สุสานโบราณ: เปิดฉากรับตำแหน่งขุนนางฟาชิว บุกนครจิงเจวี๋ย

ตอนที่ 5 หออสูรแสงคราม

12 นาที· 2.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เจ้าพุงในที่สุดก็ได้สติจากความตะลึง เขาตะโกนใส่เจียงหนานว่า「ท่านเจียง ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยนับถือใครกี่คนหรอกนะ!」

เขาวางปืนลงบนพื้น ย่ำลุยน้ำที่ลึกถึงหลังเท้า แล้วพุ่งไปข้างซาลาแมนเดอร์ยักษ์เจ้าเหนือหัวไม่กี่ก้าว สัตว์ประหลาดที่เมื่อครู่ยังดุร้ายเหลือเกิน ตอนนี้กลับแน่นิ่งสนิท ข้างหัวมีน้ำสีแดงคล้ำขังอยู่เต็มไปหมด

เจ้าพุงยังไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป

เขาหยิบก้อนหินขึ้นมา แล้วขว้างใส่สัตว์ประหลาด

เพียะ

ก้อนหินตกกระทบบนเกราะหลัง ซาลาแมนเดอร์ยักษ์เจ้าเหนือหัวไม่แม้แต่จะยกหาง

คราวนี้เจ้าพุงถึงได้ฉีกยิ้ม ชูนิ้วโป้งให้เจียงหนาน「เอาละ ข้ายอมแล้ว! ฝีมืออย่างท่าน ถ้าอยู่สมัยโบราณก็คงเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการกองทัพ ใครเห็นเข้าก็ต้องหลีกทางให้ทั้งนั้น」

「เลิกประจบได้แล้ว」เจียงหนานลงจากหลังสัตว์ประหลาด ปัดคราบสกปรกบนปลายแขนเสื้อ「เมื่อกี้นายยังตะโกนห้ามฉันไม่ให้เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอยู่เลยไม่ใช่หรือ」

「นั่นเพราะข้าเป็นห่วงท่าน」เจ้าพุงทำหน้าจริงจัง「เป็นห่วงเสร็จแล้วค่อยเลื่อมใส ไม่เห็นจะขัดกันตรงไหน」

หูปาอีเดินเข้ามา ย่อตัวลงมองซาลาแมนเดอร์ยักษ์เจ้าเหนือหัว ก่อนเงยหน้ามองเจียงหนาน

「คราวนี้เจ้าพุงไม่ได้พูดเกินจริง」

เขายื่นมือมาตบไหล่เจียงหนานเบา ๆ แล้วรีบชักมือกลับ ราวกับกลัวจะแตะโดนอะไรจนเสียหาย

「ฉันเคยเป็นทหาร ทั้งเคยไปแนวหน้า พวกที่ไม่ห่วงชีวิตตัวเองน่ะ ฉันเจอมามาก แต่คนที่พุ่งเข้าไปพร้อมท่อเหล็ก ไล่แทงไอ้ตัวนั้นไม่ยั้งอย่างนาย ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก」

「พวกนายสองคนพอได้แล้ว」เจียงหนานถูกพูดจนทำตัวไม่ถูก「ฉันแค่เห็นว่ามันใกล้จะพุ่งเข้ามา เลยจัดการมันไปตามเรื่อง」

「ตามเรื่องงั้นหรือ」เจ้าพุงเบิกตา「ท่านเรียกการกดไอ้ตัวนั้นลงน้ำแล้วแทงจนตายว่าจัดการไปตามเรื่องหรือ」

เจียงหนานอ้าปาก แต่ไม่รู้จะตอบอะไร

พูดตามตรง คำเรียก「ท่านเจียง」ฟังแล้วก็สบายหูดี แต่พอเจ้าพุงกับหูปาอีผลัดกันชม เขากลับรู้สึกร้อนวูบที่ใบหู

