เอาชีวิตรอด: ไหนว่าแค่ปลูกผัก แล้วจะฝังคนทำไม?

ตอนที่ 6 เก็บขยะ

8 นาที· 1.8K คำ

เวินฉีไม่ได้หวังว่าตอบคำถามหลุมพรางสองข้อนี้แล้วทุกอย่างจะจบลงโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เพราะเดิมทีเว่ยซือก็ถามคำถามทั้งที่มีคำตอบอยู่แล้ว

ไม่ว่าเธอจะตอบอย่างไร ก็เปลี่ยนผลลัพธ์ที่เว่ยซือจับพิรุธเธอได้ไม่ได้

“เฮ้! เด็กใหม่ มากับฉัน”

การปรากฏตัวของหลินตี๋ทำลายความตึงเครียด เธอยืนขวางหน้าเว่ยซือ แล้วกวาดตามองเขาอย่างเตือน ๆ

เว่ยซือหัวเราะหึครั้งหนึ่ง ก่อนถือชามเดินจากไป

เวินฉีเดินตามหลินตี๋

“เขารู้ตัวตนของฉันแล้ว”

หลินตี๋ไม่ได้แปลกใจนัก เพียงขานรับเสียงเรียบว่า “อ้อ”

“เว่ยซือเป็นคนคิดลึก แถมยังมีความเห็นต่อการนำของฉันอยู่บ้าง แต่เขาเคยช่วยชีวิตพวกเราไว้ ทั้งยังประกอบเครื่องรบกวนสัญญาณจนเสร็จ การให้เขาเป็นมือสองของฐานทัพก็เป็นการตัดสินใจของทุกคนในฐานทัพ”

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เธอคงไม่คิดจะผิดใจกับเว่ยซือเพื่อปกป้องเวินฉี

“แต่ตอนนี้ฉันสนใจมากกว่าว่า เธอจะช่วยฉันยึดทะเลสาบดำได้ยังไง”

เวินฉียกมือชี้ไปทางประตูใหญ่

“เก็บขยะ”

หลินตี๋แปลกใจเล็กน้อย “เธอประกอบเครื่องจักรเป็นด้วยเหรอ”

เวินฉีพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน

หลินตี๋ที่ยืนอยู่ตรงหน้าดูตื่นเต้นขึ้นมา

ช่างเครื่องเป็นสายงานเทคนิคระดับสูงสุดในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหลาย แทบไม่มีใครถูกเนรเทศมายังดาวรกร้างจริง ๆ แม้แต่เว่ยซือก็เป็นแค่ช่างซ่อมบำรุงที่พอมีความรู้ด้านเทคนิคอยู่บ้าง

ถ้าเธอเป็นช่างเครื่องจริง ๆ บางทีอาจประกอบอาวุธที่ล้ำหน้าและสมบูรณ์กว่าของพวกเธอในตอนนี้ได้

ถึงตอนนั้น ต่อให้เผชิญหน้ากับทะเลสาบดำ พวกเธอก็ยังพอสู้ได้

เดิมทีเวินฉีตั้งใจว่าพอมาถึงฐานทัพนี้แล้ว จะหาคนที่พอมีความรู้เรื่องเครื่องจักรมาช่วยตรวจสอบอาวุธ

แต่ตอนนี้เธอเลิกคิดเรื่องนั้นไปแล้ว

เธอกลัวจริง ๆ ว่าถ้าเอ่ยปากขอ หลินตี๋จะเรียกเว่ยซือกลับมา

เวินฉีเดินทางไปยังกองขยะตามลำพัง โดยลากรถเข็นคันเล็กตามหลัง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป