เสิ่นเยี่ยนเหลือบเห็นสาวน้อยเดินไปทางห้องนอนของเขาอย่างว่าง่าย มุมปากบางพลันยกขึ้นเล็กน้อย
หลังเก็บกวาดห้องครัวเสร็จ เขาก็เปิดประตูห้องนอน แล้วเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำในเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา
ผมของเธอยังเปียกชื้น หยดน้ำไหลจากปลายผมลงมาเปียกเสื้อเชิ้ตสีขาว ยิ่งขับให้ดูเย้ายวนชวนหวั่นไหว
ใบหน้าเล็กงดงามแดงระเรื่อ ดวงตาหยาดเยิ้มราวกับมีสายน้ำคลออยู่ ขาเรียวยาวใต้เสื้อเชิ้ตขาวเนียนผ่อง ผิวขาวดุจหิมะดูราวกับเปล่งประกาย
เธอเหมือนลิ้นจี่ที่เพิ่งปอกเปลือก ต่อให้เป็นเสิ่นเยี่ยนที่จิตใจหนักแน่นเพียงใด ก็ยังชะงักนิ่งไปชั่วขณะ
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลง ก่อนถามว่า “อาบน้ำเสร็จแล้วหรือ?”
เจียงซินถูกสายตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาของเขาจ้องจนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ใบหน้าจึงแดงยิ่งกว่าเดิม
เธอดึงชายเสื้อเชิ้ตอย่างลนลาน ราวกับพยายามปกปิดสิ่งที่ยิ่งปกปิดก็ยิ่งชัด “อืม...เสร็จแล้วค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหยิบเสื้อผ้าจากตู้แล้วเดินไปทางห้องน้ำ ตอนเดินผ่านเธอ เขาหยุดฝีเท้า โน้มตัวลงกระซิบข้างหูว่า “เป่าผมให้แห้ง ถ้าง่วงก็นอนก่อนได้เลย”
ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำให้แก้มกับใบหูของเจียงซินแดงก่ำราวกับเลือดจะซึมออกมา
โชคดีที่เขาพูดแค่ประโยคเดียวก็เดินเข้าห้องน้ำไป ไม่อย่างนั้นเจียงซินคงกลัวว่าตัวเองจะขาอ่อนจนยืนไม่อยู่
เจียงซินยกมือแตะแก้มที่ร้อนผ่าว ก่อนมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มเงียบ ๆ
แต่จนกระทั่งเขาอาบน้ำเสร็จออกมา เธอก็ยังนอนไม่หลับ
พอได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิด เจียงซินก็รีบดึงผ้าห่มคลุมโปงโดยไม่รู้ตัว
ที่นอนข้างกายยุบลง กลิ่นสนหิมะสะอาดเย็นชื้นไออาบน้ำโอบล้อมเธอเอาไว้
ใบหน้าของเจียงซินแดงขึ้นอีก เธอซุกตัวลึกเข้าไปในผ้าห่ม
ทันใดนั้น มือใหญ่ของชายหนุ่มก็ลูบผ่านเส้นผมของเธอ “ทำไมไม่เป่าผมให้แห้ง?”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เจียงซินตอบเสียงอู้อี้ ไม่กล้าเงยหน้ามองเขาเลย
วินาทีถัดมา เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัวทั้งผ้าห่ม
“คุณเสิ่น!”
เจียงซินแนบอยู่กับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา ใบหน้าแดงจนแทบจะมีควันลอยออกมา
“ผมยังไม่แห้งก็เข้านอน ไม่กลัวพรุ่งนี้จะป่วยหรือ?”