ท่านประธานฮั่ว เลิกคุกเข่าได้แล้ว ภรรยาคุณกำลังร่วมงานเลี้ยงรัฐ

ตอนที่ 4 ซูโม่ข่มบารมี

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“คุณเซิ่ง มีอะไรก็พูดต่อหน้าทุกคนที่นี่เถอะ พวกเราก็ทำเพื่อบริษัท ไม่อยากให้ฉางเม่ากลายเป็นบริษัทที่คนในครอบครัวครอบงำในอนาคต”

ซูโม่เอ่ยเสียงเรียบ “เธอไม่เหมาะค่ะ”

เฉิงเจ๋อรุกไล่ไม่ยั้ง “เธอไม่เหมาะ หรือว่าภรรยาท่านประธานเหมาะครับ ภรรยาท่านประธานแต่งงานกับคุณเซิ่งเพราะความสามารถงั้นเหรอ คุณสวยขนาดนี้ จะดื่มชา เดินชอปปิง ซื้อของกับเพื่อนสนิทไม่ดีกว่าเหรอครับ”

“เฉิงเจ๋อ ระวังคำพูดด้วย”

ซูโม่ได้เข้ามาทำงานที่ฉางเม่า หลังจากหน่วยงานเบื้องบนตรวจสอบและอนุมัติอยู่นานถึงครึ่งปี จากบริษัทกว่าร้อยแห่ง

เขาไม่มีสิทธิ์ใช้เส้นสายเปิดทางให้เธอเลยด้วยซ้ำ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่ว่าซูโม่จะไปที่ไหน การอนุมัติจากเบื้องบนเป็นเรื่องรอง ความสมัครใจของเธอต่างหากที่สำคัญกว่า

เมื่อถูกเฉิงเจ๋อโจมตีเรื่องส่วนตัว ซูโม่กลับไม่ร้อนรน ทุกคนคิดว่าเธอต้องโมโหแน่ แต่ซูโม่เพียงมองเฉิงเจ๋ออย่างสงบนิ่ง

“ผมยอมรับว่าคุณเฉิงมีผลงานต่อบริษัทตลอดสิบปีที่ผ่านมา และคุณก็มีความสามารถจริง แต่การที่ลูกน้องต้องทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเป็นกฎ ไม่ใช่ทางเลือก คุณเฉิงทำงานที่นี่มานาน น่าจะเข้าใจกฎระเบียบดีกว่าฉันนะคะ”

คำพูดเรียบ ๆ อ้อมค้อมของซูโม่ที่เหน็บว่าเฉิงเจ๋อไม่เข้าใจกฎในที่ทำงาน ทำให้เขาเดือดดาลขึ้นมาทันที

ส่วนพนักงานคนอื่น ๆ ต่างพากันหวาดหวั่น ภรรยาท่านประธานคนนี้ดูอ่อนโยน แถมยังเหมือนถูกรังแกได้ง่าย แต่พอพูดขึ้นมา กลับแทงใจดำทุกคำ

คนที่ก่อนหน้านี้ยังคิดจะยืนข้างเฉิงเจ๋อ เริ่มลังเลแล้ว

“คุณนายเซิ่งหมายความว่ายังไงครับ ถ้าจะไล่ผมออกก็พูดมาตรง ๆ บริษัทกำลังจะเปลี่ยนมือแล้ว คุณเซิ่งเลือกคนใกล้ชิดโดยไม่สนความสามารถ ต่อให้สร้างภาพสวยหรูแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์”

เฉิงเจ๋อเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา แม้เซิ่งฮุยจิ่นจะเห็นคุณค่าของคนเก่ง แต่ซูโม่สำคัญกว่า

แต่เขาพูดออกมาไม่ได้

เฉิงเจ๋อจากไปแล้ว ทว่ากลับทำให้ชื่อเสียงของซูโม่มัวหมอง

งานเลี้ยงต้อนรับครั้งหนึ่งทำให้พนักงานทั้งบริษัทขวัญเสีย

ซูโม่เองก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน แค่พูดตักเตือนไม่กี่ประโยค เฉิงเจ๋อก็ทนไม่ไหวแล้ว คนแบบนี้ต่อไปมีแต่จะยิ่งหยิ่งผยอง

เซิ่งฮุยจิ่นคิดว่าซูโม่คงจะลำบากใจ แต่ไม่คิดว่าเธอจะจัดการเรื่องนี้ได้งดงามยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้

“คุณซู งานของหัวหน้าเฉิงให้คุณรับผิดชอบไปก่อน ถ้ามีคนที่เหมาะสมค่อยส่งต่อให้”

เซิ่งฮุยจิ่นตัดสินใจเร็วเกินไปจนทุกคนมองหน้ากัน

พวกเขาคิดว่าอย่างน้อยเซิ่งฮุยจิ่นก็คงพิจารณาคำพูดของเฉิงเจ๋ออยู่บ้าง อย่างมากก็แค่ตั้งตำแหน่งลอย ๆ ให้คุณซูเท่านั้น

ใครจะคิดว่า...

