“ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องหรอก”
ซ่งเยี่ยนหลี่เดินไปเทน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วหนึ่งแก้ว ก่อนถือกลับเข้าห้องนอน
หลี่เสวี่ยอี๋รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ปกติเธอเข้ากับคนอื่นได้ดีไม่น้อย ไม่นึกเลยว่าคุณซ่งคนนี้จะดูไม่ค่อยอยากคุยกับเธอ
เธอมองเซิ่งอันอันแวบหนึ่ง แล้วยิ้มเจื่อนก่อนเดินเข้าไปหา จากนั้นก็กระซิบว่า “อย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อกี้เห็นเธอไม่สนใจเขา ฉันกลัวแขกจะโกรธก็เลยช่วยต่อบทให้ แต่กลายเป็นว่าเขาไม่สนใจฉันเลยสักนิด”
เซิ่งอันอันมองเธอ พลางเคี้ยวขนมกรุบกรอบดังกรอบแกรบ ก่อนพูดส่ง ๆ ว่า “ไม่เป็นไรหรอก เขาปฏิบัติกับฉันไม่เหมือนคนอื่นอยู่แล้ว ก็เขาแอบชอบฉันนี่นา”
หลี่เสวี่ยอี๋ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ จู่ ๆ ก็ไม่รู้จะตอบอะไร ได้แต่เอ่ยชมอย่างจนใจว่า “อันอันทั้งสวยทั้งน่ารัก มีคนชอบก็เป็นเรื่องธรรมดา”
เธอลังเลเล็กน้อย ด้วยเห็นแก่ที่อีกฝ่ายคอยช่วยเหลือกันอยู่ที่นี่ จึงยังเอ่ยเตือนสักประโยค
“อันอัน ถ้าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขา ก็ควรปฏิเสธให้ชัดเจนดีกว่า ปล่อยให้คลุมเครือแบบนี้ไม่ดีหรอก ถ้าคุณเฟยรู้เข้า เธอต้องถูกไล่ออกแน่”
ทั้งสองคนมีฐานะต่างกันราวฟ้ากับดิน ครอบครัวของเขาคงไม่เห็นด้วย หากถูกจับได้ คนที่เจ็บปวดก็มีแต่เซิ่งอันอัน
เซิ่งอันอันวางถุงขนมลง หย่อนลูกอมนมเข้าปากหนึ่งเม็ด “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ เขาเป็นฝ่ายเข้ามาหาเอง ฉันจะทำอะไรได้ ฉันก็แค่พี่เลี้ยง จะให้ไปทำให้ใครขุ่นเคืองหรือไง”
หลี่เสวี่ยอี๋รีบส่งสัญญาณให้เธอเบาเสียงลง แล้วลดเสียงแนะนำว่า
“ฉันไม่ได้บอกให้เธอไปทำให้เขาขุ่นเคืองตรง ๆ นี่นา หาเหตุผลสักข้อแล้วบอกเขาว่าที่บ้านเกิดมีคนรักอยู่ก็ได้ เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย คงรู้จักเว้นระยะห่าง ต่อไปก็ค่อย ๆ ห่างจากเธอไปเอง เธอก็ไม่ต้องไปพัวพันกับเขา”