“ไสหัวไป!”
“ออกไปเดี๋ยวนี้!”
เสียงตวาดสนั่นราวฟ้าผ่าทำให้หลินหรานสะดุ้ง เธอเกือบตกเตียง
เธอสวมชุดนอนผ้าไหมเซ็กซี่ กำลังนอนคว่ำทับชายแปลกหน้าด้วยท่าทางไม่เหมาะสม
ใต้เสื้อเชิ้ตที่แง้มออกเล็กน้อยของชายหนุ่ม กล้ามท้องเผยให้เห็นรำไร
มือของเธอกำลัง...
ให้ตายสิ เมื่อกี้เธอไม่ได้กำลังนอนอ่านนิยายอยู่บนเตียงคนไข้หรอกหรือ?
ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนที่มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?
เอ่อ...เตียงนี่ใหญ่จริง ๆ ด้วย!
นี่ต้องเป็นความฝันแน่!
“หลินหราน เธอกล้ามากจริง ๆ ถึงกับกล้าวางยาฉัน!”
ในน้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มแฝงความโกรธเกรี้ยวราวคลื่นยักษ์
แต่กลับปะปนด้วยความปรารถนาแหบพร่าที่ปิดบังไว้ไม่มิด
ราวกับสายธนูที่ขึงตึง อันตรายถึงขีดสุด
“ตอนนี้...ฉันจะให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย ออกไปซะ ไม่อย่างนั้น...”
หลินหรานได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น แล้วสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว
เพียงแวบเดียว ลมหายใจของเธอก็ชะงักไปโดยไม่รู้ตัว—
ชายที่อยู่ใต้ร่างเธอหล่อเหลาเกินไปจริง ๆ
ใบหน้าคมคาย คิ้วตาแฝงความหยิ่งทะนงเย็นชา
ทุกเส้นสายบนใบหน้าล้วนสะท้อนความสูงส่งและอำนาจที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
นี่เป็นใบหน้าประธานหนุ่มผู้ทรงอำนาจระดับตำราอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ในตอนนี้
ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบนั้นกลับถูกปกคลุมด้วยไอเย็นน่าสะพรึงกลัว
ดวงตาลึกล้ำ แววโหดเหี้ยมพลุ่งพล่าน
ราวกับวินาทีถัดไปเขาจะกลืนกินเธอจนไม่เหลือซาก
ความฝันนี่ช่างประหลาดจริง ๆ!
ชายหนุ่มเห็นหลินหรานเหลือบตามองไปมาไม่หยุด จึงกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า
“หลินหราน ถ้าเธอกล้าแตะต้องฉันจริง ๆ พรุ่งนี้ฉันจะโยนเธอลงไปในกองซอมบี้!”
แต่...คนคนนี้เรียกเธอว่า “หลินหราน” งั้นหรือ?
เขารู้ชื่อเธอได้ยังไง?
หลินหราน...กองซอมบี้...บนเตียง...ชายหนุ่ม...
ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจเธอ
เธอเลื่อนสายตาขึ้นไป แล้วพบว่ามือทั้งสองข้างของชายหนุ่มถูกมัดไว้กับเตียงจริง ๆ
ช่วยด้วย!
เธอทะลุเข้ามาในนิยาย!
ทะลุเข้ามาในนิยายซอมบี้โลกล่มสลายที่เพิ่งอ่านไปเมื่อครู่!
แถมยังกลายเป็นตัวร้ายหญิงที่ชื่อแซ่เดียวกันอีก!
ตอนนี้เป็นวันที่สองหลังโลกล่มสลาย เธอกำลังวางยาโจววั่งเหย พระเอกของเรื่อง และคิดจะทำเรื่องไม่เหมาะสมกับเขา
เดิมทีเธอตั้งใจใช้เรื่องนี้บีบให้พระเอกรับผิดชอบเธอ...