ซูโม่ก็ไม่เกรงใจ “ได้ค่ะ”

“...”

เฉิงเจ๋อโยนบัตรพนักงานทิ้ง รอให้เซิ่งฮุยจิ่นมารั้งตัวเขาไว้

แต่จนกระทั่งขั้นตอนลาออกเสร็จสิ้น ทางนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

ติงหนีโทรมา ถามถึงสถานการณ์

เฉิงเจ๋อถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ไฟโทสะสุมเต็มอก

“เธอบอกว่าคุณไม่เหมาะ”

ติงหนีขมวดคิ้ว ก่อนยกมือกุมหน้าผากแล้วหัวเราะ

ไม่เหมาะงั้นเหรอ?

คนระดับเธอไปฉางเม่าก็นับว่าลดตัวลงมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะถูกปฏิเสธ

เป้าหมายของเธอคือโปรแกรมภาษาส่วนหลังบ้านของซีเอ็นต่างหาก คิดจริง ๆ เหรอว่าฉางเม่ามีอะไรยอดเยี่ยมนักหนา

“ติงหนี คุณกับคุณนายเซิ่งเคยมีเรื่องบาดหมางกันหรือเปล่า”

เฉิงเจ๋อคิดว่ารุ่นน้องที่เก่งกาจอย่างเธอ คงถูกปฏิเสธเพราะความอิจฉาเท่านั้น

ติงหนีตอบ “ไม่หรอกค่ะ”

เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว จะไปมีเรื่องบาดหมางกันได้ยังไง

อีกฝ่ายยังสุภาพกับเธอด้วยซ้ำ

“ถ้าอย่างนั้นก็...”

เฉิงเจ๋อไม่อยากพูด แต่ความเป็นไปได้นั้นมีเต็มร้อย

“เมื่อก่อนคุณเซิ่งเคยตามจีบคุณหรือเปล่า”

ติงหนีเป็นหญิงในฝันของผู้ชายมากมาย เซิ่งฮุยจิ่นจะชอบเธอก็ไม่แปลก

ไม่อย่างนั้นคุณนายเซิ่งจะตั้งแง่กับเธอขนาดนั้นไปทำไม

ติงหนียิ้มน้อย ๆ ไม่ตอบ

เฉิงเจ๋อจึงคิดว่าใช่

“ช่างเถอะ ช่วงนี้ฉันก็ยุ่งเหมือนกัน สัปดาห์หน้ามีการแข่งขันเอฟวันเขตจี้โจวจัดที่เป่ยเฉิง ถ้าว่างก็มาให้กำลังใจหน่อย”

เฉิงเจ๋อมองเธอด้วยความชื่นชม “รุ่นน้อง คุณเก่งจริง ๆ ทำได้ทุกอย่างเลย คุณนายเซิ่งคนนั้น ถ้าไม่มีเซิ่งฮุยจิ่นเป็นสามี ด้วยหน้าตาแบบนั้น อย่างมากก็คงได้เป็นพนักงานต้อนรับที่ฉางเม่า”

ติงหนีใจกว้าง “เรื่องของคนอื่นฉันไม่ขอออกความเห็น จำไว้ว่าสัปดาห์หน้า วันพุธ เดี๋ยวฉันให้คนส่งบัตรมาให้”

ซูโม่ยุ่งอยู่กับการอ่านใบสมัครของพนักงานใหม่และพบปะกับเพื่อนร่วมงานฝ่ายเทคนิคในบริษัท

ผู้ช่วยมาเคาะประตู

“รองประธานซู ประธานฮั่วกรุ๊ปรอพบคุณอยู่ที่ห้องรับรองค่ะ”

ซูโม่เงยหน้าพรวด สีหน้าชะงักไปชั่วขณะ

ประธานฮั่วกรุ๊ปงั้นเหรอ?

ฮั่วถิงเฉิน

เขามาทำอะไร?

