เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างน่ารำคาญ หญิงสาวที่กำลังหลับสนิทบนเตียงขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ยื่นมือซ้ายออกจากผ้าห่มเพื่อปิดนาฬิกาปลุก แต่คลำหาเท่าไรก็ไม่เจอ จึงจำต้องลืมตาขึ้น ขยี้ผมสั้นยุ่งเหยิง แล้วนั่งเหม่ออยู่กลางเตียง
เธอนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นพักใหญ่กว่าจะได้สติว่าอยู่ที่ไหน
นี่เป็นวันที่สามนับตั้งแต่โจวอวิ้นเดินทางมายังปีดวงดาวที่ 3201 ตอนนี้เธออยู่บนดาวเคราะห์ที่มนุษย์อาศัยได้หมายเลขเอ-321 ในระบบดาวมู่หยุน สภาพแวดล้อมที่นี่แตกต่างจากโลกอย่างสิ้นเชิง นอกบ้านมีแต่พื้นที่โล่งเตียน ไม่มีพืชสีเขียวแม้แต่ต้นเดียว
โจวอวิ้นเรียกพ่อบ้านอัจฉริยะของเธอว่า “เสี่ยวเปา เปิดข่าวระหว่างดวงดาวให้หน่อย”
ร่างหญิงสาวแสนสวยปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คัดเลือกข่าวสำคัญระหว่างดวงดาวมาให้แล้วค่ะ”
จากนั้นเสียงข่าวก็ดังขึ้น “เมื่อไม่นานมานี้ กองทัพระหว่างดวงดาวได้บุกเบิกดาวเคราะห์หมายเลขบี-61 ในระบบดาวอิงอี้ และตรวจพบก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ความเข้มข้นสูง เมื่อนำมาสกัดและทำให้บริสุทธิ์แล้ว จะเพียงพอให้ประชากรหนึ่งพันล้านคนบริโภคได้นานสามปี
นักวิทยาศาสตร์คิดค้นสารเพิ่มรสชาติชนิดใหม่ คาดว่าจะวางจำหน่ายทั่วทุกแห่งในเดือนมิถุนายน”
โจวอวิ้นฟังข่าวแล้วรู้สึกเหลือเชื่อเหลือเกิน ตื่นขึ้นมาแล้วมนุษย์ไม่กินผัก ผลไม้ ข้าว หรือแป้งสาลี แต่หันมากินคาร์บอนไดออกไซด์แทนอย่างนั้นหรือ?
ตอนนั้นเองโจวอวิ้นถึงเพิ่งนึกได้ว่า ก้อนสีขาวขุ่นที่เธอกินไปเมื่อสองวันก่อน ที่แท้ก็เป็นคาร์บอนไดออกไซด์นี่เอง!
เธอเรียบเรียงความคิดที่ยุ่งเหยิง พลางนึกถึงตอนที่อยู่ในยุคปัจจุบัน แฟนคลับขอให้เธอเข้าไปเก็บเห็ดในป่าที่ยังไม่ถูกบุกเบิกด้วยตัวเอง แต่กลับถูกหมูป่าไล่จนกลิ้งตกหน้าผามาโผล่ที่นี่
วันที่ฟื้นขึ้นมา โจวอวิ้นเห็นตัวเองที่เปลี่ยนไปก็หวาดกลัวสุดขีด ทุกสิ่งรอบตัวล้วนไม่คุ้นเคย หากไม่บังเอิญคลำจนเปิดพ่อบ้านอัจฉริยะได้ เธอคงกลายเป็นคนแรกที่อดตายหลังทะลุมิติมายังดวงดาวต่างถิ่น
โจวอวิ้นเคยลองออกไปสำรวจแล้ว แต่พบว่าภูเขารกร้างด้านนอกไม่มีหญ้าสักต้น แม้แต่ในแม่น้ำที่ไหลผ่านก็ไม่มีอะไรอยู่เลย บางทีอาจเพราะเธอเป็นบล็อกเกอร์สายเกษตรในยุคปัจจุบันมานาน และไม่ชอบใช้อินเทอร์เน็ต จึงใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยอยู่สองวันกว่าจะรู้ข่าวนี้
เธอเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายดวงดาวเพื่อค้นข้อมูล จึงพบว่าก่อนศักราชดวงดาวจะเริ่มต้น มนุษย์เคยเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ แม้เทคโนโลยีของมนุษย์ในยุคนี้จะก้าวหน้า แต่ข้อมูลการเพาะปลูกบนดาวโลกกลับสูญหายไปหมด มนุษย์ไม่รู้วิธีปลูกพืชอีกต่อไป ทั้งยังสูญเสียศิลปะการทำอาหารไปด้วย
