“อ๊า! เจียงซิน! นังผู้หญิงสารเลว… ฉันจะตีเธอให้ตาย!”
จางหมิงฮว่ามือสั่นขณะคว้าคอเสื้อเจียงซิน ก่อนยกมือขึ้นฟาดใส่ใบหน้าของเธอทั้งน้ำตา
แต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงดัง คนที่ไม่รู้คงนึกว่าเธอกำลังลูบหน้าอีกฝ่ายอยู่
เจียงซิน: เอ่อ...
เมื่อเห็นเจียงหย่วนหวนวิ่งมาจากทางเดินในมหาวิทยาลัย เธอก็ปวดหัว รีบส่งสายตาให้จางหมิงฮว่า
อยากแต่งเข้าตระกูลเจียงไหม?
ถ้าอยากก็แสดงให้จริงจังหน่อย!
จางหมิงฮว่าร้องไห้แล้ว คราวนี้ร้องไห้จริง ๆ
เธอคิดว่าตัวเองคงไม่รอดถึงคืนนี้ เสิ่นเยี่ยนต้องไม่ปล่อยเธอไปแน่
พี่สาวแท้ ๆ นะคะ พ่อเฮงซวยของเรามันไม่ใช่คน ต่อให้พี่ฆ่าน้องคนนี้ตาย ก็รับมรดกตระกูลจางไม่ได้หรอกค่ะ
เจียงซิน: “……”
ภายใต้สายตากดดันของพี่สาวแท้ ๆ จางหมิงฮว่าจึงได้แต่สูดหายใจลึก ก่อนฟาดลงบนใบหน้าของเธอเบา ๆ ดังเพี๊ยะ
“จางหมิงฮว่า เธอกล้าตบเธอได้ยังไง!”
เจียงหย่วนหวนเดือดดาล ผลักจางหมิงฮว่าออกไป
เดิมทีจางหมิงฮว่าก็แทบไม่มีแรงอยู่แล้วเพราะเพิ่งตบเจียงซิน พอถูกเจียงหย่วนหวนผลักเข้าให้ จึงก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
ยังดีที่เป็นสนามหญ้า เลยไม่ค่อยเจ็บ
เจียงหย่วนหวนไม่คิดว่าจางหมิงฮว่าจะล้ม เขาชะงักไป ก่อนกำลังจะบอกให้เธอเลิกแกล้ง ก็สบเข้ากับดวงตาคู่ชุ่มน้ำตาของเธอ ทั้งไร้ที่พึ่ง อ่อนแอ และน่าสงสารจับใจ
เหมือนเจียงซินตอนอยู่ที่คลับเทียนหนานไม่มีผิด
เจียงหย่วนหวนชะงัก ความโกรธคลายลงไปไม่น้อย แววตาซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
เขาคิดว่าจางหมิงฮว่าคงรักเขามากเหลือเกิน เหมือนเจียงซินในอดีต