เพราะไร้เทียมทานเกินไป ฉันเลยถูกคนเกิดใหม่แย่งกันหัวแตก?

ตอนที่ 3 หญิงสาวผู้ยิ่งใหญ่ และการรับศิษย์!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงดังก้องไปทั่วหน้าสำนักมวย

“ใคร! ใครพูดจาเหลวไหล! ออกมายืนตรงนี้เดี๋ยวนี้!”

ครูฝึกของสำนักหมัดเหล็กหน้าเขียวคล้ำ ตะโกนเสียงดัง

วันนี้ช่างมีแต่เรื่องไม่เป็นใจเสียจริง

ตอนนี้ยังมีคนกล้าโผล่มาหาเรื่องอีก

อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่ง ไม่ใช่คนที่ใครจะมาลองดีก็ได้

ถ้าอีกฝ่ายเป็นแค่คนธรรมดา ก็อย่าหาว่าเขาไม่เตือนแล้วกัน!

“ฉันพูดเอง แล้วนายจะทำไม?”

ตอนนั้นเอง ฝูงชนก็แหวกทางออกเป็นช่อง

ครูฝึกของสำนักมวยหันไปมอง

เห็นหญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามา

เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก

ใบหน้ารูปไข่ เครื่องหน้าประณีต ผิวขาวผ่อง

ดูแล้วเป็นสาวสวยวัยยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี

แผ่กลิ่นอายเป็นผู้ใหญ่และเย้ายวน

บนร่างสวมชุดฝึกยุทธ์

ผมรวบเป็นหางม้าสูง รูปร่างดีและสูงโปร่ง

อกเป็นอก เอวเป็นเอว เมื่อมองจากด้านข้าง หน้าอกที่อวบอิ่มดันชุดจนเป็นเนินสูงตระหง่าน

ดังคำกล่าวที่ว่ามองด้านหน้าคล้ายสันเขา มองด้านข้างคล้ายยอดภูเขา ก็เป็นเช่นนี้เอง

ทั่วร่างของเธอยังแผ่แรงกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ฝึกยุทธ์

เพียงแรงปราณที่แผ่ออกมาแผ่วเบา ก็ทำให้คนรอบข้างเผลอลดเสียงลงและหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว

หญิงสาวไม่แม้แต่จะเหลือบมองครูฝึกของสำนักหมัดเหล็ก หรือคนรอบข้าง

เธอเดินตรงเข้าไปหาอันจือเสี่ยก่อน

ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนยิ่ง ราวกับกำลังปลอบใจ

จากนั้นเธอจึงหันกลับไปมองครูฝึกของสำนักมวย

แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่พลันเย็นชา

แผ่ไอเย็นยะเยือกจนชวนให้ขนลุก

แน่นอนว่าเธอไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้คนที่ก่อมหันตภัยล้างโลกผู้นี้แม้แต่น้อย

ถ้าตอนนี้ระเบียบของสหพันธ์ยุทธ์ยังไม่ดำรงอยู่ เธอคงอยากฆ่าต้นตอแห่งความชั่วร้ายคนนี้ให้ตายไปแล้ว

“แล้วนายจะทำอะไร?”

ครูฝึกของสำนักมวยชะงัก คำพูดที่กำลังจะเอ่อติดอยู่ในอก

พอคิดว่าตัวเองกลับถูกผู้หญิงคนเดียวทำให้ตกใจ เขาก็ทั้งอับอายทั้งโมโห

“ฉันจะทำอะไรน่ะหรือ?”

“นายใส่ร้ายสำนักมวยของเรา รู้ตัวไหม?”

“ระวังไว้ ฉันไม่ปล่อยนายไปง่าย ๆ แน่!”

ครูฝึกของสำนักมวยพูดอย่างเกรี้ยวกราด

“ใส่ร้ายงั้นหรือ? ได้สิ งั้นให้ฉันเข้าไปตรวจใบอนุญาตประกอบกิจการ ใบรับรองครูฝึก และระดับวิชายุทธ์ของพวกนายก่อน”

“แล้วก็ตรวจส่วนผสมของยาบำรุง ระบบค่าสมาชิก รวมถึงค่าธรรมเนียมที่ครูฝึกของพวกนายเรียกเก็บด้วย”

“หืม? กล้าไหมล่ะ?”

หญิงสาวหัวเราะเยาะ

ครูฝึกของสำนักมวยชะงัก สีหน้าที่มองหญิงสาวยิ่งไม่เป็นมิตร

อีกฝ่ายรู้เรื่องกฎลับของสำนักมวย

แสดงว่าเธอไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเลย

เขาพูดเสียงเย็นเยียบ

“นายมาหาเรื่องสินะ?”

“ฉันเตือนว่าอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่อย่างนั้นจะซวยเมื่อไรก็ไม่รู้!”

หญิงสาวหรี่ดวงตางาม “อะไรนะ? ตอนนี้เถียงสู้ไม่ได้ ไม่มีเหตุผลจะพูดแล้ว ก็เลยคิดจะข่มขู่ฉันหรือ?”

แววตาของครูฝึกสำนักมวยวาวโรจน์ด้วยความดุร้าย

“ฉันไม่ได้ข่มขู่นายสักหน่อย แต่คนเราย่อมมีวันที่โชคร้าย นายว่าไหม?”

“โดยเฉพาะสาวสวยอย่างนาย คงไม่อยากเจอเรื่องอะไรเข้าสักวันจนเสียทั้งตัวทั้งทรัพย์หรอกใช่ไหม?”

ขณะพูด สายตาของครูฝึกสำนักมวยก็เลื่อนต่ำลงไปจับจ้องเรือนร่างของหญิงสาว

แววตาเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย

ใบหน้ามันเยิ้มชวนสะอิดสะเอียนของเขาแสดงสีหน้าลามกออกมาเต็มที่

ดวงตาของหญิงสาววาบขึ้นด้วยประกายเย็นเยียบ

“ไม่รู้จักที่ตาย”

ตูม!

ทันใดนั้น หญิงสาวก็ระเบิดปราณออกมาจากร่าง

พริบตาเดียวก็ซัดครูฝึกของสำนักมวยกระเด็นไปกระแทกประตูสำนัก

“แค่ก แค่ก...”

ครูฝึกของสำนักมวยกุมอกพยุงตัวลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“นะ...นายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตงเสวียน!”

ผู้ฝึกยุทธ์เตรียมพร้อม ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพลังปราณโลหิต ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตงเสวียน...

อีกฝ่ายมีขอบเขตสูงกว่าเขาถึงสองขั้นเต็ม!

คนรอบข้างต่างพากันตกตะลึง

ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตงเสวียนมีสถานะสูงส่งมากในสังคมปัจจุบัน

โดยปกติมักดำรงตำแหน่งเจ้าสำนักมวยหรือผู้อำนวยการโรงเรียนทั่วไป ล้วนเป็นบุคคลที่คนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสได้พบ

ไม่คิดเลยว่าจะได้พบผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตงเสวียนที่นี่

แถมยังเป็นเพราะเด็กหนุ่มคนหนึ่งอีกด้วย

หญิงสาวไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่น

เธอหันกลับไปมองเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง

ใบหน้าเย็นชาที่แฝงไอสังหารเมื่อครู่ราวกับน้ำแข็งละลายในฤดูใบไม้ผลิ เผยรอยยิ้มอ่อนโยนอบอุ่นออกมา

น้ำเสียงของเธอก็อ่อนโยนอย่างยิ่ง

“หนุ่มน้อย เมื่อกี้นายได้ยินที่ฉันพูดหมดแล้วใช่ไหม?”

“นายยินดีเข้ามาเป็นศิษย์ของฉันไหม?”

“จริงสิ ฉันชื่อฉู่เสียงเหยียน เป็นเจ้าสำนักของสำนักมวยฝนพลิ้ว”

“สำนักมวยฝนพลิ้วของฉันสืบทอดมาจากสำนักยุทธ์ที่มีประวัติยาวนานหลายร้อยปี วิชายุทธ์มีรากฐานลึกล้ำและหลากหลาย”

“ไม่ใช่สิ่งที่สำนักมวยหน้าเลือดแบบนี้จะเทียบได้เลย”

“ขอแค่นายยินดีเข้ามาเป็นศิษย์ของฉัน นายก็จะได้เป็นศิษย์เอกของฉันทันที”

อันจือเสี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ งุนงงไปหมดทั้งตัว

เดิมทีเขาตั้งใจจะสั่งสอนสำนักมวยแห่งนี้ให้หนัก ๆ

ถึงขั้นเตรียมเสี่ยงให้สูตรโกงหลุดควบคุมแล้วด้วย

ใครจะคิดว่าตอนกำลังจะลงมือ กลับมีคนออกมายืนข้างเขา

โลกเสื่อมทรามถึงเพียงนี้แล้ว ยังมีคนดีแบบนี้อยู่อีกหรือ?

แถมอีกฝ่ายยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตตงเสวียน

ยังบอกว่าจะรับเขาเป็นศิษย์อีกด้วย!

ความประหลาดใจที่ถาโถมเข้ามาเป็นระลอกทำให้เขางุนงงไปหมด

แววตาของคนรอบข้างเปลี่ยนไป

ใครจะคิดว่านักเรียนที่เมื่อครู่ยังดูเหมือนมาหาเรื่องสำนักมวย พริบตาต่อมากลับเป็นที่ถูกใจของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตงเสวียน

นี่มันโชคดีบ้าบออะไรแบบนี้?

ทุกคนต่างมองอันจือเสี่ยด้วยความอิจฉาและริษยา

“หนุ่มน้อย ว่ายังไง?” เสียงอ่อนโยนดังขึ้นอีกครั้ง

อันจือเสี่ยสูดหายใจลึก เงยหน้ามองหญิงสาว

เขารู้ดีว่าพรสวรรค์ของตัวเองคงไม่สูงนัก

ไม่อย่างนั้นผลการเรียนสมัยอยู่โรงเรียนคงไม่แย่ขนาดนั้น

อีกฝ่ายอาจแค่ยื่นมือเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ให้เขาก็ได้

เพราะอย่างนั้น เขาควรพูดความจริงออกไป

“ผู้อาวุโส พูดตามตรง ผลการเรียนของผมที่โรงเรียนไม่ดี พรสวรรค์ก็ธรรมดามาก...”

แต่หญิงสาวกลับไม่เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญ

“เรื่องพรสวรรค์เป็นสิ่งลึกซึ้ง จะเอาผลการเรียนมาตัดสินเหมารวมได้อย่างไร?”

จากนั้นหญิงสาวก็เดินวนรอบตัวเขาสองรอบ พลางพูดไปด้วย

“รู้ไหม?”

“นายมีประกายวิญญาณพุ่งทะลุออกมาจากกระหม่อม”

“อายุยังน้อยก็ซ่อนกระดูกยุทธ์ไว้ภายใน ทั้งยังมีปราณกำเนิดขึ้นเอง เป็นอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์ที่หาได้ยากในรอบพันปี!”

“ถ้าวันหนึ่งได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขึ้นมา จะไม่ทะยานขึ้นฟ้าเหมือนมังกรหรือ?”

อันจือเสี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่

งุนงงมาก

ผมเป็นอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์ที่หาได้ยากในรอบพันปีงั้นหรือ?

ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย?

“ถ้านายมาเป็นศิษย์เอกของฉัน ฉันจะถ่ายทอดวิชายุทธ์ระดับปฐพีซึ่งเป็นวิชาลับของสำนักให้”

วิชายุทธ์ระดับปฐพี?

คนรอบข้างเบิกตากว้าง

วิชายุทธ์แบ่งออกเป็นหลายระดับ ได้แก่ ฟ้า ปฐพี เร้นลับ เหลือง และระดับไร้ชั้น

ระดับไร้ชั้นอ่อนด้อยที่สุด ส่วนระดับฟ้าดีที่สุด

แต่ของระดับฟ้าหาได้ยากยิ่งในโลก

สำหรับคนส่วนใหญ่ มันมีอยู่เพียงในตำนานเท่านั้น

ถึงอย่างนั้น แม้แต่วิชาระดับปฐพีก็ยังเป็นของที่พบได้แต่ไม่อาจร้องขอ

สำนักมวยทั่วไปไม่มีอยู่เลย

แทบจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้

แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตตงเสวียนคนนี้กลับให้คำมั่นเช่นนั้น เพียงเพื่อรับนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งเป็นศิษย์?

อันจือเสี่ยเองก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง

วิชาฝึกฝนและวิชายุทธ์ของผู้ฝึกยุทธ์ต่างมีระดับชั้น

ส่วนที่โรงเรียนใช้ล้วนเป็นวิชาที่ทางการรวบรวมและปรับปรุงให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน

ระดับดีที่สุดก็แค่ระดับเหลืองเท่านั้น

ผู้หญิงคนนี้กลับมีวิชายุทธ์ระดับปฐพีหรือ?

แถมยังจะให้เขาอีก?

หรือว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะจริง ๆ?

“และถ้านายเข้ามาเป็นศิษย์ของฉันตอนนี้ ไม่เพียงจะได้ใช้วิชาฝึกฝนทั้งหมดของสำนักมวย ยังมีทรัพยากรสำหรับฝึกฝนให้ด้วย แถมยังมีอาหารและที่พักให้ครบ”

มีอาหารและที่พักให้ครบงั้นหรือ?

สมองของอันจือเสี่ยขาวโพลนไปชั่วขณะ

หมีจะไม่มีวันยอมเป็นทาส เว้นแต่จะมีอาหารและที่พักให้ครบ!

“เพราะฉะนั้น หนุ่มน้อย! นายยินดีเข้ามาเป็นศิษย์ของฉันไหม?”

ยังมีอะไรให้ต้องคิดอีก?

ผู้มีแววตาคมกริบที่มองเห็นความสามารถของเขาท่ามกลางผู้คนมากมายแบบนี้ เขาย่อมต้องรักษาโอกาสไว้ให้ดี!

แววตาดีขนาดนี้ ถ้าเขาปฏิเสธก็คงโง่เต็มที!

ที่สำคัญที่สุดคือมีอาหารกับที่พักให้ด้วย...

“ขอคารวะอาจารย์ โปรดรับการคารวะจากศิษย์ด้วย!”

ใบหน้าของหญิงสาวพลันเผยความยินดีอย่างล้นเหลือ

แต่ไม่นานเธอก็กระแอมสองสามครั้ง แล้วสำรวมท่าทีลง

รักษาท่วงท่าของยอดฝีมือเอาไว้

เธอตบไหล่อันจือเสี่ยพลางกล่าว

“แค่ก แค่ก ดีมาก ดีมาก! นับจากนี้ไป นายก็เป็นศิษย์ที่ดีของฉันแล้ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป