【จิงหยวน: ดูท่าคงต้องรายงานท่านจอมพล แล้วเร่งบรรจุเรื่องส่งคณะไปสำรวจสวนสนุกทวิภพไว้ในกำหนดการแล้ว】
【เจินจู: เป็นไปตามตรรกะ กำลังคนของกลุ่มทุนจูซิงไม่อาจรับมือเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง โปรดให้พีร์พอยต์ส่งกำลังสนับสนุน】
เหล่าขุมกำลังใหญ่ทั่วจักรวาลต่างหวาดหวั่นและเร่งจัดเตรียมกำลังคนกันอย่างขะมักเขม้น
แม้จะเป็นเพียงการคาดเดา แต่พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็กลับติดอยู่ในหัวของทุกคนไม่ยอมจาง หากไม่จัดการให้เรียบร้อย คงไม่มีใครข่มตาหลับได้อีก! ยิ่งไม่มีใครแบกรับผลที่ตามมา หากเรื่องทั้งหมดกลายเป็นความจริงได้ไหว!
อีกด้านหนึ่ง ผู้คนทั่วทั้งกาแล็กซีเพิ่งตระหนักว่า พวกเขาต้องไม่ปล่อยให้บรรยากาศละครครอบครัวบนจอแสงทำให้ไขว้เขว
ถ้าไม่มีใครเตือน พวกเขาคงเผลอปล่อยโอกาสล้ำค่าในการหลีกเลี่ยงภัยพิบัติให้หลุดมือไปโดยไม่รู้ตัว!
“ขอข้อมูลเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม? ชัดเจนกว่านี้อีกนิดก็ยังดี”
……
บนจอแสง ดวงตาของฮิเมโกะเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ภาพใบหน้าและรอยยิ้มของเพื่อนร่วมชั้นในอดีตยังคงชัดเจนในความทรงจำ รวมถึงสภาพของพวกเขาตอนสิ้นใจอย่างน่าอนาถ จนแยกไม่ออกว่าซี่โครงชิ้นไหนเป็นของใคร…
“…ถึงสุดท้ายฉันจะแก้แค้นให้เหยื่อพวกนั้นได้ พวกเขาก็ไม่มีวันฟื้นกลับมาอีกแล้ว”
“เรื่องทั้งหมดนี้เหมือนสัมภาระหนักอึ้ง มีแต่ต้องวางมันลง ฉันถึงจะเดินทางต่อไปในอนาคตได้อย่างสบายใจขึ้น”
【ซันเดย์: ที่แท้ นี่คือเหตุผลจริง ๆ ที่ฮิเมโกะไม่เคยพูดถึงบ้านเกิดเลยสินะ?】