เจียงซินหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองเขา เผยใบหน้าเล็กจ้อยขาวผ่องงดงามหมดจด
ลมหายใจของเขาชะงักไปเล็กน้อย เขารู้มาตลอดว่าเด็กสาวงดงามมาก เป็นความงามที่บริสุทธิ์ไร้มลทิน จึงดึงดูดสายตาแห่งความมืดมิดให้เฝ้ามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนถลำลึกลงไปอย่างง่ายดาย
เสิ่นเยี่ยนยกมือขึ้น ลูบแก้มเธอเบา ๆ “อยากออกไปข้างนอกไหม?”
เจียงซินประหลาดใจเล็กน้อย “ออกไปข้างนอกเหรอ?”
“อืม”
“คุณเสิ่นมีธุระอะไรให้ฉันทำหรือเปล่าคะ?”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเป็นงานเป็นการของเธอ ราวกับเป็นลูกน้องของเขา เสิ่นเยี่ยนก็เปลือกตากระตุก
เด็กสาวว่าง่ายก็จริง แต่ทึ่มทื่อเหมือนท่อนไม้เลย
เสิ่นเยี่ยนยังไม่ทันตอบ โทรศัพท์มือถือของเจียงซินก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกในพื้นที่
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กดรับ
“พี่สะใภ้ครับ ผมเอง!”
เสียงจากปลายสายอึกทึกวุ่นวาย เฉินหมิงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
เจียงซินเหลือบมองเสิ่นเยี่ยนตามสัญชาตญาณ แล้วสบเข้ากับดวงตาดำขลับสงบนิ่งของเขา หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนถามเฉินหมิง “คุณเฉิน มีเรื่องอะไรหรือคะ?”
“อาหวนมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่น พวกเราห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ พี่สะใภ้รีบมาหน่อยเถอะครับ!”
เจียงหย่วนหวนชกต่อยกับคนอื่นงั้นเหรอ?
เจียงซินขมวดคิ้ว ลังเลอยู่หลายวินาที “คุณเฉิน ฉันกับเจียงหย่วนหวนเลิกกันแล้ว อีกอย่าง รบกวนอย่าเรียกฉันด้วยคำที่ทำให้คนเข้าใจผิดอย่างพี่สะใภ้อีกนะคะ”