“รุ่นน้องเจียง!”
ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาประคองเจียงซินให้ลุกขึ้น
เขาคือหวังจื่อเชียน ชายหนุ่มที่ปลอบใจเจียงซินตรงอาคารเรียนเมื่อวาน
พูดไปแล้ว เขาก็เป็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์เจี่ยเช่นกัน เป็นศิษย์พี่ร่วมสายของเจียงซิน
“นักศึกษาซวี่ คุณคิดจะทำอะไร?”
หวังจื่อเชียนขมวดคิ้ว ถามด้วยความขุ่นเคือง
ซวี่เยว่เหยาไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เธอเอ่ยถากถางอย่างรังเกียจ “เจียงซิน เธอนี่เก่งจริง ๆ นะ ไปที่ไหนก็หว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชายได้หมด!”
“ฉันนึกว่าเธอจะหยิ่งในศักดิ์ศรีและมีความทะนงตัวสักแค่ไหน ที่แท้ผ่านไปไม่กี่วันก็รีบกลับไปออดอ้อนรุ่นพี่เจียง หางกระดิกขอความเมตตาแล้วหรือ?”
“นักศึกษาซวี่ พอได้แล้ว”
“ไสหัวไป! เรื่องของเธอเกี่ยวอะไรกับไอ้กระจอกอย่างนาย? คิดว่าเจียงซินผู้หญิงเห็นแก่เงินคนนี้จะชายตามองนายหรือไง?”
“ซวี่เยว่เหยา!”
เจียงซินเอ่ยเสียงเข้ม ตัดบทที่อีกฝ่ายกำลังเหยียดหยามคนอื่น “เธอคลั่งพอหรือยัง?”
ซวี่เยว่เหยาชี้หน้าเธอ “กล้าพูดไหมว่าไม่ได้ไปขอร้องเจียงหย่วนหวน ไม่อย่างนั้นเธอจะได้เข้าร่วมงานวิจัยนี้ได้ยังไง?”
“เธอทำไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะทำไม่ได้”
เจียงซินเยาะเย้ยกลับอย่างไม่ไว้หน้า
“เธอ!”
ซวี่เยว่เหยาโกรธจนหน้าแดงก่ำ เงื้อมือจะตบหน้าเธอ แต่จู่ ๆ มือก็ชะงักค้างกลางอากาศ
ข้อมือของซวี่เยว่เหยาถูกสะบัดออก เธอเจ็บจนร้องลั่น