ทว่า
ซ่งเยี่ยนหลี่ไม่ได้รู้สึกผิดหวังเลยสักนิด เขากำลังตามหาเซิ่งอันอัน
เขาเดินหาทั่วห้องครัวแล้ว ก่อนจะเตรียมออกไปข้างนอก
หลี่เสวี่ยอี๋อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหา ชี้ไปทางสวนเล็ก ๆ แล้วเตือนเสียงเบา «คุณซ่ง อันอันเหมือนจะหลบไปกินเค้กทางนั้นค่ะ»
ซ่งเยี่ยนหลี่กล่าวขอบคุณ ก่อนเดินไปทางนั้น
หลี่เสวี่ยอี๋เหม่อลอย ใจว้าวุ่นไปหมด ซ่งเยี่ยนหลี่จะยอมเลิกกับใครง่าย ๆ หรือเปล่านะ?
ที่จริงแล้ว แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจ
ซ่งเยี่ยนหลี่ใสซื่อ ทั้งยังเลือดร้อนตามวัย เขาถึงขั้นนวดเท้าให้เซิ่งอันอันได้ แสดงว่าคงชอบเธอมากไม่ใช่น้อย
บางทีเขาอาจไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เลยก็ได้
หลี่เสวี่ยอี๋กำผ้าเช็ดโต๊ะแน่น คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตามไป คล้ายอยากรู้คำตอบให้แน่ชัดแทบจะทนรอไม่ไหว
*
สวนเล็ก ๆ
ตอนซ่งเยี่ยนหลี่มาถึง เค้กของเซิ่งอันอันถูกกินไปครึ่งหนึ่งแล้วและวางอยู่ข้างแปลงดอกไม้ ส่วนตัวเธอนอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้โยก มีผ้าพันคอแคชเมียร์สีขาวนวลผืนหนึ่งคลุมร่างอยู่
ผืนนี้ซ่งเยี่ยนหลี่พาเธอไปเดินซื้อของเมื่อสองวันก่อน
ต้นฤดูใบไม้ร่วงอากาศไม่ถึงกับหนาวหรือร้อน บางวันตอนเที่ยงร้อนมาก แต่เช้าตรู่กับตอนค่ำกลับเย็นอยู่บ้าง
อันอันชอบนอนอาบแดด บางครั้งเธอเผลอหลับไปแล้วขดตัวเป็นก้อน ดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย
ผ้าพันคอแคชเมียร์สีขาวนวลผืนนี้มีขนาดใหญ่มาก ใช้คลุมไหล่ก็ได้ หรือจะใช้แทนผ้าห่มผืนเล็กก็ยังได้ ซ่งเยี่ยนหลี่จึงซื้อมาให้เธอใช้โดยไม่ลังเล
เมื่อซ่งเยี่ยนหลี่มองร่างเล็ก ๆ ที่ขดเป็นก้อน หัวใจเขาก็อ่อนยวบลง เขาผ่อนฝีเท้าแล้วเดินเข้าไปใกล้ ก่อนนั่งยอง ๆ ลงข้างเธอ
มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วเด่นชัดช่วยจัดเส้นผมยุ่งเหยิงให้เธอ
มีเส้นผมซุกซนเส้นหนึ่งปลิวมาติดริมฝีปาก เขาค่อย ๆ ปัดมันออก ปลายนิ้วอดไม่ได้ที่จะแตะริมฝีปากอวบอิ่มของเธอเบา ๆ
เขาชอบดวงตาที่เปี่ยมชีวิตชีวาของอันอัน มันเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า มองเท่าไรก็ไม่มีวันเบื่อ
เขายังชอบริมฝีปากที่ขยับเจื้อยแจ้วของเธอด้วย ริมฝีปากอวบอิ่มเล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม ประกอบกับเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ ต่อให้โกรธจนดุคนก็ยังน่ารักมาก