ซ่งเยี่ยนหลี่ได้ยินเธอพูดเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วถามทันทีว่า “อันอันมีปัญหาอะไรเหรอ?”
หลี่เสวี่ยอี๋พลันได้สติขึ้นมา แล้วนึกเสียใจที่เมื่อครู่เผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป
ยิ่งไปกว่านั้น ยังพูดต่อหน้าซ่งเยี่ยนหลี่ด้วย การนินทาคนลับหลังเป็นเรื่องที่มีแต่ผู้หญิงปากมากเท่านั้นที่ทำ
เธอรีบแก้ตัวว่า “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ที่ฉันหมายถึงคือคุณเฟยเรียกอันอันไป คงเพราะอันอันทำงานหรือทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง เลยต้องกำชับให้แก้ไขใช่ไหมคะ”
ซ่งเยี่ยนหลี่ฟังเธอพูดเรื่องไร้สาระเหล่านั้นแล้วก็ยิ่งร้อนใจ รีบเดินขึ้นไปชั้นบนทันที
ปกติลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นคนเคร่งขรึม ส่วนอันอันแม้จะร่าเริงสดใส แต่ก็ยังเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง หากถูกดุจนร้องไห้ขึ้นมาจะทำอย่างไร
แต่เพิ่งก้าวขึ้นบันไดไปได้ไม่กี่ขั้น เขาก็เห็นเซิ่งอันอันเดินลงมา
ซ่งเยี่ยนหลี่สาวเท้าไม่กี่ก้าวก็มาอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วถามเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม? ไม่ต้องกลัวนะ”
เซิ่งอันอันเงยหน้ามองเขา ทำปากยื่นแล้วพูดว่า “พูดอะไรพึมพำอยู่คนเดียวเนี่ย”
ซ่งเยี่ยนหลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก พอได้ยินเธอบ่นว่าเขาพูดพึมพำ ก็ยกมือดีดหน้าผากเธอเบา ๆ
คนไร้หัวใจ เมื่อครู่เขาเป็นห่วงตั้งนาน
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ออกแรงเลยสักนิด ไม่เจ็บหรอก
เซิ่งอันอันลูบหน้าผากตัวเอง แล้วถลึงตาใส่เขา “มือสะอาดหรือเปล่าเนี่ย อย่าไปเข้าห้องน้ำแล้วไม่ล้างมือมานะ”
แก้มซ่งเยี่ยนหลี่ร้อนผ่าวทันที ทั้งเพราะโมโห ทั้งเพราะคำพูดไม่เป็นเรื่องของเธอทำให้เขาเขิน เขากัดฟันตอบว่า “ฉันไม่ได้เข้าห้องน้ำ มือสะอาดดี”
หลี่เสวี่ยอี๋ได้ยินบทสนทนานี้ก็รีบช่วยพูดว่า “อันอัน เธอเข้าใจผิดแล้ว เมื่อกี้คุณซ่งเป็นห่วงเธอมากนะ อย่าพูดแบบนั้นสิ”