เชอร์ลีย์ซึ่งอยู่บนฝั่งจู่ ๆ ก็ยันกำแพงลุกขึ้น

เธอยังไม่เดินมาทันที ก้มหน้าขยับไหล่ไปมาก่อน แล้วสูดลมหายใจเข้า บริเวณแผ่นหลังที่กระแทกผนังหินเมื่อครู่ยังทำให้หน้าอกอึดอัดอยู่ เจียงหนานเห็นสีหน้าเธอผิดปกติ จึงรีบลุยน้ำกลับไป

「อย่าขยับ」

「ฉันเดินไหว」เชอร์ลีย์ขมวดคิ้ว「แค่กระแทกนิดเดียว」

「กระแทกนิดเดียวถึงกับนั่งตั้งนานหรือ」เจียงหนานประคองแขนเธอ「เมื่อกี้ฉันผลักแรงไปหน่อย กระดูกไม่เป็นไรใช่ไหม」

เชอร์ลีย์เงยหน้ามองกำแพงข้าง ๆ บนผนังยังมีรอยฝ่ามือเปื้อนฝุ่นที่เจียงหนานกดไว้ เศษหินกระจายเกลื่อนพื้น

เธอนิ่งไปสองวินาที ก่อนลองยกแขนขึ้น

「ไม่หัก」

「อะไรคือไม่หัก」

「ก็ยังใช้ได้」เธอพูดพลางสูดลมหายใจ「เมื่อกี้หายใจติดขัดนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว เจียงหนาน แรงของคุณมากเกินไปจริง ๆ」

「งั้นให้ฉันพยุงไปไหม」

「ไม่ต้องจับแน่นขนาดนั้น」

「ได้ ตามที่คุณว่า」

ปากพูดอย่างนั้น แต่เจียงหนานก็ยังยื่นแขนไปให้ เชอร์ลีย์จับปลายแขนเสื้อเขาไว้ อาศัยแรงพยุงก้าวข้ามน้ำตื้น เธอเท้าลื่น เจียงหนานจึงรีบดึงเธอเข้าหาตัว

เจ้าพุงเห็นเข้าจากด้านหลัง จึงใช้ศอกกระทุ้งหูปาอี

「เห็นไหม พวกเราสองคนวุ่นวายกันตั้งนาน ยังไม่ได้คำขอบคุณสักคำ พอท่านเจียงไปยืนตรงนั้น สาวสวยก็เดินเข้าหาเองเลย」

หูปาอีกำลังบิดเชือกรองเท้าที่เปียกอยู่ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า

「หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว เขาแค่เท้าลื่น」

「เท้าลื่นก็ต้องมีคนรับสิ」

「งั้นนายก็ไปรับสิ」

「ฉันก็อยากอยู่หรอก แต่ปัญหาคือเขาไม่สนใจฉัน」เจ้าพุงลูบท้องตัวเอง「ผู้ชายหยาบ ๆ อย่างพวกเรา จะได้รับความนิยมเท่าท่านเจียงได้ยังไง」

ในที่สุดหูปาอีก็เงยหน้าขึ้น「นายอายุสามสิบกว่าแล้ว เมียก็ยังไม่มีวี่แวว ยังจะไปเป็นห่วงเจียงหนานอีกหรือ」

เจ้าพุงไม่พอใจขึ้นมาทันที「นายก็เหมือนกันนั่นแหละ อย่ามาพูดถึงฉัน」

「ฉันแค่เลือกมาก」

「พอเถอะน่า」

「ฉันบอกไว้เลย ถ้าหูปาอีคนนี้ยอม สาว ๆ ในเมืองหลวงก็เข้าแถวรอนัดฉันได้」

「ถุย」เจ้าพุงถ่มน้ำลายลงพื้น「หน้าหนาเสียจริง」

เสียงเถียงกันครึกครื้นกลับช่วยให้นักศึกษาที่เพิ่งรอดตายค่อย ๆ ได้สติ ฉู่เจี้ยนซ่าตี้เผิงกับคนอื่น ๆ เริ่มตรวจนับสัมภาระ ศาสตราจารย์เฉินประคองศาสตราจารย์เฮาลุยน้ำ ส่วนนักศึกษาอีกหลายคนยกกล้องกับกล่องยาไว้เหนือศีรษะ