ผู้รอดชีวิตอาศัยเครื่องแปรแป้งเพื่อดำรงชีวิต โดยแปรคาร์บอนไดออกไซด์เป็นแป้งอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังสกัดธาตุที่ร่างกายต้องการจากแร่ธาตุ แล้วเติมเข้าไปในเครื่องแปรแป้ง จนถึงตอนนี้ อาหารที่ผลิตจากเครื่องแปรแป้งมีสารอาหารสมดุลและตรงกับความต้องการของร่างกาย เพียงแต่ไม่มีรสชาติเท่าไร
พืชที่เคยมีอยู่บนดาวโลกเหลือเพียงประโยชน์ด้านความสวยงามเท่านั้น อีกทั้งพืชยังต้องสังเคราะห์แสงเพื่อดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ จึงถูกนำไปขายในตลาดในฐานะสัตว์เลี้ยง และมนุษย์ตั้งชื่อใหม่ให้พวกมันว่า “สัตว์เลี้ยงพฤกษา”
โจวอวิ้นรู้สึกทั้งคลุ้มคลั่งและสิ้นหวัง วิชาชีพของเธอเป็นสาขาที่ไม่ค่อยมีคนเรียนอยู่แล้วในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด พอมาถึงยุคดวงดาว กลับไม่มีสาขานี้อยู่เลยด้วยซ้ำ
เธอขังตัวเองอยู่บ้านและซึมเศร้าเป็นเวลาสองวัน ชีวิตที่เคยยุ่งวุ่นวายกลับว่างลงอย่างกะทันหัน จนรู้สึกคันไปถึงกระดูก โจวอวิ้นค้นคลังหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ของเสี่ยวเปาจนทั่ว จึงพบว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นเด็กกำพร้าระหว่างดวงดาว เนื่องจากผลการเรียนดีเยี่ยม จึงได้รับทุนสาธารณะเข้าเรียนสาขาวิจัยและผลิตยานอวกาศของมหาวิทยาลัยกลาง และกลายเป็นนักออกแบบยานอวกาศผู้มั่งคั่ง เจ้าของร่างเดิมมีนิสัยเก็บตัว จึงซื้อดาวเคราะห์น้อยหมายเลขเอ-321 ในระบบดาวมู่หยุนไว้เป็นของตัวเอง แต่กลับทำงานหนักจนเสียชีวิตกะทันหัน แม้พ่อบ้านจะช่วยปฐมพยาบาลก็ไม่ทัน พอลืมตาขึ้นมา วิญญาณของโจวอวิ้นจากยุคปัจจุบันก็เข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว
โจวอวิ้นส่ายศีรษะหนักอึ้ง พลางคิดว่าแม้ความรู้ของเจ้าของร่างเดิมจะค่อย ๆ กลับคืนมา แต่การอ่านเข้าใจไม่ได้แปลว่าเธอจะออกแบบยานอวกาศเป็นเสียหน่อย สมองของคนทำไร่อย่างเธอนึกภาพยานอวกาศไม่ออกเลยสักนิด งานเดิมของเจ้าของร่างคงทำต่อไม่ได้แล้ว แม้จะยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ต่อจากนี้จะหาเลี้ยงชีพอย่างไรดี?
แต่ตอนนี้เธออยากซื้อผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์กลับมาก่อน แล้วทำอาหารอร่อย ๆ สักมื้อเพื่อปลอบขวัญตัวเองที่เพิ่งผ่านเรื่องน่าตกใจมาหมาด ๆ
เนื้อสัตว์นั้นหาซื้อง่ายมาก แค่ซื้อเนื้อสัตว์ดวงดาวระดับต่ำมาสักหน่อย คนทั่วไปก็มักใช้มันเสริมโปรตีนกัน
แต่ผักที่เธอค้นเจอในเครือข่ายดวงดาวนี่มันอะไรกัน?
