ในโรงพยาบาล เจียงซินมองแขนตัวเองที่ถูกพันผ้าพันแผลจนมิดชิดแล้วรู้สึกพูดไม่ออก
เธอมองชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังอ่านประวัติการรักษาของเธออยู่ «คุณเสิ่น แค่แผลถลอกนิดหน่อยเองค่ะ»
เสิ่นเยี่ยนเงยหน้าขึ้น «รู้ไหมว่ามือสำคัญแค่ไหนสำหรับคนที่เล่นคอมพิวเตอร์?»
เจียงซิน «……»
เธอรู้ แต่เธอแค่ถลอกจริง ๆ นะ
เสิ่นเยี่ยนจับข้อมือเรียวขาวของหญิงสาวไว้ ปลายนิ้วลูบไล้ผิวนุ่มละเอียดของเธอ «เมื่อก่อนเธอก็รังแกคุณแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?»
เจียงซินหน้าแดงเล็กน้อย ส่ายหน้า «เมื่อก่อนเธอไม่ได้บ้าขนาดนั้นค่ะ… ต่อไปฉันจะอยู่ห่างจากเธอให้มากขึ้น»
ริมฝีปากบางของเสิ่นเยี่ยนยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา «บางคน ไม่ใช่ว่าคุณจะหลีกห่างแล้วปัญหาจะหมดไป»
เจียงซินรู้สึกอยู่เสมอว่าเขาพูดเป็นนัย «ฉันรู้ค่ะ แต่พอเริ่มวิจัยโครงการต่อจากนี้ ฉันก็คงไม่มีเวลาเจอเธอแล้ว»
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา «คุณเสิ่น ขอบคุณนะคะ»
เสิ่นเยี่ยนเลิกเปลือกตาขึ้น ก็เห็นหญิงสาวยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นสงบนุ่มนวลและว่าง่ายจนยากจะบรรยาย
«ทั้งเรื่องในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัย แล้วยังเรื่องโครงการวิจัยวันนี้… รวมถึงที่ก่อนหน้านี้คุณให้ฉันพักด้วยตั้งสองครั้ง»
ลูกกระเดือกของเสิ่นเยี่ยนขยับ «ไม่สงสัยเหรอว่าผมมีแผนอะไร?»
เจียงซินกะพริบตา «ฉันมีอะไรให้คุณเสิ่นวางแผนเอาจากฉันได้ด้วยเหรอคะ? กลับกัน คนที่อาจคิดอะไรกับคุณเสิ่นได้มากกว่าคงเป็นฉัน»
«……»
เสิ่นเยี่ยนไม่คิดจริง ๆ ว่าหญิงสาวคนนี้จะมีความคิด… ใสซื่อไร้เดียงสาถึงขนาดนี้
ปลายนิ้วของเขาไล้ขึ้นไปตามข้อมือขาวราวหิมะของเธอ หญิงสาวสะดุ้งหดตัว แก้มแดงระเรื่อ แต่ไม่ได้หลบหนี
แววตาของเสิ่นเยี่ยนลึกล้ำ «ยังคิดอีกไหมว่าคุณไม่มีอะไรให้ผมวางแผนเอา?»
เจียงซินพูดเสียงเบามาก «นี่… นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราตกลงกันไว้แล้วเหรอคะ?»