แต่วันรุ่งขึ้น ตัวร้ายหญิงก็ถูกโยนลงไปในกองซอมบี้
หน้าที่เดียวของเธอในเรื่องก็คือทำให้พระเอกยิ่งเกลียดผู้หญิงโง่ ๆ ประเภทแจกันปลอมที่คอยเข้าหาเขา แล้วหันไปชอบนางเอกผู้บอบบางแต่เข้มแข็งอดทนแทน
“หลินหราน เธอควรภาวนาไว้ให้ดีว่าอย่าได้ห่างจากแม่ฉันแม้แต่วินาทีเดียว!”
เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นอีกครั้ง หลินหรานแทบสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร!
ชายหนุ่มใต้ร่างเธอถูกวางยา จึงขยับตัวไม่ได้ แถมมือทั้งสองข้างยังถูกมัดไว้
แต่หลินหรานก็ยังกลัว เธอรู้ดีว่าพระเอกโหดเหี้ยมและเจ้าคิดเจ้าแค้นแค่ไหน!
เธอไม่อยากตาย!
ยิ่งไม่อยากถูกโยนลงไปในกองซอมบี้!
เธอกลัวเจ็บ ยิ่งกลัวเสียโฉม!
เธอรีบตะเกียกตะกายลงจากเตียง แก้มัดมือทั้งสองข้างของพระเอก “ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ฉันถูกความรักบังตา ฉันผิดไปแล้ว...”
“ฉันแค่รักคุณมากเกินไป อยากครอบครองคุณมากเกินไป...”
“ไสหัวไป!”
หลินหรานไม่กล้ามองสายตาของชายหนุ่ม รีบหนีออกไปทางประตู!
“ปัง!”
เมื่อประตูห้องนอนปิดลง แววตาของโจววั่งเหยก็ลุ่มลึกยากหยั่งถึง
เขารู้สึกถึงความปรารถนาที่ไม่อาจข่มไว้ในร่างกาย จึงโซเซลุกขึ้นแล้วเดินไปทางห้องน้ำ
เขาแช่ตัวอยู่ในอ่าง ใช้น้ำเย็นชะล้างร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หลินหราน เธอต้องตาย!”
*
หลินหรานหนีกลับห้องของตัวเองตามความทรงจำในสมอง
เธอปิดประตูแล้วลงกลอน
หัวใจเต้นรัว เธอทรุดนั่งลงกับพื้น
เธอไปล่วงเกินเทพเซียนองค์ไหนเข้า ถึงได้ทะลุเข้ามาในนิยายโลกล่มสลายแบบนี้
แถมยังเป็นตัวร้ายหญิงอายุสั้นที่กำลังจะหายไปจากเรื่อง ทั้งที่ยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ!
ไหน ๆ ก็ให้เธอทะลุเข้ามาแล้ว ทำไมไม่ให้ทะลุไปอยู่ในนิยายรักหวานแหววประธานหนุ่มผู้เอาใจล่ะ?
รถหรู อาหารเลิศรส วิลล่า เครื่องประดับ ของขวัญแบรนด์เนม...มีความมั่งคั่งหรูหราให้เสวยสุขไม่รู้จบ
อย่างมากก็แค่ต้องเจ็บปวดกับความรักบ้าง
ความเจ็บปวดแบบนั้นเธอยอมได้
ยังดีที่ตอนนี้โจววั่งเหยถูกวางยาและจัดการตัวเองไม่ไหว ชั่วคราวคงไม่มาหาเรื่องเธอ
เธอออกแรงสุดชีวิตลากโซฟาไปขวางประตู
ในตอนนั้นเอง สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นแหวนโบราณบนนิ้วมือ
แหวนวงนี้เป็นของต่างหน้าที่แม่แท้ ๆ ของร่างเดิมทิ้งไว้ให้
ที่จริงแล้วมันคือแหวนมิติส่วนตัว
ดูท่าแล้วตัวร้ายหญิงยังมีประโยชน์อีกอย่าง
เป็นเครื่องมือส่งมอบพลังพิเศษให้กับนางเอก
วิลล่าแห่งนี้ตั้งอยู่ในรีสอร์ตริมทะเล เป็นโครงการใหม่ที่บริษัทของพระเอกพัฒนาขึ้น ครั้งนี้พวกเขามาเพื่อทดลองเข้าพักล่วงหน้า ยังไม่ได้เปิดให้บุคคลภายนอกเข้ามาอย่างเป็นทางการ
เพราะฉะนั้น เสบียงจึงมีไม่มากนัก!
พรุ่งนี้ตัวร้ายหญิงจะโวยวายขอตามพระเอกกับพวกออกจากรีสอร์ตไปเก็บเสบียง แถมยังก่อเรื่องไม่หยุด
ระหว่างทางก็เอาแต่บ่นเหนื่อย กรีดร้อง ถ่วงแข้งถ่วงขา ไม่ก็คิดจะผลักนางเอกเข้าไปในกองซอมบี้
นางเอกเป็นเลขาของพระเอก ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้มีใจให้กัน
แต่ตัวร้ายหญิงก็ยังอิจฉาที่นางเอกได้อยู่ข้างพระเอกตลอดเวลา
นางเอกมีไหวพริบ ไม่เพียงหลบเล่ห์ร้ายได้ แต่ยังผลักตัวร้ายหญิงกลับเข้าไปในกองซอมบี้
พระเอกแค้นที่ตัวร้ายหญิงวางยาเขา พอเห็นเหตุการณ์ก็ทำเป็นมองไม่เห็น แถมยังปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น
แหวนของตัวร้ายหญิงหล่นตอนที่เธอตกลงไปในกองซอมบี้ นางเอกเก็บได้และทำให้แหวนยอมรับเป็นเจ้าของ
แต่กลับบอกคนอื่นว่าตัวเองปลุกพลังพิเศษมิติส่วนตัวได้
ด้วยมิตินี้ พระเอกจึงรวบรวมเสบียงจำนวนมากได้ก่อนใครและกุมความได้เปรียบไว้ในมือ
“พล็อตช่างน้ำเน่าและซ้ำซากจริง ๆ!” หลินหรานบ่นปากเปล่า แต่มือก็ยังไม่หยุด
เธอหยิบมีดปอกผลไม้มาหนึ่งเล่ม กรีดนิ้วให้เป็นแผล แล้วหยดเลือดลงบนแหวน
วินาทีต่อมา หยกสีน้ำเงินเข้มก็เปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ
หลินหรานเข้าไปในโลกพิศวงแห่งหนึ่ง
มีทั้งเทือกเขาสลับซับซ้อน แม่น้ำ ป่าไม้ ทุ่งหญ้า...ทุกอย่างครบครัน
ที่นี่เหมือนดินแดนลี้ลับในนิยายบำเพ็ญเซียนไม่มีผิด
ตรงเชิงเขามีเรือนจีนแบบสามลานอยู่แห่งหนึ่ง
ในลานมีตาน้ำพุอยู่หนึ่งแห่ง
เธอลองดื่มไปอึกหนึ่ง ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายเต็มไปด้วยเรี่ยวแรง
หรือว่านี่จะเป็นน้ำพุวิญญาณในตำนาน?
พอดีคอแห้ง จึงดื่มเพิ่มอีกหลายอึก
ข้างลานมีคลังเก็บของอยู่แห่งหนึ่ง กว้างยาวสูงด้านละห้าร้อยเมตร
เธอดีใจจนแทบคลั่ง เมื่อมีมิติส่วนตัวแล้ว ก็เท่ากับมีความหวังในการเอาชีวิตรอดในโลกล่มสลายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน
ขณะเดียวกัน เธอก็เกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนอ่านนิยาย มิติส่วนตัวของนางเอกกว้างใหญ่มาก แต่มีเพียงพื้นที่ว่างเปล่า ทว่าในตอนนี้กลับไม่เหมือนกัน
ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว เอาชีวิตรอดสำคัญกว่า
พอออกมาจากมิติส่วนตัว เธอก็เผลอมอง “ตัวเอง” ในกระจก แล้วอดชะงักไม่ได้
คนในกระจกงดงามเจิดจ้าจนแทบแสบตา
ทั้งที่เพิ่งอยู่ปีสองมหาวิทยาลัย แต่แววตาและคิ้วกลับเผยความงามเย้ายวนทรงพลังออกมาแล้ว
ทุกส่วนบนใบหน้าประณีตราวกับได้รับการแกะสลักอย่างพิถีพิถัน ทว่าพอรวมกันกลับให้ความรู้สึกเอาแต่ใจและโอ้อวด
นี่มันใบหน้าตัวร้ายหญิงมาตรฐานชัด ๆ
ราวกับวินาทีถัดไปก็จะตบหน้าคนอื่นอย่างไม่ไว้หน้า แล้วยังบ่นว่าหน้าอีกฝ่ายทำให้มือตัวเองเจ็บ
ในโลกล่มสลาย ใบหน้าแบบนี้ไม่เหมาะกับการทำตัวให้กลมกลืนเลย
แต่เธอพอใจมาก!
ก่อนทะลุเข้ามาในนิยาย เธอเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้ายแล้ว
ร่างกายต่อต้านการให้เคมีบำบัด เธอเจ็บปวดทรมานทุกวัน ผมร่วงหมด เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แถมยังอัปลักษณ์จนทนดูไม่ได้
เพราะอย่างนั้นเธอถึงกลัวเจ็บ กลัวตาย และกลัวอัปลักษณ์!
เธอหยิบไอศกรีมหลายถังจากตู้เย็นในห้อง แล้วโยนเข้าไปไว้ตามจุดต่าง ๆ ในมิติส่วนตัว จากนั้นจึงนั่งลงคิดให้ดี
ตอนนี้เป็นยุคโลกล่มสลาย ซอมบี้เดินเพ่นพ่านอยู่ข้างนอก เธอไม่คิดว่านักศึกษามหาวิทยาลัยร่างกายอ่อนแออย่างตัวเองจะเอาชีวิตรอดโดยลำพังได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตาของพระเอกเป็นผู้มีอิทธิพลระดับสูงในเขตทหาร
ต่อมาเมื่อรัฐบาลสูญเสียอำนาจ พระเอกก็อาศัยเสบียงจำนวนมากที่กักตุนไว้ล่วงหน้าและการสนับสนุนจากตาของเขา กลายเป็นหนึ่งในผู้นำฐานที่มั่นใหญ่ทั้งสี่แห่งของฮัวกัว
ผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกล่มสลาย—ขุมกำลังนี้ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือ!
ถึงจะไม่เกาะขาพระเอก อย่างน้อยก็ห้ามกลายเป็นศัตรูกัน!
ตอนนี้เธอวางยาพระเอกก็จริง แต่ยังไม่ได้ทำอะไรไปจนถึงขั้นสุดท้าย
ก็คงยังไม่ถึงกับล่วงเกินเขาอย่างร้ายแรง
นี่ไม่เรียกว่ากลับตัวกลับใจแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ?
อีกอย่าง แม่ของร่างเดิม หลินชิงเมิ่ง ยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตแม่ของพระเอกอีกด้วย
เพราะเหตุนี้ แม่ของพระเอกจึงเอ็นดูร่างเดิมมาก ยิ่งกว่าลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองเสียอีก
และตอนนี้แม่ของพระเอกก็อยู่ในวิลล่า
เมื่อคิดเรื่องเหล่านี้ได้กระจ่าง หลินหรานก็หยิกต้นขาตัวเองแรง ๆ พยายามเค้นน้ำตาออกมาอย่างสุดชีวิต ก่อนเคาะประตูห้องหนึ่งบนชั้นหนึ่งของวิลล่า
“ป้าหลาน ช่วยด้วยค่ะ!”
“พี่ใหญ่จะโยนฉันลงไปในกองซอมบี้ ฉันกลัวเหลือเกินค่ะ ฮือ ๆ ๆ...”
ทันใดนั้นก็มีเสียงอ่อนโยนดังขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น? หรานหรานไม่ต้องกลัวนะ ป้าหลานจะปกป้องหนูเอง”