตัวลอยวูบเข้าจู่โจม จุดยึดเหนี่ยวเพียงอย่างเดียวของร่างกายเจียงมี่คือท่อนแขนของกู้ชวน เธอจึงคล้องแขนรอบคอเขาโดยไม่รู้ตัว ร่างอ่อนนุ่มก็ซุกเข้าหาอ้อมแขนของเขาตามสัญชาตญาณ
ตอนที่ฝ่ามือสัมผัสเส้นผมสั้นสีดำของชายหนุ่มจนรู้สึกคันยุบยิบ เจียงมี่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ช้า ๆ «อุ้มมือเดียวเหรอ»
กู้ชวนใช้มืออีกข้างจับหูกระเป๋าเดินทาง แล้วก้าวยาว ๆ ออกจากบ้าน ราวกับกำลังบอกเจียงมี่ด้วยการกระทำว่าอุ้มได้แค่มือเดียว
ร่างของเจียงมี่ไหวสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ไปตามจังหวะก้าวของชายหนุ่ม เสียงของเธอทั้งออดอ้อนทั้งเขินอาย «เดี๋ยวก่อน!»
กู้ชวนชะลอฝีเท้า น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย «อะไรครับ»
เจียงมี่มองใบหน้าด้านข้างที่คมเข้มราวกับถูกสลักของชายหนุ่มจากมุมสูง หัวใจสั่นไหว แต่ก็ใจอ่อนพูดเสียงแผ่ว «ไม่มีอะไร แค่กลัวนิดหน่อย»
«ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่ทำคุณหนูตกแน่» กู้ชวนตอบ
เจียงมี่หน้าแดงแล้วขานรับเบา ๆ
เธอไม่ได้กลัวจริง ๆ หรอก แรงแขนของกู้ชวนดีมาก อุ้มเธอไว้ได้อย่างมั่นคง รู้สึกปลอดภัยสุด ๆ
แค่ตรงก้นมันน่าอายมากจริง ๆ
เจียงมี่ส่งเสียงครางออดอ้อน แล้วกอดศีรษะกู้ชวนแน่นด้วยความอับอาย
กู้ชวนชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง เพราะถูกกอดจนหายใจไม่ค่อยออก ใบหูก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
พอมาถึงรถ เจียงมี่ก็ลงจากท่อนแขนของกู้ชวนอย่างทุลักทุเล ร่างอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ผีเสื้อสีเงินที่กางปีกอยู่ตรงข้อเท้าแทบจะปีกหัก
เธอหลบเข้าไปนั่งเบาะหลัง แล้วค้นหาผ้าห่มอย่างลนลาน
แต่เจ้าของร่างเดิมขึ้นชื่อเรื่องรักความสะอาดต่อหน้ากู้ชวน สั่งให้ห้องโดยสารต้องสะอาดเอี่ยม เป็นระเบียบเรียบร้อย ห้ามมีของรก ๆ อยู่ในรถ
เพราะอย่างนั้นก็เลยไม่มีผ้าห่ม
«คุณหนูกำลังหาอะไรครับ»
เจียงมี่จ้องรองเท้าส้นสูงสีเงิน ข้อเท้าราวกับยังหลงเหลือสัมผัสหยาบกร้านและความร้อนจากฝ่ามือของชายหนุ่ม เธอกระแอมแล้วตอบเสียงอู้อี้ «ผ้าห่ม»
บรรยากาศเงียบไปสองวินาที จู่ ๆ ก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้น จากนั้นเสื้อคลุมของชายหนุ่มก็คลุมลงมาบนตัวเจียงมี่ จนเธอถูกห่อไว้ทั้งร่าง
«คุณหนูใช้ไปก่อนนะครับ»
«อือ»
เมื่อได้กลิ่นยาสูบจาง ๆ จากเสื้อคลุม เจียงมี่ก็เผลอทำตัวเป็นนกกระทาตัวน้อยไปเสียอย่างนั้น
«เปิ่นเปิ่น»
【โฮะ โฮสต์?!】
«ตอนนี้หัวใจฉันเต้นเร็วมาก นี่คือความรู้สึกตอนตกหลุมรักเหรอ»
เจียงมี่เดินทางข้ามโลกมาสามพันใบ ภารกิจที่ทำล้วนเป็นการตบหน้าคนชั่วและจัดการพวกสารเลว
ส่วนเรื่องความรัก เธอเคยเห็นแต่คนอื่นคบกัน ตัวเองยังไม่เคยมีสักครั้ง
เปิ่นเปิ่นก็รู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นตอนเจียงมี่เพิ่งเข้ามาในโลกนี้แล้วพูดว่าหลงเสน่ห์ตัวร้าย เปิ่นเปิ่นจึงไม่เชื่อสักนิด
แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสาวน้อยหน้าแดงแก้มร้อน เปิ่นเปิ่นก็พลันหวาดกลัวขึ้นมา!