ศาสตราจารย์เฮาเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว พอเดินมาถึงกลางน้ำก็ยังบ่นว่านักศึกษาเคลื่อนไหวช้า「อย่ามัวชักช้า! ของเปียกก็เอาไปตากได้ แต่ถ้าคนติดอยู่ที่นี่ ต่อให้ตากก็ไม่มีที่ให้ตากแล้ว!」

「ดูแลตัวเองก่อนเถอะครับ」ศาสตราจารย์เฉินคว้าแขนเขาไว้「ใต้เท้ามีหิน」

「ฉันเห็นแล้ว!」

สิ้นเสียง เท้าศาสตราจารย์เฮาก็พลิกวูบ เกือบหงายหลังลงไปนั่งในน้ำ

เจ้าพุงรีบเข้าไปช่วยพยุงเขา「โธ่ ท่านมองเห็นชัดจริง ๆ ด้วย」

ศาสตราจารย์เฮาถลึงตาใส่เขา แต่ไม่พูดอะไรอีก

ทางน้ำสายนี้ลึกกว่าที่เห็น ทุกคนใช้เวลาอยู่นานกว่าจะขยับไปถึงอีกฝั่ง พอข้ามน้ำแล้ว เจียงหนานก็ช่วยดึงเชอร์ลีย์ขึ้นฝั่ง ก่อนหันกลับไปช่วยนักศึกษารับอุปกรณ์ คนทั้งเก้าคนเบียดกันอยู่ตรงปากทางเดิน ไม่มีใครรีบร้อนเข้าไปข้างใน

ผนังทางเดินเรียบร้อยเป็นระเบียบ

บนผนังหินมีรอยสกัด รอยหนึ่งทับซ้อนอีกรอย ดูไม่เหมือนรอยแตกตามธรรมชาติ นักศึกษาส่องไฟฉายไปรอบ ๆ ศาสตราจารย์เฉินยังยื่นมือไปลูบมุมฉากบนผนังด้วย

「นี่ไม่ใช่ถ้ำหินงอก」เขากล่าว「มีคนเคยสร้างที่นี่ขึ้นมา」

「สร้างไว้กว้างดีเหมือนกัน」เจ้าพุงแบกกล่องใส่ม้วนฟิล์มขึ้นบ่า「เสียอย่างเดียวไม่เห็นใจพวกเราที่หอบสัมภาระมา」

จู่ ๆ ก็มีเสียงทึบดังมาจากด้านหน้า

เป้ของนักศึกษาคนหนึ่งติดอยู่ในรอยแยกของหิน กล่องโลหะข้างในถูกเบียดจนหลุดออกมา หูปาอีย่อตัวลงช่วยแกะหัวเข็มขัด เจ้าพุงเร่งจากด้านหลัง「อย่ากระชากแรง เดี๋ยวพังขึ้นมาแล้วก็โยนความผิดให้ฉันอีก」

「นายเคยสนใจข้าวของตั้งแต่เมื่อไหร่」หูปาอีถาม

「ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป」

「สายไปแล้ว」

ทุกคนง่วนอยู่ในทางเดินแคบ ๆ ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอาเป้ออกมาได้ เดินต่อไปข้างหน้า พื้นใต้เท้าไม่มีน้ำอีก แต่อากาศกลับอับขึ้นเรื่อย ๆ ตรงปลายทางมีแสงสีเทาขาวส่องอยู่ นักศึกษาคิดว่าเป็นทางออก จึงเร่งฝีเท้าขึ้นทันที

เจียงหนานยกมือขวางพวกเขาไว้

「ช้าก่อน อย่าเบียดกัน」

「ข้างหน้ามีแสงใช่ไหม」ฉู่เจี้ยนซ่าตี้เผิงถาม

「เห็นแล้ว」เจียงหนานจับจ้องแสงตรงหน้า「แต่ไม่แน่ว่าจะเป็นแสงจากฟ้า」

ทุกคนเดินตามทางออกไป

ตรงหน้าไม่ใช่ทางออก แต่เป็นโพรงใต้ดินขนาดมหึมา เพดานถ้ำสูงลิบ รอบด้านมืดจนมองไม่เห็นขอบเขต กลางโพรงมีหอไม้เก่าคร่ำคร่าตั้งอยู่ แสงสีครามแผ่ออกมาจากตัวหอ ส่องบริเวณโดยรอบให้เห็นชัดเจน

ใต้หอมีซากกระดูกกองพะเนิน

ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ล้วนเป็นกระดูกมนุษย์

รอบโพรงยังมีการขุดหลุมเป็นวง ลึกประมาณหนึ่งเมตร ภายในหลุมก็ยัดแน่นไปด้วยซากศพ จนแทบมองไม่เห็นแม้แต่ขอบหลุม ศาสตราจารย์เฮากำลังจะเดินไปข้างหน้า ปลายรองเท้ากลับชนเข้ากับซี่โครงท่อนหนึ่ง เขาพลันชะงัก

「จำนวนขนาดนี้...」

ศาสตราจารย์เฉินไม่ตอบ

เขาจ้องหอไม้ตรงกลาง สมุดจดในมือค่อย ๆ ลดต่ำลง

เจ้าพุงกำลังจะปรับโคมไฟให้สว่างขึ้น เจียงหนานก็ยกมือกดมือเขาไว้

「ปิดซะ」

「หา?」

「ไฟฉาย โคมไฟ แล้วก็แฟลชกล้อง ปิดให้หมด」เจียงหนานกดเสียงต่ำ「ปิดเดี๋ยวนี้」

เจ้าพุงเห็นสีหน้าเขาผิดปกติ จึงไม่กล้าเถียง รีบปิดไฟทันที แต่คนอื่นกลับยังไม่ขยับ นักศึกษาหลายคนยังยกกล้องเล็งไปทางหอไม้

「ห้ามถ่าย!」เจียงหนานหันกลับมา น้ำเสียงเย็นเยียบลง「ปิดเดี๋ยวนี้!」

นักศึกษาคนหนึ่งสะดุ้งนิ้วแตะปุ่มชัตเตอร์ไปแล้ว

ศาสตราจารย์เฉินยื่นมือกดกล้องลง「ฟังสหายเสี่ยวเจียง อย่าเปิดไฟ แล้วก็ห้ามใช้แฟลช」

「อาจารย์ แต่หอนี้หาดูได้ยากมากนะครับ」นักศึกษาร้อนใจ「ถ้าไม่ถ่ายภาพเก็บไว้ เกิดว่า—」

「เกิดว่าอะไร」เจียงหนานจ้องเขา「อยากทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ด้วยหรือ」

นักศึกษาคนนั้นหน้าซีด แต่ก็ยังตัดใจวางกล้องไม่ลง

เจียงหนานชี้ไปใต้หอ「มองให้ชัด แสงสีครามพวกนั้นไม่ใช่ไฟ」

สายตาของเขาดีกว่าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น บริเวณที่แสงสีครามสาดลงไปมีแมลงไฟน้ำเต้าเกาะกลุ่มกันแน่นขนัด พวกมันหมอบอยู่บนศพ จนแทบกลืนเป็นผืนเดียวกับกองกระดูก จำนวนที่อยู่ในหอไม้ยิ่งน่าตกใจ แสงสว่างเหล่านั้นส่องออกมาจากตัวแมลงเอง