“บอกคุณเซิ่งแล้วหรือยัง”

เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลโดยไม่รู้ตัว

ผู้ช่วยตอบ “คุณฮั่วระบุชื่อว่าต้องการพบคุณซูค่ะ”

เมื่อเห็นผู้บริหารบางคนมองเข้ามาจากด้านนอก ซูโม่ก็เริ่มนั่งไม่ติด

แค่คิดก็พอจะเข้าใจจุดประสงค์ของฮั่วถิงเฉินแล้ว

คงเป็นเรื่องติงหนี

“เอากาแฟมาให้สองแก้ว”

เธอจำได้ว่าฮั่วถิงเฉินชอบดื่มชา และเกลียดกาแฟที่สุด

ในห้องรับรอง ทั้งที่บอกว่ากำลังรอเธออยู่ แต่กลับไม่มีใครสักคน

ผู้ช่วยวางกาแฟลงแล้วก็ออกไป

ซูโม่กวาดตามองไปรอบห้อง เมื่อไม่เห็นฮั่วถิงเฉิน เธอก็ไม่มีเวลารอ

เธอกำลังจะเดินออกไป แต่พอหันกลับมาโดยไม่ทันระวัง ก็ชนเข้ากับแผงอกกว้างแข็งแรง

กลิ่นน้ำหอมโทนไม้เย็นสะอาดจาง ๆ ลอยเข้าสู่ประสาทสัมผัสลึกสุดใจ ค่ำคืนคลุมเครือนับไม่ถ้วน ความแนบชิดอ่อนหวานบนเตียง เหงื่อพร่างพราย กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ใต้จมูกเธอก็คือกลิ่นนี้

ความทรงจำบางอย่างฝังลึกลงในกระดูก ไม่อาจลบเลือนได้

“คุณซู?”

เสียงทุ้มต่ำอ่านอารมณ์ไม่ออกของฮั่วถิงเฉินดังเหนือศีรษะ ลมหายใจเย็นเยียบกดทับจนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง น้ำเสียงลุ่มลึกเจือความกำกวมบางอย่าง

“...”

มือของเขาประคองเอวเธอไว้โดยไม่ตั้งใจ แผงอกแนบชิดกับเธอเกินไป ไออุ่นแทบจะสัมผัสข้างใบหู

ร่างของซูโม่แข็งทื่อขึ้นมาทันที ความโกรธที่ยากจะบรรยายพลุ่งขึ้นในใจ

“ปล่อยฉันนะ—”

เธออึดอัดอย่างยิ่ง ต่อต้านจนถึงขีดสุด

ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลง ก่อนที่สายตาลุ่มลึกจะทอดลงมา

“อย่าขยับ!!!”

ซูโม่อยากตบหน้าเขา แต่พอถอยหลังไปเพียงก้าวเดียวก็สูดปากด้วยความเจ็บ ก่อนจะล้มกลับเข้าไปในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำเหนือศีรษะเหมือนกำลังข่มกลั้นบางอย่างไว้ ซูโม่เพิ่งสังเกตว่ามีปอยผมของเธอเกี่ยวติดกับกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา เธอจึงไม่กล้าขยับอีก...

ฮั่วถิงเฉินยื่นมือมาด้วยท่าทีสุภาพอย่างยิ่ง ค่อย ๆ ไล้เส้นผมยาวของเธอ พร้อมกับปลดกระดุมออกสองเม็ด

เรือนร่างของเขาที่ออกกำลังกายมาเป็นเวลานานเผยให้เห็นกล้ามอกแน่นกระชับราง ๆ

ในที่สุดซูโม่ก็หลุดออกมาได้ เหงื่อบาง ๆ ผุดบนหน้าผาก ลำคอเรียวระหงที่ขาวอมชมพูก็ชื้นเหงื่อ ภายใต้แสงสลัวผิวของเธอราวกับหยกที่เพิ่งแกะสลักใหม่ ขาวผ่องจนแสบตา

“ฉันมีเวลาไม่มาก คุณฮั่วมีอะไรก็พูดมาเลยค่ะ”

แววตาที่ซูโม่มองฮั่วถิงเฉินเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ตรงกันข้าม ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยังคงสง่างามสูงส่ง สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาคีบถ้วยกาแฟด้วยสองนิ้ว จิบไปเล็กน้อย

ทำไมกาแฟแก้วนี้ถึงมีรสเผ็ดด้วย?

เขากลืนไม่ลง จะบ้วนออกมาก็ไม่ได้ คิ้วจึงขมวดแน่น

“ขอโทษนะคุณซู เมื่อกี้เป็นแค่อุบัติเหตุ...”

ใบหน้าสวยของซูโม่ฉายความโกรธที่ข่มไว้ไม่มิด เธอไม่ได้กำลังคุยเรื่องนี้กับเขา

ดวงตาลุ่มลึกของเขากวาดมองเธอ ใบหน้ารูปไข่สวยงาม ลำคอระหง เอวบาง

ผู้หญิงที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้ตรงกับรสนิยมของผู้ชายทุกคน เห็นแล้วก็อดอยากเข้าใกล้ไม่ได้ กระทั่งอยากล่วงเกิน

ซูโม่กำหมัดแน่น ความอับอายผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

ยังดีที่ในที่สุดเขาก็กลับเข้าเรื่อง

บัตรเข้าชมใบหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ

“วันพุธ คุณซูไม่รังเกียจที่จะไปด้วยกันใช่ไหมครับ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป