นิ้วของเธอเลื่อนลงไปเกี่ยวหลังมือของเฉินจิ่งสือ แล้วแกว่งเบา ๆ
“ได้ยินว่าวันนี้โรงเรียนเลิกแล้ว เธอกลับบ้านกับฉันได้นะ เราลองก่อนก็ได้...”
เล่อเจาปิดปากแน่น ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
มันเซอร์ไพรส์เกินไปแล้ว!
เฉินจิ่งสือขมวดคิ้ว ถอยหลังสองก้าว ยังคงจ้องไปที่มุมห้อง แล้วดึงมือกลับอย่างไม่แยแส พูดเสียงเย็นชา: “ฉันบอกแล้ว ว่าฉันปฏิเสธ”
“ยังไม่ลองจะปฏิเสธได้ยังไง แล้วถ้าลองแล้วไม่เหมาะสมค่อยแยกกันก็ได้นี่นา?!”
ความอดทนของเฉินจิ่งสือหมดลงแล้ว เขาดูสะอาดสะอ้านและอ่อนโยน คนส่วนใหญ่เลยคิดว่าเขาเป็นคนง่าย ๆ แต่จริง ๆ แล้วเขาเย็นชาและเผ็ดร้อน บางครั้งคำพูดของเขาก็ทำให้แม้แต่เล่อเจายังรู้สึกแสบหู
เฉินเจียรออยู่ด้วยความหวังเต็มเปี่ยมสักพัก แล้วก็ได้ยินเขาพูด
“ฉันอยากเรียนหนังสือให้ดี ไม่มีความคิดในเรื่องนี้ เธออย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา”
“เสียเวลา?” เฉินเจียเสียหน้า ยื่นมือไปขวางไว้ข้างหน้าเขา: “การอยู่กับฉันคือการเสียเวลางั้นเหรอ? พูดสิ? ฉันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เฉินจิ่งสือสีหน้าเริ่มมืดลง พูดไปก็ไม่มองเธอ ตบเสื้อผ้าที่ถูกเธอดึง แล้วพูดเสียงเรียบ
“อือ รำคาญมาก เธอไปได้หรือยัง?”
เฉินเจียทนไม่ไหวแล้ว โกรธจนหน้าแดง น้ำเสียงเปลี่ยนไป:“เธอแกล้งทำเป็นอะไร! เธอมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับฉัน?”
“ถ้ารำคาญฉัน แล้วเล่อเจาล่ะ? เธอมาหาเธอไม่รำคาญเหรอ?”