หลังกินข้าวเสร็จ
เซิ่งอันอันก็เห็นซ่งเยี่ยนหลี่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสองเครื่อง
“ผมตั้งใจซื้อรุ่นคู่รักมาเลยนะ”
เซิ่งอันอันค่อนข้างประหลาดใจกับของขวัญชิ้นนี้ เธอยิ้มพลางรับเครื่องหนึ่งมา แล้วกดปุ่มไปเรื่อยเพื่อดูฟังก์ชันต่าง ๆ
นอกจากโทรออกกับส่งข้อความแล้ว ยังมีเกมด้วย เป็นเกมงูสุดคลาสสิกที่เธอจำได้
เซิ่งอันอันรีบหยิบมาเล่นอย่างตื่นเต้น “ดีจัง แบบนี้โทรหาคุณก็สะดวกขึ้นเยอะเลย”
เห็นเธอเริ่มเล่นแล้ว ซ่งเยี่ยนหลี่ก็จัดโต๊ะกินข้าวให้เรียบร้อย จากนั้นไปต้มน้ำอีกกา
แต่เขาหากะละมังล้างหน้าไม่เจอ พอดีเห็นถังใบเล็กที่ใช้ทำความสะอาดอยู่ใบหนึ่ง จึงล้างด้วยสบู่จนสะอาด แล้วผสมน้ำล้างเท้าใส่ลงไปครึ่งถัง ก่อนยกออกมา
“แช่เท้าสักหน่อยแล้วรีบนอน พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปซื้อของจำเป็นเพิ่ม แล้วก็ไปทำซิมการ์ดด้วย”
เซิ่งอันอันกำลังเล่นเกมงู พอได้ยินก็ยกเท้าขึ้นมา ออดอ้อนว่า “โธ่ คุณช่วยฉันหน่อยสิ”
ซ่งเยี่ยนหลี่เห็นว่าเธอไม่ละสายตาจากโทรศัพท์เลย ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนเดินไปพับขากางเกงให้เธอแล้ววางถังไว้ข้างเท้า
น้ำอุ่นกำลังดี เซิ่งอันอันส่งเสียงครางอย่างสบายใจ “ซ่งเยี่ยนหลี่ คุณดีจังเลย ถ้าไม่มีคุณ ฉันจะทำยังไงดีนะ”
ซ่งเยี่ยนหลี่เห็นว่าเธอไม่แม้แต่จะเงยหน้า แต่กลับพูดจาหวานหูเอาใจ ก็รู้ว่าเธอแค่ปากหวานไปอย่างนั้น
“เลิกพูดหวานได้แล้ว แช่เสร็จก็รีบนอน อย่าเอาแต่เล่นโทรศัพท์”
“อื้ม รู้แล้วน่า”
ซ่งเยี่ยนหลี่ไม่ได้อยู่ต่อ เวลาก็ใกล้ 4 ทุ่มแล้ว เขาต้องกลับ
เซิ่งอันอันยังแสร้งทำท่าอาลัยอาวรณ์ พูดจาหวาน ๆ กำชับว่า “อย่าลืมเดินทางใหญ่ อย่าไปทางลัดนะ ระวังตัวด้วย ไม่อย่างนั้นฉันเป็นห่วงแย่เลย”