「นี่คือแมลงไฟน้ำเต้า」เจียงหนานกล่าว「พวกมันทำรังบนซากศพ แมลงที่อยู่ใต้ดินมานานอาจไม่ได้ยินเสียงเก่งนัก แต่ตอบสนองต่อแสงจ้าได้ไวมาก」

「ยิ่งมีจำนวนมากขนาดนี้」ศาสตราจารย์เฉินรับคำ「ถ้าพวกมันบินขึ้นมาพร้อมกัน ไม่มีใครหนีรอดแน่」

พูดชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว แต่สายตาของศาสตราจารย์เฉินกับศาสตราจารย์เฮายังคงจับจ้องหอไม้อยู่ นักศึกษาหลายคนก็ลืมความกลัว พากันกระซิบแลกเปลี่ยนความเห็น

ศาสตราจารย์เฉินยกมือชี้ไปยังหอไม้「นี่น่าจะเป็นหออสูรเก้าชั้นในตำนาน กษัตริย์แห่งอาณาจักรมารแต่ละรุ่นถูกฝังไว้ในหอแบบนี้ รูปแบบไม่เหมือนสุสานทั่วไป」

「ที่เสวี่ยเว่ยในชิงไห่ก็มีหออสูรที่คล้ายกันอยู่แห่งหนึ่ง」ศาสตราจารย์เฮากล่าวเสริม「น่าเสียดายที่ตอนอาณาจักรมารล่มสลาย ถูกอ๋องวีรบุรุษเกซาร์ทำลายไปแล้ว」

「ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นของสมบูรณ์ที่นี่」

「หยุดคิดก่อนว่ามันสมบูรณ์หรือไม่」เจียงหนานพูดเสียงต่ำ「ใครเปิดไฟอีก ฉันจะมัดมือเขาเป็นคนแรก」

เจ้าพุงรีบสนับสนุน「ได้ยินแล้วใช่ไหม ท่านเจียงบอกจะมัดก็ต้องมัดจริง ๆ อย่าเอาชีวิตตัวเองไปให้ศาสตราจารย์ทดลอง」

เชอร์ลีย์ยืนอยู่ข้างเจียงหนาน สายตาจับอยู่ที่หอไม้

「พ่อฉันมาที่นี่เพราะหอนั่นหรือเปล่า」

「เป็นไปได้」เจียงหนานตอบ「แต่ตอนนี้ยังเข้าไปใกล้ไม่ได้」

เวลานี้ทุกคนถอยกลับมาอยู่ริมทางเดินแล้ว ศาสตราจารย์เฉินสั่งให้นักศึกษาวางอุปกรณ์ลงทีละชิ้น ส่วนศาสตราจารย์เฮายังคงพูดคุยเสียงเบาเรื่องโครงสร้างของหอ บรรยากาศไม่ได้สงบลง กลับยิ่งเร่งร้อนเพราะถ่ายภาพไม่ได้ เจ้าพุงย่อตัวค้นหาเชือกอยู่กับพื้น หูปาอีรับหน้าที่เก็บอุปกรณ์ให้แสงทั้งหมดใส่กระเป๋า

จู่ ๆ เชอร์ลีย์ก็เดินมาข้างเจียงหนาน แล้วเปิดกระเป๋าสตางค์ที่พกติดตัว

「นี่เป็นค่าจ้างที่เหลือ」

เจียงหนานเหลือบมอง แต่ไม่ยื่นมือไปรับ「ตอนนี้พูดเรื่องนี้ทำไม」

「เมื่อกี้คุณช่วยทุกคนไว้」

「ฉันรับเงินคุณไปแสนดอลลาร์แล้ว」

「นั่นเป็นราคาก่อนออกเดินทาง」เชอร์ลีย์ปิดกระเป๋าสตางค์「พอหานครโบราณจิงเจวี๋ยเจอแล้ว ฉันจะจ่ายให้อีกแสนดอลลาร์」

เจียงหนานชะงัก「ให้อีกแสนหรือ」

「อืม」

เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ「สองแสนดอลลาร์เอง คุณคู่ควรกับราคานี้ สำหรับฉัน เงินแค่นี้ไม่เท่าไหร่」

เจ้าพุงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินชัดทุกคำ เชือกในมือร่วงลงพื้นดังเพียะ

「เดี๋ยวก่อน!」

ทุกคนหันมามอง

เจ้าพุงชี้ตัวเองกับหูปาอี「พวกเราสองคนรวมกันยังได้แค่สี่หมื่นดอลลาร์ ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้ล่ะ ในเมื่อเป็นคนนอกที่ทีมโบราณคดีจ้างมาเหมือนกัน จะจ่ายต่างกันขนาดนี้ไม่ได้สิ」

หูปาอีรีบดึงเขาไว้「เบาเสียงหน่อย อยากปลุกแมลงหรือไง」

เจ้าพุงยกมือปิดปาก แต่ก็ยังเก็บความเดือดดาลไม่อยู่「ยังไงก็ต้องมีเหตุผลบ้างสิ」

「ถ้านายรู้เรื่องคัมภีร์โจวอี้และปากว้า วิชาฮวงจุ้ยลี้ลับ」เชอร์ลีย์มองเขา「แล้วก็ฆ่าซาลาแมนเดอร์ยักษ์เจ้าเหนือหัวได้ด้วยตัวคนเดียว ฉันก็จ่ายให้นายสองแสนดอลลาร์เหมือนกัน」

เจ้าพุงเงียบกริบ

เขาก้มมองปืนของตัวเอง แล้วมองแขนเสื้อเจียงหนานที่เปื้อนคราบสกปรกอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาประโยคหนึ่ง「ถ้างั้น...สี่หมื่นก็ไม่น้อยแล้ว」

หูปาอีตบหลังเขาเบา ๆ「แบบนี้สิ ถึงจะถูก จะได้มากแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับความสามารถ อย่ามัวแต่จ้องเงินของท่านเจียง」

「ฉันก็แค่ถามไปอย่างนั้น」

「เมื่อกี้นายไม่ได้พูดแบบนี้สักหน่อย」

「เอาละ ๆ ฉันพอใจแล้ว」

เจียงหนานฟังพวกเขาเถียงกัน พลางเริ่มคำนวณในใจ ยุคนี้คนที่มีเงินหมื่นยังหาได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงินดอลลาร์ คิดตามอัตราแปดต่อหนึ่ง เงินสองแสนดอลลาร์แลกเป็นเงินหยวน อย่างไรก็เกินหนึ่งล้านหกแสน

เชอร์ลีย์มีเงินจริง ๆ

โลกของคนรวย เขายังไม่อยากทำความเข้าใจตอนนี้

เจียงหนานเพิ่งหันกลับไปมองหอไม้อีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนก็พลันดังขึ้นในหัว

【ระบบตรวจพบว่าโฮสต์สัมผัสกับหออสูรเก้าชั้นแล้ว】

【ยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจช่วงที่สองสำเร็จ】

【กำลังคำนวณรางวัลภารกิจตามผลงานของโฮสต์... กำลังคำนวณ...】

เขายังไม่ทันได้ถาม เสียงแจ้งเตือนถัดมาก็ดังต่อขึ้นมา

【คำนวณเสร็จสิ้น เริ่มมอบรางวัลภารกิจ: คะแนนแลกเปลี่ยน 1,000 คะแนน ลายสักสายเลือดมังกรแท้!】

เปลือกตาเจียงหนานกระตุกวูบ

ลายสักสายเลือดมังกรแท้หรือ

ฟังดูคล้ายลายสักกิเลนของเสี่ยวเกออยู่บ้างหรือเปล่า

ลายสักกิเลนช่วยขับไล่แมลงและปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ทั้งยังช่วยยืดอายุขัยและคงความเยาว์วัย มังกรแท้ก็เป็นหนึ่งในสัตว์เทพทั้งห้า ตามการประเมินของระบบ ทุกด้านแข็งแกร่งกว่าลายสักกิเลนเสียอีก

รางวัลนี้มาถูกเวลาเหลือเกิน

เจียงหนานเพิ่งคิดชื่นชมในใจ ร่างกายก็พลันเกิดความเจ็บแปลบขึ้นมา

เริ่มจากแขนทั้งสองข้าง

จากนั้นก็แผ่นหลัง เอว ไหล่ซ้าย และกลางอก

บริเวณเหล่านั้นราวกับถูกเหล็กร้อนนาบจนเจ็บแสบ เขาหดไหล่ลง เจียงหนานกัดฟันแน่น ไม่ยอมร้องออกมา แต่ร่างกายก็ยังโงนเงนเล็กน้อย

เชอร์ลีย์รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงยื่นมือมาประคองเขา

「เจียงหนาน?」

「ไม่เป็นไร」

「หน้าคุณซีดหมดแล้ว」

「เมื่อกี้สู้กับซาลาแมนเดอร์ยักษ์เจ้าเหนือหัว อาจจะบาดเจ็บข้างในนิดหน่อย」

「อย่าฝืน」

「ไม่เป็นไรจริง ๆ」

ความปวดแสบร้อนนั้นมาเร็วและหายไปเร็วเช่นกัน เชอร์ลีย์เพิ่งพูดจบ ความไม่สบายบนร่างเจียงหนานก็สลายไปแล้ว กลับรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นมาก

ราวกับสิ่งที่กดทับร่างกายมาโดยตลอดถูกยกออกไปในพริบตา

ในกระดูกและเส้นเอ็นก็มีพละกำลังใหม่ผุดขึ้นมา

เขากำหมัด ข้อนิ้วส่งเสียงเบา ๆ สมรรถภาพร่างกายที่เดิมก็ถึงขีดสุดของมนุษย์แล้ว ดูเหมือนจะทะลวงขึ้นไปอีกขั้น การต่อสู้เอาเป็นเอาตายเมื่อครู่นี้ไม่ได้เสียเปล่าจริง ๆ

【มอบรางวัลภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว โปรดตรวจรับ】

เสียงของระบบยังไม่หยุด

【ประกาศภารกิจช่วงที่สาม: มุ่งหน้าไปยังนครโบราณจิงเจวี๋ย ทำลายบัวบกศพหอม! รางวัลภารกิจจะตัดสินตามผลงานของโฮสต์!】

เจียงหนานจ้องข้อความแจ้งเตือนนั้น พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ยังหานครโบราณจิงเจวี๋ยไม่พบ ภารกิจใหม่ก็กดดันเข้ามาแล้ว

เขากำลังจะดึงปกเสื้อขึ้น เชอร์ลีย์กลับมองเห็นหัวไหล่ของเขาเสียก่อน

ตรงช่องว่างของเสื้อผ้ามีลายเกล็ดสีหมึกแนบอยู่บนผิวหนัง มันไม่ใช่ภาพวาด ทั้งดูไม่เหมือนรอยสักธรรมดา ขอบลายยังเปลี่ยนแปลงอย่างแผ่วเบา

เชอร์ลีย์ยื่นมือจะไปแตะ แต่หยุดลงกลางทาง

「เจียงหนาน คุณมีรอยสักตั้งแต่เมื่อไหร่」

เจียงหนานยกมือปิดปากเธอทันที แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ

เธอดิ้นเล็กน้อย สายตายังคงจับอยู่ที่ลายเกล็ดนั้น สิ่งนี้ให้ความรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับมันยังหายใจอยู่

เจียงหนานกดเสียงต่ำ พูดโกหกหน้าตายกับเธอ「คิดเสียว่าเป็นสายเลือดพิเศษของตระกูลเรา คล้ายคำสาปดวงตาผีของสายปานซานพวกคุณ ล้วนเป็นสิ่งที่ถ่ายทอดทางสายเลือด」

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป