เจียงซินเดินเข้าหอพักท่ามกลางคำชมเกินจริงราวกับสายรุ้งของเสี่ยวอิน
เซวี่ยเยว่เหยานั่งแต่งหน้าอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
พอเห็นว่าเธอยังสวมกระโปรงราคาถูกตัวเดิมจากเมื่อคืน ทั้งใบหน้าก็ซีดเซียว รอยยินดีและดูแคลนก็วาบผ่านใบหน้าของเซวี่ยเยว่เหยา
“อ้าว ดาวเด่นประจำมหาวิทยาลัยเจียงของเรากลับมาจากไหนเหรอ?”
เจียงซินไม่สนใจเธอ ปีนขึ้นเตียงของตัวเองแล้วเก็บหนังสือกับโน้ตบุ๊ก
แววโกรธวาบขึ้นในดวงตาของเซวี่ยเยว่เหยา สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือท่าทางแบบนี้ของเจียงซิน
ทั้งที่เป็นแค่สาวบ้านนอกยากจนแถมยังเชย แต่กลับไม่มีท่าทีรู้สึกด้อยค่าเลยสักนิด เอาแต่ทำตัวเป็นนางฟ้าผู้สงบนิ่งราวกับดอกเบญจมาศ หลอกให้ผู้ชายแต่ละคนพากันวนเวียนอยู่รอบตัว
นังสารเลว!
มีสิทธิ์อะไร!
เซวี่ยเยว่เหยาวางดินสอเขียนคิ้วในมือลง พลางหัวเราะเยาะ “เจียงซิน ฉันบอกเธอตั้งนานแล้วว่า คนรวยอย่างเจียงหย่วนหวนก็แค่เล่นกับเธอเท่านั้น ไม่มีทางจริงใจกับเธอหรอก!”
เจียงซินยังคงไม่สนใจเธอ เก็บหนังสือกับคอมพิวเตอร์ใส่กระเป๋า
“เจียงซิน!”
เซวี่ยเยว่เหยาตบโต๊ะแล้วลุกขึ้น ตะเบ็งเสียงดังขึ้น “เธอโดนเจียงหย่วนหวนทิ้งแล้ว เมื่อคืนคงแอบไปหลบร้องไห้มาทั้งคืนสินะ? ยังจะมาทำเป็นเก๊กอะไรอีก?”
เจียงซินเลิกเปลือกตาขึ้น มองอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง “เพื่อนเซวี่ย คุณเสียงดังรบกวนคนอื่นแล้ว”
“เธอ...”
“อีกอย่าง ฉันเป็นคนขอเลิกกับเจียงหย่วนหวนก่อน”
“เธอคิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอว่าเธอแค่ทำเป็นผลักไสเพื่อให้เขายิ่งอยากได้?”
“เธอจะคิดอย่างนั้นก็แล้วแต่”
เซวี่ยเยว่เหยารู้สึกเหมือนต่อยลงไปบนปุยนุ่น โกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว
เจียงซินเหลือบเห็นนักศึกษาจากหอพักอื่นที่ได้ยินเสียงเอะอะแล้วพากันออกมามุงดูอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “เพื่อนเซวี่ย แทนที่จะมาห่วงฉันอยู่ตรงนี้ ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ เธอคงลำบากน่าดูสินะที่ต้องยอมเป็นมือที่สามเพื่อได้อยู่กับเจียงหย่วนหวน”
เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งจึงพูดต่อ “ตอนนี้ฉันควรแสดงความยินดีกับเธอที่สมหวังแล้วหรือเปล่า?”