แผลที่ขาของหลี่เสวี่ยอี๋หายสนิทแล้ว ช่วงนี้เธอจึงทำงานคล่องแคล่วกว่าเดิมมาก
ถึงอาการบาดเจ็บของเธอจะหายดีแล้ว เฟยเซิ่งก็ไม่เคยพูดเรื่องไล่เธอออก ยังคงเก็บงานพิเศษนี้ไว้ให้เธอเสมอ
หลี่เสวี่ยอี๋รู้สึกซาบซึ้งใจและพึงพอใจมาก งานพิเศษสัปดาห์ละ 2 วันก็เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเธอแล้ว ส่วนที่เหลือยังเก็บออมไว้ได้อีก เช่นนี้ค่าเล่าเรียนปีหน้าก็ไม่ต้องให้คนในครอบครัวควักเงินจ่าย
หลี่เสวี่ยอี๋ไม่รู้ว่ามีแขกอยู่ในบ้าน จึงถือไม้ถูพื้นผลักประตูห้องรับรองเข้าไป ตั้งใจจะถูพื้น
ซ่งเยี่ยนหลี่กำลังนั่งหันหลังให้ประตู ง่วนอยู่กับคอมพิวเตอร์ พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็นึกว่าเป็นเซิ่งอันอัน จึงพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า
“เดี๋ยวฉันทำความสะอาดเอง ซื้อของอร่อยมาให้แล้ว วางอยู่บนโต๊ะกลางในห้องนั่งเล่น ไปหยิบกินสิ”
หลี่เสวี่ยอี๋กระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จึงได้แต่ฝืนใจพูดขึ้นว่า “เอ่อ...ฉันไม่ใช่อันอันค่ะ”
เมื่อซ่งเยี่ยนหลี่ได้ยินว่าเป็นเสียงผู้หญิงแปลกหน้า ก็รีบหันกลับมา
เป็นหญิงสาวที่ไม่คุ้นหน้าจริง ๆ เขาเกาหัว “ขอโทษที ฉันจำคนผิด”
พูดจบก็ชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอก พลางถามว่า “เซิ่งอันอันอยู่ไหนเหรอ?”
คงไม่ได้ลาออกไปแล้วหรอกนะ
เขารู้สึกว่าเธอเป็นคนดี แถมยังน่าสนใจด้วย
ทั้งคู่คุยกันเหมือนคนวัยเดียวกัน พอสนิทกันแล้ว บางครั้งเขาก็โดนเธอตอกกลับอยู่บ่อย ๆ เธอไม่เหมือนแม่บ้านหรือคนรับใช้คนอื่นที่คอยพูดจาเอาอกเอาใจอย่างสุภาพ
การอยู่ด้วยกันแบบนี้ทำให้เขาผ่อนคลาย รู้สึกว่าเป็นธรรมชาติมาก
หลี่เสวี่ยอี๋รีบตอบว่า “เธอขึ้นไปทำความสะอาดห้องหนังสือค่ะ ส่วนฉันรับผิดชอบถูพื้น ไม่ทราบว่าคุณเป็น...”