เวินฉีไม่ได้หวังว่าตอบคำถามหลุมพรางสองข้อนี้แล้วทุกอย่างจะจบลงโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพราะเดิมทีเว่ยซือก็ถามคำถามทั้งที่มีคำตอบอยู่แล้ว
ไม่ว่าเธอจะตอบอย่างไร ก็เปลี่ยนผลลัพธ์ที่เว่ยซือจับพิรุธเธอได้ไม่ได้
“เฮ้! เด็กใหม่ มากับฉัน”
การปรากฏตัวของหลินตี๋ทำลายความตึงเครียด เธอยืนขวางหน้าเว่ยซือ แล้วกวาดตามองเขาอย่างเตือน ๆ
เว่ยซือหัวเราะหึครั้งหนึ่ง ก่อนถือชามเดินจากไป
เวินฉีเดินตามหลินตี๋
“เขารู้ตัวตนของฉันแล้ว”
หลินตี๋ไม่ได้แปลกใจนัก เพียงขานรับเสียงเรียบว่า “อ้อ”
“เว่ยซือเป็นคนคิดลึก แถมยังมีความเห็นต่อการนำของฉันอยู่บ้าง แต่เขาเคยช่วยชีวิตพวกเราไว้ ทั้งยังประกอบเครื่องรบกวนสัญญาณจนเสร็จ การให้เขาเป็นมือสองของฐานทัพก็เป็นการตัดสินใจของทุกคนในฐานทัพ”
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เธอคงไม่คิดจะผิดใจกับเว่ยซือเพื่อปกป้องเวินฉี
“แต่ตอนนี้ฉันสนใจมากกว่าว่า เธอจะช่วยฉันยึดทะเลสาบดำได้ยังไง”
เวินฉียกมือชี้ไปทางประตูใหญ่
“เก็บขยะ”
หลินตี๋แปลกใจเล็กน้อย “เธอประกอบเครื่องจักรเป็นด้วยเหรอ”
เวินฉีพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน
หลินตี๋ที่ยืนอยู่ตรงหน้าดูตื่นเต้นขึ้นมา
ช่างเครื่องเป็นสายงานเทคนิคระดับสูงสุดในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหลาย แทบไม่มีใครถูกเนรเทศมายังดาวรกร้างจริง ๆ แม้แต่เว่ยซือก็เป็นแค่ช่างซ่อมบำรุงที่พอมีความรู้ด้านเทคนิคอยู่บ้าง
ถ้าเธอเป็นช่างเครื่องจริง ๆ บางทีอาจประกอบอาวุธที่ล้ำหน้าและสมบูรณ์กว่าของพวกเธอในตอนนี้ได้
ถึงตอนนั้น ต่อให้เผชิญหน้ากับทะเลสาบดำ พวกเธอก็ยังพอสู้ได้
เดิมทีเวินฉีตั้งใจว่าพอมาถึงฐานทัพนี้แล้ว จะหาคนที่พอมีความรู้เรื่องเครื่องจักรมาช่วยตรวจสอบอาวุธ
แต่ตอนนี้เธอเลิกคิดเรื่องนั้นไปแล้ว
เธอกลัวจริง ๆ ว่าถ้าเอ่ยปากขอ หลินตี๋จะเรียกเว่ยซือกลับมา
เวินฉีเดินทางไปยังกองขยะตามลำพัง โดยลากรถเข็นคันเล็กตามหลัง