“เบบี๋หยกขาวที่บ้านฉันน่ารักจังเลย อวบขาวน่าฟัด” โจวอวิ้นเห็นภาพประกอบแล้วพบว่าเป็นหัวไชเท้าขาว แถมยังดูเหี่ยว ๆ อีกด้วย
“ดูสิ เมฆเขียวที่บ้านฉันฟูฟ่องไปหมด” โจวอวิ้นมองภาพอีกที อ้อ บรอกโคลีนี่เอง แต่โตไม่ค่อยดี ขอบใบเริ่มเหลืองแล้ว
ผักที่ขายออนไลน์มีชื่อเรียกสารพัด แต่ขายเป็นต้น ๆ คุณภาพก็ไม่ค่อยดี ราคายังไม่ถูกอีก โจวอวิ้นจึงลองค้นหาว่ามีเมล็ดพันธุ์ขายหรือไม่ เผื่อจะถูกกว่า
เธอพบว่าราคาเมล็ดพันธุ์ถูกกว่าสัตว์เลี้ยงพฤกษามาก อาจเป็นเพราะเมล็ดพันธุ์มีอัตราการรอดต่ำและต้องใช้ต้นทุนในการเพาะเลี้ยงสูง
ของที่ขายออนไลน์ล้วนเป็นวิธีเลี้ยงสัตว์เลี้ยงพฤกษาให้อวบอ้วนชวนเอ็นดู จากนั้นก็แนบลิงก์น้ำยาเพาะเลี้ยงราคาแพงไว้ด้านล่าง ขวดหนึ่งตั้งหลายหมื่นเหรียญดวงดาว ช่างเป็นเกมของคนรวยจริง ๆ ต่อให้เธอพอมีเงินเก็บอยู่บ้างก็ใช้จ่ายแบบนี้ไม่ไหว
โจวอวิ้นตั้งใจจะปลูกเมล็ดพันธุ์ลงดิน จึงไม่คิดซื้อน้ำยาเพาะเลี้ยงราคาแพงขนาดนั้น จากการสังเกตหลายวันที่ผ่านมา เธอพบว่าบนดาวดวงนี้มีพื้นที่ที่ดินคล้ายกับดินบนดาวโลก เมื่อตรวจด้วยพ่อบ้านอัจฉริยะก็พบว่าองค์ประกอบใกล้เคียงกับดินบนดาวโลก แต่ขาดอินทรียวัตถุ สาเหตุน่าจะเป็นเพราะไม่มีพืชชั้นสูงอาศัยอยู่ หากปลูกพืชบำรุงดินไปสักหลายปี สภาพดินก็น่าจะดีขึ้นมาก และนี่เป็นสิ่งที่เธอถนัดพอดี
โจวอวิ้นวางแผนจะซื้อเมล็ดพันธุ์ไม้ผลที่เหมาะกับพื้นที่เพาะปลูกซึ่งอยู่ไม่ไกล เมล็ดพันธุ์ผัก และเมล็ดพันธุ์พืชอาหารหลักอีกจำนวนหนึ่ง เพราะแผนการใหญ่โต สองวันมานี้เธอจึงจดจ่ออยู่กับการค้นข้อมูลทางออนไลน์
ระหว่างค้นหาข้อมูล เธอก็นึกขึ้นได้ว่าดินขาดความอุดมสมบูรณ์ก็ใส่ปุ๋ยเคมีได้นี่นา ยุคนี้สั่งซื้อของออนไลน์สะดวกสบาย ซื้อวัตถุดิบมาทำปุ๋ยเคมีก็ตรงกับความเชี่ยวชาญของเธอพอดี
คิดได้แล้วก็ลงมือทำ เพราะเวลาผ่านมานาน วัตถุดิบและอุปกรณ์สำหรับผลิตปุ๋ยเคมีโดยเฉพาะจึงหาได้ยาก แต่โจวอวิ้นตบหน้าผากตัวเอง ปุ๋ยเคมีทำไม่ได้ก็ทำปุ๋ยอินทรีย์แทนสิ ฉันนี่มันหัวทึบจริง ๆ
มีคนในเครือข่ายดวงดาวแบ่งปันเรื่องสัตว์เลี้ยงพฤกษาของตัวเองที่เติบโตดี บางคนเลี้ยงต้นไม้ด้วย เมื่อมีต้นไม้ก็ย่อมมีใบไม้ วิธีที่ง่ายที่สุดคือเก็บใบไม้มาทำปุ๋ย โจวอวิ้นจึงโพสต์ประกาศรับซื้อในเครือข่ายดวงดาวว่า “รับซื้อสัตว์เลี้ยงพฤกษาที่เหี่ยวเฉา ไม่จำกัดชนิด”
ไม่นานก็มีคนมาสอบถาม “สวัสดีครับ ต้องการจำนวนเท่าไรครับ?”
โจวอวิ้นคำนวณพื้นที่เพาะปลูกเบื้องต้น แล้วบอกจำนวนที่ต้องการไป
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าโจวอวิ้นจะหนีไปเสียก่อน “คุณแน่ใจหรือครับว่าต้องการเยอะขนาดนี้?”
“แน่ใจค่ะ ราคาประมาณเท่าไรคะ?”
อีกฝ่ายเสนอราคาที่ถูกมาก เพราะสัตว์เลี้ยงพฤกษาที่เน่าเสียและใบไม้แห้งไม่มีมูลค่าอะไรอยู่แล้ว
หลังตกลงเวลาส่งของเรียบร้อย โจวอวิ้นก็ให้เสี่ยวเปาช่วยค้นหาและเปิดใช้งานหุ่นยนต์เครื่องมือที่แถมมากับดาวเคราะห์ จากนั้นจึงปรับพื้นที่และวางผังบริเวณที่จะเพาะปลูก พร้อมขุดบ่อหมักปุ๋ยขนาดใหญ่ไว้ข้างแปลง
บริการขนส่งของเครือข่ายดวงดาวรวดเร็วมาก หากไม่ใช่เพราะเธอสั่งของจำนวนมาก เกรงว่าคงจัดส่งเสร็จได้ภายในวันเดียว