“เจียงซิน”
เสิ่นเยี่ยนก้มลงจูบขนตาชื้นชื้นของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง “ประโยคสุดท้ายเมื่อกี้ ถอนคำพูดเถอะ”
เขาเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเน้นย้ำทีละคำ “เจียงซิน การที่ผมคบกับคุณ ไม่เคยเป็นเพราะเรื่องหน้าตาเลย”
เจียงซินมองเขาอย่างเหม่อลอย ก่อนจะโผกอดเขาแน่น ซุกหน้าลงกับอกของเขา
“คุณเสิ่น”
“หืม”
“คราวหน้า...อย่าทำแบบนั้นอีกได้ไหม”
มือที่กำลังลูบผมเธอของเสิ่นเยี่ยนชะงัก “คืนนั้นผมผิดเอง”
“แต่เจียงซิน ผมไม่ได้เป็นคนเที่ยงตรงสูงส่งอย่างที่คุณคิด”
หากเขาเป็นสุภาพบุรุษจริง คงไม่คิดหมายปองเธอตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นแฟนของเจียงหย่วนหวน และวางแผนแย่งชิงเธอมาอย่างไม่เลือกวิธี
เมื่อเห็นหญิงสาวมองเขาอย่างงุนงง เสิ่นเยี่ยนก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยอย่างขบขันว่า “ผมก็เป็นคน มีความรู้สึกทั้งเจ็ดและความปรารถนาทั้งหก”
รวมถึงความหึงหวงด้วย
เจียงซินมองรอยยิ้มที่หาได้ยากของเขา แก้มร้อนผ่าว ก่อนจะขานรับเสียงแผ่ว “อ้อ” เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอะไรต่อ
เสิ่นเยี่ยนบีบแก้มเธอเบา ๆ ไม่ได้ถือสาความเชื่องช้าของสาวน้อย
อย่างไรเสีย ตอนนี้เธอก็ถูกเขาผูกไว้ข้างกายแล้ว
……
ดึกสงัด เจียงซินนอนอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเยี่ยน นิ้วมือยังจับชุดนอนของเขาไว้แน่น
เสิ่นเยี่ยนอยากให้เธอพึ่งพาเขา แต่ไม่ใช่ในยามที่เธอได้รับบาดเจ็บ
เขาจูบหน้าผากเธอ วางมือบนแผ่นหลังแล้วตบเบา ๆ
จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้น
เสิ่นเยี่ยนโอบหญิงสาวในอ้อมแขนไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมา