【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ …】
กิ๊บติดผมรูปเกล็ดน้ำค้างสีเงินบนศีรษะเจียงซินกะพริบวับ ๆ ไม่หยุด เสียงหัวเราะกลิ้งเกลือกของเสี่ยวอินดังก้องอยู่ข้างหู ผ่านไปนานก็ยังหยุดไม่ได้
เธอเอ่ยอย่างจนใจว่า “เสี่ยวอิน เลิกหัวเราะได้แล้ว”
เดิมทีก็โง่อยู่แล้ว ถ้าหัวเราะจนระบบรวนขึ้นมา คงยิ่งโง่กว่าเดิม
【โฮสต์ไม่รู้หรอกว่ามันน่าขำแค่ไหน ไม่ไหวแล้ว ฉันจะขำจนไหม้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ …】
เจียงซิน “……”
ก็แค่เจียงหย่วนหวนถูกเซวี่ยเยว่เหยาถอดกางเกงต่อหน้าคนมากมาย จนกางเกงในสามเหลี่ยมสีแดงสุดฉูดฉาดของเขาโผล่ออกมาให้เห็นตรงนั้นเองไม่ใช่หรือไง?
【โธ่เอ๊ย โฮสต์ไม่ได้เห็นสีหน้าของผู้ชายสารเลวเจียงตอนนั้นสินะ แดงแล้วก็คล้ำ ยิ่งกว่าตอนหน้าจอของเสี่ยวอินดับอีก… สายตาที่เขามองเซวี่ยเยว่เหยาน่ะไม่ต่างจากมองศัตรูที่ฆ่าพ่อเลย หึ ผู้ชายสารเลวกับผู้หญิงชั่ว ทั้งคู่สมควรแล้ว】
ฟังเสี่ยวอินพูดอย่างฮึดฮัด เจียงซินก็อดยิ้มไม่ได้
แต่ก็ต้องยอมรับว่าเซวี่ยเยว่เหยาเป็นคนที่รนหาที่ตายเก่งจริง ๆ
เดิมทีเธอยังคิดอยู่เลยว่าจะหาโอกาสให้จางหมิงฮว่ากระตุ้นเจียงหย่วนหวนต่อไป แล้วคอยยุแยงให้เขาเกลียดเซวี่ยเยว่เหยา
ไม่อย่างนั้นจะทำให้เจียงหย่วนหวนกลายเป็นดาบของเธอ ใช้ตอบโต้เซวี่ยเยว่เหยากับเจิ้งเต๋อลี่ได้อย่างไร?
เจียงซินไม่เคยคิดจะเอาชีวิตตัวเองไปชนกับเซวี่ยเยว่เหยาตรง ๆ ใช้ดาบฆ่าคนแทนต่างหากที่เป็นสไตล์ของเธอ
เซวี่ยเยว่เหยาคลั่งเพราะเจียงหย่วนหวนจนเป็นถึงขนาดนี้แล้ว
รอให้เจียงหย่วนหวนผลักเธอตกนรกไปแล้ว ไม่รู้ว่าเธอยังจะชูธงรักแท้ของตัวเองได้สูงเหมือนเดิมหรือเปล่า?