วันแรกพ้นคุก ก็จัดการคู่หมั้น

ตอนที่ 1 วันแรกที่พ้นคุก ฉีกหน้าคู่หมั้น

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ช่วยฆ่าคนให้ฉันคนหนึ่ง แล้วฉันจะคืนอิสรภาพให้คุณ”

ภายในห้องเยี่ยมของคุกลึกเสวียนเทียน หญิงสาวผู้มีใบหน้าเย็นชางดงามใช้นิ้วเคาะโต๊ะ

ตรงข้ามเธอคือชายที่ถูกล่ามโซ่ไว้ หนวดเครารุงรัง แต่หากพินิจดูดี ๆ จะเห็นว่าเขายังอายุไม่มาก

หลี่ชิงตี้ ชายผู้เคยสร้างตำนานในฉู่โจว บัดนี้กลับกลายเป็นนักโทษ

หลี่ชิงตี้หยิบซองบุหรี่บนโต๊ะออกมา ดึงบุหรี่มวนหนึ่งมาคาบไว้แล้วจุดไฟ

เขามองหญิงสาว รวมถึงบอดี้การ์ดร่างกำยำหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ แล้วหัวเราะเบา ๆ

“เรื่องอิสรภาพ ฉันหาทางเอาคืนมาเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครหยิบยื่นให้”

หญิงสาวเผยรอยยิ้มเย็นชา “ถูกขังอยู่ในคุกลึกเสวียนเทียนมาตั้งห้าปีแล้ว ยังมองสถานการณ์ไม่ออกอีกหรือ? คนสิ้นไร้หนทางอย่างคุณ ต่อให้มีฝีมือมากแค่ไหน ในสายตาของผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริงก็เป็นได้แค่มดปลวก”

“เมื่อก่อนคุณกุมอำนาจในฉู่โจว วางอำนาจบาตรใหญ่ รุ่งเรืองถึงขีดสุด แต่สุดท้ายก็ถูกจับเข้าคุกในชั่วข้ามคืนไม่ใช่หรือ!”

“ตอนนี้ฉันยื่นโอกาสให้แล้ว ถ้ายังไม่รู้จักดีชั่ว คุณก็จะไม่มีวันได้ออกจากคุกแห่งนี้”

หญิงสาวหัวเราะเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“นี่คุณกำลังขู่ฉันอยู่หรือ?”

หลี่ชิงตี้สูบบุหรี่เข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ หรี่ตาลง

“ขู่คุณหรือ? หลี่ชิงตี้ คุณประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว คุณมันเป็นตัวอะไร? ฉันแค่ต้องการหมาสักตัวมาทำงานให้ เลยนึกถึงคุณขึ้นมาเท่านั้น”

หญิงสาวกล่าว

“งั้นหรือ?”

หลี่ชิงตี้หัวเราะเย็นชา ก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน

โซ่ตรวนที่เดิมล่ามมือเขาไว้กลับขาดสะบั้นลงในพริบตา

“คุณจะทำอะไร?”

สีหน้าหญิงสาวเปลี่ยนไป ทันใดนั้นบอดี้การ์ดหลายคนที่อยู่ด้านหลังก็กรูกันเข้ามาล้อมเขา

ถึงขั้นมีปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่หน้าผากของหลี่ชิงตี้

หญิงสาวกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ก่อนยิ้มเยาะ “สมกับเป็นหลี่ชิงตี้ผู้เลื่องชื่อในฉู่โจว แม้แต่โซ่ตรวนยังสะบั้นได้ แต่ต่อให้ฝีมือสูงส่งแล้วจะทำไม? คุณจะกันกระสุนได้หรือไง?”

สิ้นเสียงหญิงสาว

“โครม!”

หลี่ชิงตี้ลงมือฉับพลัน

ชายที่ยกปืนจ่อหลี่ชิงตี้พลันงอตัวงุ้มราวกับกุ้ง ถูกซัดกระเด็นไปด้านหลังประหนึ่งลูกกระสุนปืนใหญ่

ร่างเขากระแทกกำแพงด้านหลังอย่างแรง จนแผงอกแหลกเละ

บอดี้การ์ดที่เหลือได้สติ กำลังจะลงมือ แต่หลี่ชิงตี้กลับหายไปจากตรงหน้าเสียแล้ว

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นข้างหู

พริบตาถัดมา พวกเขาก็กระเด็นออกไปทีละคนราวกับกระสอบผ้าขาด ๆ

หญิงสาวมองลูกน้องที่ล้มระเนระนาดในพริบตา แววตาฉายความหวาดกลัวขึ้นมาหลายส่วน

ในข้อมูลของเธอ หลี่ชิงตี้มีฝีมือแข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่การได้เห็นกับตาก็ยังทำให้เธอตกตะลึง

“หลี่ชิงตี้ ฉันเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหยางนะ คุณก็น่าจะรู้ว่าตระกูลหยางมีอำนาจแค่ไหน ถ้าแตะต้องฉัน คุณรับผลที่ตามมาไม่ไหวแน่”

หญิงสาวตะโกนเสียงดัง

เมื่อนึกถึงฐานะของตัวเอง ใจเธอก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

คนตรงหน้าเก่งกาจแล้วจะทำไม? เขากล้าทำร้ายบอดี้การ์ดพวกนั้น หรือจะกล้าทำให้เธอบาดเจ็บแม้แต่ปลายก้อยจริง ๆ?

“คุณหนูใหญ่ตระกูลหยางหรือ? ช่างเป็นที่มาที่น่ากลัวจริง ๆ”

หลี่ชิงตี้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทว่าพริบตาต่อมาแววตากลับคมกริบ ฝ่ามือคว้าลำคอขาวผ่องของหญิงสาวไว้ทันที

“เมื่อห้าปีก่อน พวกคนที่อยู่สูงเหนือผู้อื่นอย่างพวกคุณใช้คำพูดเพียงประโยคเดียวทำลายทุกอย่างของฉัน ห้าปีผ่านไปแล้วยังคิดจะควบคุมชะตาชีวิตฉันอีก พวกคุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”

กล่าวจบ หลี่ชิงตี้ก็ค่อย ๆ ยกร่างหญิงสาวขึ้น

ในที่สุดแววตาของหญิงสาวก็เผยความหวาดกลัวออกมา

แต่ก่อนที่เธอจะทันเอ่ยปากร้องขอชีวิต

“กร๊อบ”

เสียงกระดูกหักดังขึ้น

คอของหญิงสาวถูกบีบจนหัก

หลี่ชิงตี้โยนศพลงกับพื้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหมุนข้อมือคลายเส้น ก่อนก้าวยาว ๆ ออกจากห้องเยี่ยม

เวลานี้ด้านนอกมีกองกำลังติดอาวุธพร้อมรบยืนแน่นขนัด

ผู้คุมเรือนจำยืนอยู่ด้านหน้าคนเหล่านั้น

ส่วนบนกำแพงสูงที่อยู่ไกลออกไป มีเงาร่างสี่คนยืนอยู่

พวกเขาคือผู้พิทักษ์คุกลึกเสวียนเทียน แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือ

“อะไร ผู้คุมเรือนจำ คุณจะขวางทางฉันหรือ?”

หลี่ชิงตี้ถามอย่างเรียบเฉย

ผู้คุมเรือนจำเผยรอยยิ้มขมขื่น ก่อนหลีกทางให้อย่างว่าง่าย

เมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนหลี่ชิงตี้เอาชนะหัวโจกทั้งสิบสามคนในคุกได้ เขาก็รู้แล้วว่าคุกแห่งนี้ขังชายตรงหน้าไว้ไม่ได้

“แล้วพวกคุณล่ะ?”

หลี่ชิงตี้มองเงาร่างทั้งสี่บนกำแพงสูง

“พวกเราสี่พี่น้องอยากขอประลองฝีมือสักหน่อย”

สิ้นเสียง เงาร่างทั้งสี่ก็ทะยานเข้าหาหลี่ชิงตี้ดุจวิหค

แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้เขา ทั้งสี่ก็ถูกบีบให้ถอยกลับไปด้วยความเร็วที่ยิ่งกว่าเดิม

มุมหนึ่งของชายแขนเสื้อลอยร่วงลงมาจากกลางอากาศ

เห็นได้ชัดว่า หากพวกเขาถอยไม่ทัน สิ่งที่ถูกตัดอาจไม่ใช่ชายแขนเสื้อ แต่เป็นศีรษะของพวกเขา

“น่าเบื่อ พวกคุณระวังตัวกันเกินไป ฉันตั้งใจจะฆ่าพวกคุณอยู่แท้ ๆ”

หลี่ชิงตี้ถอนหายใจอย่างผิดหวัง

ทั้งสี่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ

“ไปแล้ว”

หลี่ชิงตี้เดินมาถึงประตูเหล็กดำบานมหึมาของคุกลึกเสวียนเทียน

“ปัง!”

เขาเตะออกไปหนึ่งครั้ง

ประตูเหล็กยักษ์พร้อมกรอบประตูกระแทกพื้นเสียงสนั่น

จากนั้นเขาก็เดินออกไปอย่างผึ่งผาย

“ในที่สุดก็ออกมาได้”

หลี่ชิงตี้มองท้องฟ้าภายนอก ความคิดพลุ่งพล่าน

เขาไม่มีพ่อแม่ อาจารย์รับเลี้ยงเขาไว้และสอนวิชาต่อสู้ตั้งแต่เด็ก ด้วยพรสวรรค์ที่โดดเด่น พออายุยี่สิบปีก็ฝึกปราณมืดได้สำเร็จ กลายเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่ง

ต่อมาเมื่อกลับฉู่โจว เขาฝ่าฟันขึ้นมาด้วยเลือดและเหล็กกล้า เพียงสามปีก็กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่รุ่งโรจน์ถึงขีดสุด

น่าเสียดาย เพียงเพราะเขาล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในงานเลี้ยง เขาจึงถูกจับเข้าคุกในชั่วข้ามคืน และถูกขังนานถึงห้าปี

หากไม่ใช่เพราะเขาทะลวงขีดจำกัดขั้นสูงสุดได้สำเร็จในคุก บางทีคงต้องถูกขังอยู่ในคุกลึกเสวียนเทียนอันมืดมิดแห่งนี้ไปตลอดชีวิต

“คนใหญ่คนโตที่ทำให้ฉันตกต่ำลงเมื่อครั้งนั้น ถึงเวลาชดใช้แล้ว”

หลี่ชิงตี้พึมพำกับตัวเอง

แต่ก่อนจะแก้แค้น เขายังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่ต้องจัดการ นั่นคือไปพบคู่หมั้น

เมื่อครั้งหลี่ชิงตี้อยู่บนจุดสูงสุด เขาได้หมั้นหมายกับคนรักของตน กู้รั่วซี

ทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวและสนิทสนมกันมาก ต่อมาเมื่อหลี่ชิงตี้เข้าคุก กิจการทั้งหมดของเขาก็ฝากให้กู้รั่วซี คู่หมั้นของเขาดูแล

นั่นคือทรัพย์สินที่เป็นของพวกเขาทั้งสอง

หลี่ชิงตี้โบกรถบรรทุกเพื่อการเกษตรข้างทาง หนึ่งชั่วโมงต่อมาจึงกลับถึงฉู่โจว

วิลล่าริมทะเลสาบ

ที่นี่เคยเป็นย่านที่พักอาศัยราคาแพงที่สุดในฉู่โจว

แต่ตอนที่เขาจะเข้าไป กลับถูกยามหน้าประตูขวางไว้

“คนเก็บขยะเข้าไปไม่ได้”

ยามกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า

เพราะตอนนี้หลี่ชิงตี้มีหนวดเครารุงรังจริง ๆ จนยากจะห้ามไม่ให้ใครคิดเช่นนั้น

“ฉันเป็นเจ้าของบ้านที่นี่”

หลี่ชิงตี้กล่าว

“เจ้าของบ้านหรือ? คุณอยู่บ้านเลขที่เท่าไร ชื่ออะไร?”

“ฉันอยู่บ้านเลขที่หนึ่งในวิลล่าริมทะเลสาบ ชื่อหลี่ชิงตี้”

ยามหัวเราะเยาะทันที

“เจ้าของวิลล่าหลังที่หนึ่งแซ่กู้ ไม่ใช่คุณ”

“ฉันเป็นแฟนของเธอ”

“ฮ่า ๆ ๆ”

ยามอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“คุณไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง คุณคู่ควรกับคุณหนูกู้รั่วซีหรือ? อีกอย่าง แฟนของคุณหนูกู้รั่วซีชื่อกัวเฉินต่างหาก”

“วันนี้พวกเขาจะหมั้นกันอย่างเป็นทางการที่โรงแรมเฟิงเย่ ผู้คนทั่วฉู่โจวรู้กันหมด”

“กัวเฉิน? หมั้นกันหรือ?”

ข่าวนี้ดังสนั่นในหูหลี่ชิงตี้ราวกับสายฟ้าฟาด

กู้รั่วซีที่เคยรักใคร่สนิทสนมกับเขา กลับเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นแล้วหรือ?

ที่สำคัญ คนที่เธอเลือกกลับเป็นไอ้กัวเฉินนั่น

ตระกูลกัวเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขามาโดยตลอด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป