เฮ่อเหลียนจื้อสี่คุกเข่าอยู่หน้าเทวรูป สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยเสียงกังวานว่า
“เรานับแต่ขึ้นครองราชย์มา ก็ตระหนักเตือนตนอยู่เสมอ ไม่กล้าหย่อนยานแม้แต่น้อย ไม่กล้าทำให้รากฐานที่บรรพชนสร้างไว้ต้องสูญเปล่า เราระมัดระวังตัวราวเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ในที่สุดก็พยุงราชวงศ์อันกว้างใหญ่ไพศาลนี้มาจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างยากลำบาก”
“บัดนี้ปวงประชาตกอยู่ในภัยพิบัติ เราในฐานะผู้ปกครอง ย่อมควรรับเคราะห์แทนพวกเขา หากสวรรค์พิโรธ ก็โปรดลงโทษเราเพียงผู้เดียว อย่าได้ลงโทษราษฎรทั่วหล้า”
กล่าวจบ เขาก็ก้มกราบอย่างตั้งใจ ก่อนปักธูปดอกแรกลงในกระถาง
ขุนนางหนุ่มหลายคนได้ฟังถึงตรงนี้ก็เริ่มมีน้ำตาคลอ
ความคิดของพวกเขาแตกต่างจากขุนนางเฒ่าที่รับใช้มาถึงสามรัชกาลอย่างสิ้นเชิง ในสายตาพวกเขา เฮ่อเหลียนจื้อสี่คือฮ่องเต้ผู้ทรงธรรมอย่างไม่ต้องสงสัย พระราชทานรางวัลและลงโทษอย่างยุติธรรม ขยันขันแข็งและรักใคร่ราษฎร ทว่ากลับต้องเผชิญกับชะตาที่ไม่เป็นธรรมจากสวรรค์เช่นนี้
แม้จะเป็นเช่นนั้น เขายังกล่าวได้ว่า “โปรดลงโทษเราเพียงผู้เดียว อย่าได้ลงโทษราษฎรทั่วหล้า” เช่นนี้ จะไม่ทำให้ผู้คนซาบซึ้งได้อย่างไร?
เฮ่อเหลียนจื้อสี่จุดธูปดอกที่สอง แล้วประสานมือคำนับไปเบื้องหน้า
“คนโบราณกล่าวไว้ว่า ใช้ผู้อื่นเป็นกระจก ย่อมมองเห็นข้อดีข้อเสียของตน เราในฐานะโอรสสวรรค์ รอบกายล้วนมีขุนนางและเจ้าหน้าที่ที่เคารพเรา สตรีในวังรักเรา ราษฎรทั่วหล้าหวาดเกรงเรา จนทำให้เรามองไม่เห็นความจริงและยากจะปรับปรุงตนเอง วันนี้ในที่สุดเราก็สำนึกผิดแล้ว วันหน้าจะกลับตัวกลับใจอย่างเด็ดขาด ไม่กล้าทำผิดอีก”