จะตกหลุมรักก็ได้ แต่ห้ามตกหลุมรักตัวร้าย!
【ไม่ใช่!!!】
【ตัวร้ายเป็นบอดีการ์ด การดูแลเธอเป็นงานของเขา!】
เจียงมี่เม้มริมฝีปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกต่อต้านคำว่าบอดีการ์ดขึ้นมา
เปิ่นเปิ่นยังคงรัวคำพูดใส่ไม่หยุด
【ตัวร้ายก็ทำแบบนี้กับเจ้าของร่างเดิมเหมือนกันนะ ทุกเช้าก็ปลุกเธอ เตรียมนมก่อนนอนให้ แถมยังขับรถฝ่าฝนไปส่งเธอที่โรงพยาบาลกลางดึกอีก...】
«พอเลย» เจียงมี่ขัดเปิ่นเปิ่นอย่างไม่สบอารมณ์ «ฉันเหนื่อยแล้ว ขอหลับสักหน่อย นายไปหาเพื่อนระบบตัวอื่นเล่นเถอะ»
【มี่มี่ ตั้งสติหน่อย!】
เมื่อตัดการเชื่อมต่อทางจิตกับเปิ่นเปิ่น เจียงมี่ก็จมอยู่ในความมืดมิดของจิตสำนึกเพียงลำพัง
เจียงมี่มั่นใจมากว่าระหว่างกู้ชวนกับเจ้าของร่างเดิมไม่มีความสัมพันธ์คลุมเครือใด ๆ แต่ก็ต้องยอมรับว่า เมื่อได้ยินเปิ่นเปิ่นไล่เรียงสิ่งดี ๆ ที่กู้ชวนทำให้เจ้าของร่างเดิม เธอกลับรู้สึกอิจฉาขึ้นมานิด ๆ
ขณะเดียวกันก็รู้สึกกระอักกระอ่วน เธอเหมือนจะคิดไปเองจริง ๆ กู้ชวนทำกับเธอก็แค่ทำตามหน้าที่บอดีการ์ด ไม่ได้ชอบเธอเลย
แต่พอคิดอีกที เธอเพิ่งทะลุมิติมา ตัวร้ายจะยังไม่ชอบเธอก็เป็นเรื่องปกติ
บนโลกนี้จะมีคู่รักที่ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็นสักกี่คู่กันเชียว
ส่วนใหญ่ก็มีแต่คนหนึ่งหวั่นไหวก่อน แล้วค่อย ๆ หยอดให้อีกคนใจเต้นตามมาทีหลัง
เมื่อคิดจนเข้าใจแล้ว เจียงมี่ก็ถูไถเสื้อคลุมของชายหนุ่มอย่างมีความสุข ก่อนหลับตานอนหลับไป
กู้ชวนมองหญิงสาวที่ขยับซุกไปซุกมาไม่หยุด ในที่สุดก็เงียบสงบลง แล้วเปิดเพลงฟังสบายแผ่วเบาขึ้นมา